null Beeld

PREMIUMDagboek van Maud

Dagboek van Maud: “Koen vraagt of hij mij dan helemaal verkeerd heeft begrepen”

Na het incident op de hotelkamer voelt Maud Koen aan de tand over zijn gedrag.

Elle van Rijn

Na Koens ontboezeming dat hij nog steeds van me houdt en dat hij in zijn ogen een grote fout heeft gemaakt door mij te verlaten, loop ik naar de badkamer en geef over in het toilet. Wanneer ik mijn gezicht heb schoongespoeld en mijn tanden heb gepoetst kom ik de slaapkamer weer in. Ik ben woest.

“Was dit een vooropgezet plan?” vraag ik met een stem die dik is van emotie. Koen kijkt me verbaasd aan.

“Nee, ik wist niet eens dat je naar Maastricht zou komen.”

“Dat bedoel ik niet: deze hele hotel-actie? Had je van tevoren de receptie gemaild met: zeg dat jullie geen kamer meer vrij hebben?”

“Maud, wie denk je wel dat ik ben!” Ook zijn stem klinkt onvast. “Als ik dat had geweten, had ik natuurlijk niet voorgesteld dat je hier zou overnachten!” Gefrustreerd loopt hij naar het raam.

“Je hebt je dingen in je hoofd gehaald, Koen! Dingen die allang niet meer bestaan.” Met een ruk draait hij zich naar me om.

“Is dat zo? Had ik je verkeerd begrepen toen je je na Babs’ dood aan me vastklampte? Toen je me na de begrafenis kwam bedanken, toen je naar Maastricht kwam, en toen je me riep in je slaap?” Zijn ogen staan vol onbegrip. “Als ik dat allemaal verkeerd begrepen heb, dan spijt me dat. Maar ik kan er niks aan doen dat die signalen er waren en dat...” Zijn stem breekt. “Dat ik voel wat ik voel.”

“En Loretta? Dacht je daarbij niet aan haar?”

“Eerlijk gezegd niet, nee.” Hij slaat zijn blik neer en kijkt naar de punten van zijn tenen. “Ik hou van Loretta – dat is echt zo – maar met haar heb ik geen half leven doorgebracht. Nu pas kan ik zien dat opnieuw beginnen het verlies is van zo veel wat we hadden opgebouwd.” Ik zak uitgeput op bed.

“Maar dat hebben we geprobeerd, Koen, en dat is niet gelukt. Daar is een reden voor, snap je dat dan niet?” Ik steun met mijn ellebogen op mijn knieën en laat mijn hoofd in mijn handen zakken.

“Ik ga wel weg”, hoor ik Koen dan zeggen. Hij kleedt zich aan en pakt zijn tas in. Wanneer hij aangekleed voor me staat, zegt hij: “Het spijt me oprecht.” Daarna loopt hij naar de deur.

“Wacht, Koen”, zeg ik zacht, “laten we praten.” Ik zie hem twijfelen. Dan laat hij zijn tas zakken en gaat op zijn bed zitten, tegenover mij.

“Ik mis je. Ik mis je oprecht, en misschien heb ik je daarom verkeerde signalen gegeven”, zeg ik eerlijk. “Ik dacht dat wij inmiddels vrienden konden zijn, en daar was ik zo gelukkig mee. Omdat...” Nu moet ik moeite doen om niet te gaan zitten janken. “Omdat jij altijd mijn beste vriend bent geweest, Koen. Met jou kon ik lachen, praten, klussen en een goed ouderstel zijn voor onze kinderen. Dat is nu ook allemaal weg, en dat vind ik vreselijk. Maar een liefdesrelatie kan ik niet meer met je aangaan. Daarvoor is er niet alleen te veel gebeurd, daarvoor is het ook gewoon op. Dat ik je daarmee ook als vriend ben kwijtgeraakt, vind ik afschuwelijk. En toen we vanavond tegenover Julian zaten – vlak blij elkaar op dat bankje – vond ik in jou weer de vriend die ik was verloren. Het spijt me oprecht dat het niet is wat jij wil.”

“Dat wil ik wel...” zegt hij dan zacht.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden