null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Verbaasd kijk ik op en ik zie dat ook Loretta’s gezicht nat is van de tranen”

Babs ligt op sterven. Maud waakt bij haar.

Redactie

Op de kamer waar de palliatieve zorg voor dementerenden wordt gegeven, lig ik op het logeerbed naast mijn moeder. Net als mijn ogen zwaar worden, klopt er iemand op de deur. Ik schiet meteen overeind. “Binnen.”

Om de hoek van de deur verschijnt het hoofd van Loretta. “Hee Maud, ik wil even zeggen dat mijn dienst erop zit. Cynthia blijft hier de hele nacht, dus mocht er iets zijn, dan kun je haar altijd storen.”

“Oké, dank je Loretta.”

“Is goed. Sterkte.” Ze wil de deur weer sluiten.

“Loretta, wacht…” Ik kom overeind. “Wil je nog heel even binnenkomen?” Hoewel ze haar best doet om iets anders uit te stralen, zie ik dat ze met tegenzin naar me toe komt.

“Wat is er?”

Ik weet niet eens precies waarom ik haar heb gevraagd binnen te komen. “Ik wil dat je weet dat ik het rot vind hoe alles nu loopt.” Ik twijfel even of ik me wel zo kwetsbaar wil opstellen, maar dan zeg ik toch: “Ook al zijn Koen en ik allang niet meer samen, het kwetste me toch dat hij een kind heeft bij die andere vrouw. Dat jongetje is verwekt toen ik nog dacht dat Koen en ik gelukkig waren samen.”

Loretta staat voor me met gevouwen armen voor haar borst. Het schemerdonker maakt haar gezicht zachter en minder expressief.

“Ik kan me voorstellen dat je dat niet leuk vond. Maar Koen wist het zelf ook heel lang niet”, zegt ze afstandelijk.

“Snap ik, maar waarom is hij niet meteen naar me toe gekomen om dit te zeggen? Stel dat ik daar door die Lot zelf achter was gekomen, dan was het nog pijnlijker geweest.”

Dan haal ik mijn schouders op. “Ach, eigenlijk weet ik niet eens waarom dit me zo raakt.”

Het blijft even stil tussen ons. “Ik snap het eigenlijk wel”, zegt Loretta dan zacht. Ze laat haar armen langs haar lijf vallen. “En eerlijk gezegd,” ze twijfelt even, “eerlijk gezegd raakt het mij zelf ook. Ik ben al oma van een paar kleinkinderen en ondertussen heeft mijn vriend een baby gekregen.” Ze schudt haar hoofd. “Maar wie ben ik om jou daarmee lastig te vallen? Sorry, Maud.” Ze wil zich omdraaien om weg te lopen.

“Wacht, Loretta.” Ik stap van het bed af en loop naar haar toe. “Ik ben juist heel blij dat je dit tegen mij zegt. Het is van alle kanten een raar en onwerkelijk verhaal. Een verhaal dat ons uit elkaar drijft, terwijl het ons juist zou moeten verbinden.”

“Ik weet het niet, Maud. Ik denk dat ik genoeg heb aan mijn eigen familie…”

Waar het precies vandaan komt weet ik niet, maar plotseling kan ik mijn tranen niet meer tegenhouden. “Het spijt me, ik bedoel het niet zo hard als het misschien overkomt”, zegt Loretta geschrokken.

“Het is goed,” zeg ik, “echt. Sorry dat ik zo emotioneel reageer. Het zal wel te maken hebben met mijn moeder en dat…” Opnieuw lukt het me niet om verder te praten. “En dat Koen zo’n deel van dat leven met mama heeft meegemaakt.”

Loretta slaat haar armen om me heen. “Sorry, sorry…”, stamel ik.

“Maud, het ligt niet aan jou…”, hoor ik haar dan met hese stem zeggen. “Het is dat… ik merk dat ik jaloers ben op jullie verleden. Omdat ik jou eigenlijk de ideale vrouw vind voor Koen. Ik ben bang dat hij nog steeds van jou houdt.”

Verbaasd kijk ik op en ik zie dat ook haar gezicht nat is van de tranen.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud, schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden