null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Opeens weet ik waarom Juliets gedrag bij de crematie me zo irriteert”

Als Koen langskomt om haar te condoleren na het overlijden van haar moeder, wordt Maud onverwacht overspoeld door verdriet.

Maud

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

John komt in pak de slaapkamer binnen waar ik mijn make-up doe. Via de spiegel kijkt hij me aan. “Je ziet er prachtig uit, Maud.”

“Dank je, jij ook”, zeg ik gemeend. Dat pak staat hem goed en hij heeft zijn haar laten knippen, en hij verft het op mijn verzoek niet meer. Daardoor ziet het er een stuk natuurlijker uit dan eerst.

“Maud... het spijt me dat ik er de afgelopen dagen zo weinig voor je was.” Hij wrijft even over zijn kin. “Ik ben niet goed met dit soort dingen, maar dat had je vast al door.” Even verschijnt er een ongemakkelijke grijns op zijn gezicht. “Ik heb altijd de neiging om weg te lopen voor dit soort situaties. Dat ik dat nu niet heb gedaan, zou je kunnen zien als een teken van...” Hij zoekt naar woorden.

“Van commitment?” vul ik in.

“Ja, zoiets. Ik probeer er beter in te worden omdat ik jou niet met een gevoelsarme man wil opzadelen.”

Nu pas draai ik me naar hem om en ga staan. “Ik vind je niet gevoelsarm, maar ik ben wel blij dat je dit tegen me zegt. Want ik voel de laatste tijd wel veel afstand tussen ons.” Ik zoen hem voorzichtig op zijn mond, een zoen die hij onmiddellijk beantwoordt.

Mijn moeder had niet veel sociale contacten meer, maar toch zijn er behoorlijk wat mensen naar de crematie gekomen. Vooral vrienden van mij en Juliet en wat oude kennissen uit de buurt waar mama woonde voor ze naar het verzorgingshuis ging. Nadat ik heb gespeecht, is Juliet aan de beurt. Het is gek, maar op dit soort momenten pakt ze echt haar podium. Alsof ze er heimelijk van geniet. De toespraak die ze heeft geschreven is mooi, maar ook een beetje bedoeld om te laten zien hoe goed ze kan schrijven. Ik weet dat ze bezig is met een manuscript, waarover ze heel geheimzinnig doet en tegelijkertijd moet iedereen het weten. Juliet eindigt haar woorden met gesnik. Daarna loopt ze dramatisch terug naar haar stoel waar haar vriend haar troost. Opeens weet ik waarom haar gedrag me op dit moment zo irriteert. Alles is altijd een demonstratie van iets. Nu is het de demonstratie van haar liefde voor onze moeder. Een buitenstaander kan alleen maar concluderen dat zij en mama een veel sterkere band hadden dan de onderkoelde ik met haar had.

Na de dienst fluistert John in mijn oor: “Je zus heeft het er echt heel erg moeilijk mee.”

“Dat is ook zo”, zeg ik. Ik kan hem niet kwalijk nemen dat hij valt voor haar dramatiek.

Bij de borrel – mijn moeder heeft ooit eens gezegd dat ze ‘drank’ wilde, in plaats van koffie en cake – komt Koen naar me toe. “Maud, je weet het, hè, als ik je ergens bij kan helpen... ik sta meteen klaar.”

“Dat weet ik, dank je”, zeg ik met een brok in mijn keel omdat het me meteen terugbrengt bij de zenuwinzinking die ik in zijn bijzijn kreeg.

Koen buigt zich naar me toe. “En trek je niks aan van je zus.” Hij knipoogt naar me. Uit pure dankbaarheid voor deze opmerking zou ik hem willen omhelzen, maar dan verschijnt Loretta achter hem. “Hé Maud, gecondoleerd.”

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden