null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Van een afstandje zie ik dat Koen en Loretta op hun hoede zijn”

Maud organiseert met John een borrel voor Koen en Loretta, om hun vriendschap in te luiden.

Elle van Rijn

Ik ben naar de kapper geweest en heb een nieuwe outfit gekocht – een wijde crèmekleurige broek met steekzakken en een soepelvallende trui in dezelfde kleur. John heeft zijn haar ook laten knippen en omdat hij het niet meer laat verven is hij nu bijna helemaal grijs. Hij is veel knapper zo. We hebben bij de traiteur lekkere hapjes gehaald voor een grote borrelplank. John heeft een van zijn beste wijnen opengetrokken, de verwarming staat een tandje hoger en het is aangenaam warm. We zijn klaar voor ons bezoek.

Ik zie dat Loretta ook haar best heeft gedaan. Ze draagt een zwarte lange jurk, heeft haar haren opgestoken en haar lippen rood gestift. Met haar rechte rug, haar schouders naar achteren en haar ietwat gekantelde hoofd heeft ze iets statigs. Koen heeft een wit overhemd aan en een jasje van geruite tweed. Dat zal Loretta voor hem hebben gekocht, want normaal is hij niet zo trendy. Hoelang is het nou geleden dat we dat mislukte etentje hadden, vraag ik me af. Drie, vier maanden geleden? Het is alsof we toen andere mensen waren en onszelf in de tussentijd opnieuw hebben uitgevonden. Laten we hopen dat dat niet alleen voor ons uiterlijk geldt, maar ook voor wat we te zeggen hebben.

“Wat een mooi huis”, zegt Loretta terwijl ze bewonderend van de open keuken doorloopt naar de woonkamer. “Dus hier woon je al... hoeveel jaar?”

“Ik ben hier met mijn ouders gaan wonen toen we uit Frankrijk kwamen”, zeg ik. “Toen mijn ouders naar een flat verhuisden, ben ik hier met Koen ingetrokken.”

“Dus jullie kinderen zijn hier opgegroeid?”

“Ja, klopt.”

Ik hoor hoe John in de keuken aan Koen vertelt over de speciale wijn uit Puglia. Koen drinkt het liefst bier...

“Wat moet dat fijn zijn”, babbelt Loretta verder, “dat je kinderen nog altijd naar hun ouderlijk huis kunnen.”

“Daar maken ze anders niet zo veel gebruik van, hoor”, zeg ik. Hoewel ik het luchtig probeer te brengen, klinkt de teleurstelling in mijn stem door. Zeker voor een andere moeder.

“Ach, dat is een fase”, zegt Loretta. “Die komen wel weer als er kleinkinderen zijn.”

Voordat ik kan reageren, onderbreekt John ons onderonsje. “Mag ik jullie uitnodigen om te gaan zitten?”

De avond verloopt soepel, hoewel Koen en Loretta na één glas wijn overgaan op fris omdat ze willen minderen. John zegt dat hij dat ook gaat doen, ná de feestdagen, en schenkt nog een groot glas voor zichzelf in. Zo van een afstandje zie ik twee mensen die op hun hoede zijn en één persoon die zichzelf lijkt te overschreeuwen. Het is Johns sociale onhandigheid, de onzekerheid dat hij het niet goed doet, zijn gebrek aan ervaring met dit soort gewone dingen als een borrel met vrienden en waarschijnlijk ook de jaloezie die hij probeert te onderdrukken. Als ik op Loretta’s verzoek een fotoalbum van de kinderen ga halen, komt Koen net van het toilet.

“Hé Maud, gezellig toch?” zegt hij.

Ik zou willen zeggen: nee, ik vind het stressvol en krampachtig, maar ik knik manmoedig en zeg: “Zeker! Dank dat jullie gekomen zijn.”

“Graag gedaan, Maud”, zegt hij lief.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden