null Beeld

Dagboek van Maud: “Mijn telefoon gaat. ‘Hé Maud, met de door jou meest gehate man ter wereld’”

Maud weet eindelijk wat de oorzaak is van haar boosheid: ze voelt zich alleen en door alles en iedereen in de steek gelaten.

Alle etalages hangen vol met sinterklaasspullen, er galmen sinterklaasliedjes door de winkelstraten en pieten delen pepernoten uit. Ik heb het gevoel dat iedereen na twee jaar corona nu extra geniet van de inkopen voor pakjesavond. Met heimwee kijk ik terug naar toen onze kinderen nog klein waren en we de pakjes al weken op zolder hadden verstopt voor Koen ze in een zak stopte en ze na hard gebonk op het raam snel bij de voordeur zette. Toen ze niet meer geloofden, hebben we nog een paar jaar lootjes getrokken en verrasten we elkaar met creatieve surprises en plagerige gedichten. Maar sinds de kinderen uit huis zijn, vieren we het niet meer en spreken we alleen nog af voor het kerstdiner. “Jij bent gewoon klaar voor kleinkinderen”, zei mijn collega toen ik haar vertelde dat ik het zo jammer vind dat ik niet meer mag knutselen en dichten. “Nou nee, eigenlijk niet”, reageerde ik pinnig. Dat je het mist, betekent nog niet dat je er meteen weer in wil duiken.

Nu ik weet wat me mankeert, ben ik een stuk rustiger. Stap één van een oplossing blijft toch altijd: zien wat nou eigenlijk het probleem is. Ik voel me soms alleen en ontheemd. Door dat al te erkennen, lijkt het leven een stuk lichter. Ik ben ook minder boos omdat ik het mijn moeder, mijn kinderen en zelfs Koen niet kwalijk kán nemen. Wel moet ik erover nadenken – en gaan voelen – wat ík wil. Wat heb ik nodig om weer gelukkig te worden? Maar rustig aan, stap voor stap. En zeker niet meteen in de zorgstand schieten voor kleinkinderen, die er gelukkig nog niet zijn.

Ik schreef aan John een beknopte versie van mijn inzicht. Hij antwoordde meteen met: ‘Zijn we niet allemaal eenzame zielen?’ Waarop ik hem schreef: ‘Ik was dat niet, maar nu ben ik het wel. Dus nee, ik geloof niet dat we allemaal eenzaam zijn’. Hierop kreeg ik geen antwoord meer. Prima.

Ik ben in mijn favoriete kledingwinkel om iets te kopen voor het een feestje op mijn werk. Na wat veranderingen – eerst verhuisden we naar het ziekenhuis, toen kreeg ik een nieuwe baas, nu ben ik toch weer gevraagd om partner te worden waar ik ja op heb gezegd – is het tijd voor een feest. Een XL-versie van de traditionele kerstborrel, want we hebben er echt een dag voor ingepland. Eerst gaan we naar de matineevoorstelling van Diana, de musical en daarna sushi eten. Ik hoop maar dat er niemand bevalt die dag, want dan moet een van ons toch weer aan het werk.

Ik pas een bordeauxrode jurk met een soort overslag, die mijn figuur op precies de goede plekken accentueert. Ik probeer ook nog een blauwe jurk met schoudervulling en een strakke rok, maar dat doet me toch echt te veel denken aan de jaren tachtig. Terwijl ik me uit de jurk wurm, gaat de telefoon. In een raar soort wurghouding neem ik op.

“Hé Maud, met de door jou meest gehate man ter wereld.”

“John!”

“Meteen goed. Ik vroeg mij af of je zin hebt om op vijf december een hapje met mij te gaan eten.”

“Ik ben natuurlijk de enige van je vrienden die dan niks te doen heeft.”

Touché, Maud. De enige eenzame, net als ik.”

Ook Koen, de ex-man van Maud, heeft een dagboek. Elke vrijdag staat er een nieuwe aflevering op libelle.nl. Of lees het via de Libelle-app.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden