null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Juliets behuilde ogen kijken me kwaad aan”

In de vroege ochtend is Babs, de moeder van Maud, overleden. Maud heeft haar haar laatste adem zien uitblazen, terwijl haar zusje nog onderweg was.

Maud

“Waarom heb je me niet gebeld?”, is het eerste wat Juliet vraag als ze binnenkomt. Haar behuilde ogen kijken me kwaad aan.

“Lieverd, kom maar.” Ik open mijn armen. Even twijfelt ze nog, maar dan laat ze zich door mij omhelzen. Haar lijf schokt in mijn armen. Mijn kleine zusje en ik, we zijn onze moeder verloren.

Als ze een beetje is bedaard, vraag ze met een kleine stem: “Hoe ging het? Was ze bang? Ging ze rustig?”

“Ja, heel rustig. Ze was er klaar voor.” Ik vertel niet dat ik het best eng vond, dat het leek alsof mama zich nog verzette. Dat hoeft ze allemaal niet te weten.

“Maud?” Mijn zus lijkt opeens weer dat zusje dat altijd tegen mij, haar grote zus, opkeek.

“Wat is er?”

“Beloof je me dat we altijd dicht bij elkaar zullen blijven? Dat we elkaar nooit, maar dan ook echt nooit uit het oog én uit het hart zullen verliezen?”

“Dat beloof ik.” Opnieuw begint Juliet te huilen. Maar dit keer al minder schokkerig, minder overstuur.

Het is waar wat ze zeggen: door het geregel voor een begrafenis kom je helemaal niet toe aan rouwen. Het is heel intens en hevige emoties wisselen elkaar af. Van verdriet naar blijdschap naar melancholie. Toch voel ik vooral dankbaarheid. Ik ben dankbaar dat ik zo lang van mijn moeder heb kunnen genieten, ook al had ze dementie. Ik ben dankbaar dat ze mij en mijn zus een fijne jeugd heeft bezorgd, dankbaar voor haar levensdrift en haar gevoel voor humor. Ik ben zelfs dankbaar voor de onhebbelijkheden die ze ook had, en haar eigenzinnigheid. En voor de reactie van mijn kinderen op de dood van hun oma, zo vol oprecht verdriet en betrokkenheid.

Rosa maakt een filmpje van haar leven dat we tijdens de begrafenis laten zien, Julian helpt me bij het leegruimen van haar kamer in het verzorgingshuis, want dat moet meteen gebeuren. Natuurlijk weet Koen via Loretta ook dat mijn moeder is overleden, maar meer dan een appje met ‘gecondoleerd’ heb ik nog niet van hem gekregen. Ik kan daar op dit moment niet eens boos of teleurgesteld over zijn. Wat ik vreemder vind is de reactie van John. Of eigenlijk, het ontbreken van een reactie. Hij is er en hij zegt de juiste dingen, maar tegelijkertijd is hij er ook niet. Heel gek. Misschien wil hij mij juist niet tot last zijn of vind hij het zelf ingewikkeld, geen idee. Ik zal er later nog eens over beginnen, als alles achter de rug is. Nu moeten speeches worden geschreven, kaarten verstuurd, bloemen besteld, meubels versjouwd, financiën afgewikkeld. ’s Avonds ben ik zo moe dat ik als een blok in slaap val.

De dag dat we de laatste spullen uit mijn moeders kamer hebben gehaald, kijk ik nog even rond. Dit was haar laatste woonplek, dit uitzicht van weilanden, een flat en een drukke weg zag ze elke dag. Voor een gezond mens saai, voor mijn moeder was het misschien of ze elke ochtend weer iets nieuws zag. Ik draai me om om weg te gaan, maar dan zie ik Koen staan in de deuropening.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud, schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden