null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Ik druk me tegen Koen aan, alsof ik in hem zou willen verdwijnen”

Terwijl Maud voor een laatste keer in de kamer van haar moeder is, staat Koen opeens voor haar neus.

Maud

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

“Hi, sorry dat ik hier zo onaangekondigd binnenkom”, zegt Koen schuchter.

“Je staat nog op de drempel,” zeg ik ad rem, “dus echt binnen ben je nog niet.”

Hij doet een stap naar voren. “Nu wel.”

“Nu wel, ja.” Ik voel me plotseling draaierig worden. “Kom je Loretta ophalen?”

“Nee, die is vandaag vrij”, zegt hij. “Ik wilde naar jullie huis gaan om je te condoleren, maar ik wist niet of John dat vervelend zou vinden. Dus dit leek me… Maud?”

Ik ben zo duizelig dat ik midden in de kamer op de vloer ga zitten. “Sorry, beetje dizzy…”

Hij komt naar me toe en hurkt bij me. “Moet ik iemand roepen?”

“Iemand?”

“Ja, een verzorgster of een verpleegkundige.”

“O nee, het gaat zo wel weer, even zitten.” Ik voel me vreemd licht, alsof ik zweef.

“Je ziet nogal bleek, Maud.”

“Komt wel goed,” zeg ik zacht, “even liggen…” Ik sluit mijn ogen.

“Maud, Maud?” Ik kijk in het gezicht van Koen. Even heb ik geen idee waar ik ben. “Hee, wat doe jij nou hier?”

“Je was even buiten bewustzijn.” Ik kom rechtop zitten. Nu pas herken ik de ruimte. “Waarom is het hier zo leeg?” vraag ik terwijl ik opsta. “Waar is mama?”

Koen helpt me overeind. “Maud, je weet toch wel dat ze is overleden?” Opeens komt alles terug en ik word overspoeld door verdriet. “O Koen, ze is dood”, huil ik. “Ze komt nooit meer terug. Mijn moeder… ik was echt niet leuk aan het einde. Ik was er bijna nooit meer. Ik heb haar in de steek gelaten.” Met diepe uithalen komt alles naar boven: mijn verdriet, mijn schuldgevoel en mijn angst dat ik het niet goed heb gedaan. Dat ik een teleur­stelling was voor haar.

“Maud dat is niet zo, echt niet”, zegt Koen terwijl hij me vasthoudt. “Jij was er juist altijd voor haar. Ik kan het weten, want ik was erbij. Ook op de momenten dat ik vond dat ze het niet verdiende was je er voor haar. Jij hebt het beste van jezelf gegeven.”

Ik druk me tegen hem aan, alsof ik in hem zou willen verdwijnen. Alsof ik mezelf zou willen laten opslokken door zijn warmte en zijn kracht. Ik ruik zijn zweetlucht en een nieuwe golf van verdriet overspoelt me. “Zo stom, het is allemaal zo stom. Ik mis je, Koen. Jij kent mijn moeder en je kent mij… Het spijt me dat ik jou heb weggeduwd.”

“We hebben elkaar weggeduwd en dat is niet erg.” Zijn stem klinkt onvast. “Want wij blijven ook altijd verbonden, omdat we de ouders van twee kinderen zijn, omdat we dezelfde herinneringen delen en omdat we een geweldige tijd hebben gehad, toch?” Ik ga wat naar achteren om hem aan te kijken. In zijn ogen staan tranen.

“Ja. We blijven altijd verbonden.” Heel even komt de neiging in mij op hem te kussen, maar dan zwaait de deur open en snelt een verpleegkundige naar binnen.

“Gaat het hier?”

“Ik denk het wel”, zeg ik. De man wil toch mijn hartslag en mijn bloeddruk opmeten en neemt me mee naar een apart kamertje.

“Uw echtgenoot mag wel mee, hoor”, zegt hij.

“Nee, het is goed”, zeg ik. Achter hem steekt Koen zijn hand naar me op.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden