null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Ik schrik wakker van een raar raspend geluid”

Maud waakt bij haar moeder in het verzorgingshuis waar Loretta werkt. Babs is in haar laatste levensfase.

Maud

Mijn gevoel gaat alle kanten op. Van intens verdrietig over mijn moeder die op sterven ligt naar buitenproportioneel blij over de recente ontwikkeling met Loretta. Dan weer vol zelfmedelijden over dat mij dit allemaal overkomt en daarna zelfhaat omdat ik mijn kinderen nog niet eens heb gebeld. Als ik eindelijk in slaap val, is het bijna licht buiten.

Nog geen uur later schrik ik wakker door een raar raspend geluid. Ik zie dat mama met wijd open ogen naar adem snakt. Is dit het, het moment dat ze sterft? Ik druk op de alarmknop en loop naar mijn moeder om haar hand vast te houden. “Het is goed mam, laat het maar gaan. Laat maar los.”

Ik ben me hyperbewust van alles; dat ik het eng vind om mijn moeder te zien doodgaan, haar slappe hand die ik vasthoud, bezorgdheid over Juliet die pas over een paar uur komt, de begrafenis die geregeld zal moeten worden, de betrekkelijkheid van het leven, het idee om zelf ooit te moeten sterven, het opgedroogde speeksel in de mondhoeken van mijn moeder waar ik instant misselijk van word, de banaliteit van dit alles, de angst om haar voorgoed kwijt te raken. Alles, alles, terwijl ze hijgt naar zuurstof, dan weer ophoudt met ademen en dan opnieuw diep en schrapend inademt.

“Maud, gaat het niet goed?” Cynthia komt de kamer binnen.

“Nee, ik denk dat het zover is.”

De verzorgende kijkt naar mijn moeder en knikt dan. “Ik denk dat je gelijk hebt, dat ze de laatste fase is ingegaan.”

“En nu? Wat moet ik doen?”

Ze kijkt naar de lijst met medicatie die mijn moeder heeft gehad. “Als je het spannend vindt, kan ik haar nog een morfinepleister geven. Dan wordt ze waarschijnlijk niet meer wakker.”

Ik twijfel. “Mijn zus komt over anderhalf uur.”

“Ik denk niet dat je moeder het nog zo lang volhoudt”, zegt Cynthia meelevend.

“Doe dan maar zo’n pleister. Ik kan niet aanzien hoe ze zo vecht. Ik denk ook dat ze bang is.”

Mama’s ogen zijn wijd open en ze lijkt al te zijn beland in een andere dimensie. Toch meen ik angst te zien in haar ogen. Waarom zou ze anders steeds weer happen naar lucht?

Cynthia plakt de pleister op mijn moeders bovenarm en blijft ondertussen tegen mijn moeder praten. “Goed zo, Babs, u doet het ontzettend goed. Uw dochter Maud is bij u, zij houdt uw hand vast. En uw andere dochter, Julia...”

“Juliet”, corrigeer ik haar

“Juliet komt ook zo. U kunt het leven aan hen overlaten.” Het zijn dingen die ik zou moeten zeggen, maar waar ik de moed niet voor heb. Bang om te huilen, bang om het verkeerde te zeggen, bang voor haar dood. Cynthia heeft de pleister geplakt en legt haar arm weer terug op het bed, nog steeds pratend. “U heeft een prachtig leven gehad en geweldige dingen gedaan. Dat is zoiets moois en daar mag u nu van gaan uitrusten. Heerlijk slapen met al dat moois dat voor eeuwig bij u blijft.” Aan haar toon hoor ik dat ze dit veel vaker heeft gedaan. Dan stopt ze met praten. “Het is gebeurd, Maud”, zegt ze zacht. “Je moeder is overleden.”

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden