null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “In mijn gekneusde hart verlang ik nog altijd naar John”

Maud en John hebben weer contact met elkaar. En door dat ene appje van John, neemt Maud een spannend besluit. Ze gaat naar hem toe. In Italië.

Maud

Het vliegtuig is begonnen met de daling. Nog een kwartier en we zullen landen in Milaan. Ja, ik ben gegaan. Niet meteen, ik moest nog twee dagen werken, maar daarna was ik een paar dagen vrij. Suus waarschuwde me dat dit impulsieve niet bij me past en dat ik nog steeds niet zeker weet of John geen massamoordenaar is. Juliet juichte mijn vertrek juist toe. “Maud, ga! Hoeveel remmingen heeft onze jeugd jou gegeven? Dat je eindelijk iets spontaan durft te besluiten, is fantastisch. Zelfs als het er niet leuk is.” Mijn zus heeft gelijk. Als ik niks probeer en nergens in durf te duiken loop ik weinig risico, maar beleef ik ook weinig. Saai, zouden mijn kinderen zeggen.

Zodra ik op de hectische luchthaven uit de gate kom, zie ik hem staan. Hij zou zo een Italiaan kunnen zijn met zijn mooi vallende pak, zijn witte overhemd en zijn stropdas. Als hij me in zijn armen neemt, ruik ik kruidige aftershave en frisse menthol. Voorzichtig duw ik hem van me af en kijk in zijn ogen. “Hé, hi…” Ik zie dat hij nerveus is, net als ik. “Hé, hi. Ik ben blij dat je er bent”, zegt hij. “Ik ben ook blij…” Achter me wordt geduwd. Of we even kunnen doorlopen.

Sluimerend verlangen

Hand in hand lopen we naar zijn auto. Pas als we zijn ingestapt, kijkt hij me weer aan. “Sorry dat ik er zo netjes uitzie, ik had een zakelijke afspraak.” “O, ik dacht dat je er zo smart uitzag voor mij?”, zeg ik quasi teleurgesteld. John pakt me bij mijn kin. “Die lach, die mooie lach van jou, heb ik zo gemist…” Zijn gezicht komt dichterbij en hij kust me zacht op mijn mond. Ik sluit mijn ogen en laat me door het moment meevoeren naar het verlangen dat er nog altijd is. Dat al die tijd sluimerde onder in mijn gekneusde hart. Mijn gevoel voor hem is nooit gestopt, ik kon het mezelf alleen niet langer toestaan.

“Hé, wat is er?” Hij veegt een traan van mijn wang. “Niks. Of eigenlijk alles.” Ik haal diep adem om mijn ogen niet nog meer te laten overstromen. “Ik had niet verwacht dat we nog…” Hij kijkt me recht aan. “Ik ook niet, Maud. En ik vind het doodeng, dat zeg ik je eerlijk. Ik kan alleen maar dingen achter me laten en haal nooit iets of iemand terug. Uit zelfbescherming.” Heel even trekt zijn rechteroog, als een soort hapering. “Zijn we niet allemaal kwetsbaar als het gaat om…” “Liefde?”, zeg ik. Het woord dat ik op het laatste moment toch niet durfde uit te spreken. “Ik denk het wel”, zegt John zacht. “Maar ik moet toegeven dat ik niet zo goed weet wat liefde is.” “Misschien kunnen we dat samen uitzoeken?” Hij glimlacht en kust me opnieuw innig op mijn mond.

Milaan

John komt net terug van een inkoopreis in Zuid-Tirol, de Italiaanse Alpen, maar hij wil me graag meenemen naar Milaan. “De stad heeft zo veel meer dan je denkt”, zegt hij enthousiast als hij de autosleutel aan de portier van het hotel geeft. “Hoe weet jij wat ik denk?”, vraag ik grappend. “Wild guess”, zegt hij. “Ik moet het natuurlijk vragen. Nieuwe poging: ik zou je graag eerst de kamer willen laten zien... Wat denk jij?” “Ik denk dat dat een heel goed idee is.”

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud, schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden