null Beeld

PREMIUMDagboek

Dagboek van Maud: “Nu begrijp ik waarom John zo hard tegen Koen inging”

Maud heeft met Loretta gepraat. Hoewel het gesprek positief begon, eindigde het toch weer vol onbegrip.

Maud

Het gaat niet goed met mama. Zo langzamerhand heb ik dat bericht al zo vaak gehoord dat ik er nauwelijks meer van opkijk. Toch ga ik er onbewust ook vanuit dat het wel weer goed komt met haar. Sinds onze ruzie met Koen en Loretta bezoek ik haar nog minder vaak, omdat ik geen zin heb om Loretta tegen te komen.

Hoewel ik vond dat John ook wel hard tegen Koen inging, begrijp ik hem nu beter. Hij vindt dat Koen mij op meerdere fronten heeft belazerd. Niet één keer, maar steeds opnieuw. Dat is volgens hem ook de reden dat ik er nog steeds last van heb. Gek genoeg heeft dat vervelende etentje John en mij wel weer dichter bij elkaar gebracht.

Mijn zus belt. “Ik begrijp jou echt totaal niet, Maud.” “Ook hallo en hoe gaat het met je?” “Je weet dat mama ziek is en je bent al vier dagen niet langs geweest. Vind jij dat normaal?” “Gelukkig ben jij er elke dag”, zeg ik cynisch. “Heel leuk. Misschien niet elke dag Maud, maar wel om de dag.” “Dat is ook weleens anders geweest.” “Dus mama ligt op sterven en jij vindt het nodig om me dat nog eens in te wrijven.” “Hoe bedoel je, op sterven?” Juul barst in tranen uit.

De eerste die ik op de afdeling tegenkom is Loretta. “Babs is naar de achterste kamer verhuisd, nummer 109, waar een klein badkamertje in zit”, zegt ze zodra ze mij ziet. “Je zus is er al.” Voordat ik de kamer binnenloop, haal ik diep adem. Mijn zus zit op het bed, en heeft zich over onze moeder gebogen. “Hee Juul, hoe gaat het met haar?” Ze draait zich om naar mij. “Ze is aan het ijlen. Ik begrijp niet wat ze zegt.” Ik ga naast haar staan en zie mijn ooit zo chique moeder met pieken wit haar, slijm om haar mond en wezenloze ogen naar het plafond staren. “Wat zegt ze dan?” “Ze heeft het over Charles en haar zoon. Over de meisjes, dat zullen wij zijn. En dat ze niet weg wil.”

“Hé mama.” Ik druk mijn lippen op haar voorhoofd en deins meteen weer naar achteren. “Wat ruikt ze gek.” Zuur en muf. Juul schudt haar hoofd. “Ik heb er ook al wat van gezegd, maar het schijnt dat ze zichzelf steeds bevuilt waardoor ze extra desinfecterende zeep moeten gebruiken.” “Ze kunnen toch wat van haar luchtje op spuiten.” Ik kijk om mee heen naar de parfum die mama altijd gebruikte, zelfs tot nog een paar weken geleden. “Die heeft ze schijnbaar weggegooid, omdat ze het vond stinken.”

Plotseling kijkt mama mij recht aan. “Hé!”, zegt ze met opvallend veel kracht. “Hé, wat doe jij nou hier. Weg. Weg!” “Mama ik ben het, je dochter Maud.” “De duivel!” zegt ze waarna ze een pluk van mijn haar beetpakt en er keihard aan trekt. “Au! Mama, laat los.” Samen met Juliet probeer ik haar greep los te krijgen. Totdat ze plotseling zelf verslapt. “Help me Charles, verlos me!”

Ik ben zo geschrokken dat het nu pas echt tot me doordringt dat mama stervende is. Dit is niet de dementie, ze heeft een delier en hallucineert. “Mama, we zijn je dochters Maud en Juliet. We zijn hier om je te helpen, om je te troosten.” Een fractie van een seconde lijkt ze zich iets te realiseren van de werkelijkheid…

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden