null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Voor het eerst denk ik serieus dat ik het moet uitmaken met John”

Tijdens een avond bij vrienden van John ontmoet Maud een jonge vrouw, Christa, met wie het wel klikt.

Elle van Rijn

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

In de auto onderweg naar huis zegt John dat je het als man beter bij iemand van je eigen leeftijd kunt houden, omdat een jongere vrouw zoveel ingewikkelder zou zijn. Waarna hij me op mijn bovenbeen klopt alsof ik een oude, trouwe merrie ben, die het niet in haar hoofd zou halen om de benen te nemen. Ik heb zin om zijn hand van me af te slaan, maar blijf rustig zitten. Ik staar uit het autoraam naar de lichtjes buiten. Het is de eerste keer, echt de allereerste keer, dat ik serieus denk: ik moet het uitmaken, dit heeft geen toekomst.

Suus en Dave zijn met kerst naar Amerika gegaan om familie van Dave te bezoeken. Ik ben blij dat ze eindelijk terug is. Aan haar reactie bij ons weerzien lees ik af dat zij net zo blij is. We maken een wandeling door het bos, dat er door de vorst uitziet als een plaatje van Anton Pieck. “Wat heerlijk”, zegt Suus om de paar meter. “Dit landschap, deze seizoenen, ons mooie kikkerlandje. Beter kun je het je toch niet wensen.” Elke voorbijganger groet ze met een vrolijk ‘goedemiddag’.

“Het lijkt erop dat Dave jou niet heeft kunnen overhalen om naar de VS te vertrekken”, zeg ik.

Ze kijkt verbaasd opzij: “Dat was hij nooit van plan, hoor.”

Het was een grap die ik maar niet probeer uit te leggen. “Was het niet leuk?” vraag ik.

“Leuk, leuk. Het is allemaal zo… groot en onpersoonlijk. Ook al doet iedereen overdreven enthousiast tegen je, het is zo hol dat je het voortdurend hoort echoën.”

“Mooie metafoor.” Terwijl ik het zeg, bedenk ik dat die eigenlijk ook op mijn situatie kan slaan. Op ons huis waarin woorden steeds vaker lijken te weerkaatsen tegen de wanden.

“Heeft Dave leuke familie?” vraag ik.

“Ja, hoor, prima. Maar ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat ze elkaar eigenlijk helemaal niet mogen. Zijn broers en zus niet, en evenmin zijn neven en nichten. Misschien dat Dave daarom is gevlucht. Ze zijn superburgerlijk, maar dan op zijn Amerikaans.” Ze denkt na. “Weet je wat ik misschien nog wel het ergst vond? Dat ze mij als een soort Florence Nightingale zien, degene die Dave heeft gered van zijn alcoholprobleem.”

“Waardoor merkte je dat?”

“O, dat was zo duidelijk.” Ze rolt met haar ogen. “De meelevende blikken. De schouderklopjes en complimentjes als: ‘Wat doe je het toch goed, en als Dave jou niet had. Voor jou zal het ook niet altijd makkelijk zijn.’ Alsof ik er verdorie een uit het afvoerputje aan disfunctionele mannen heb gevist.”

Ik schiet vreselijk in de lach door haar opmerking. Terwijl de tranen me over de wangen lopen, realiseer ik me dat dit lachen vooral voortkomt uit herkenning. Ook ik krijg veel lof van Johns vrienden omdat hij bij mij ‘toch nog goed is terechtgekomen’. Omdat hij in mij ‘toch nog’ een stabiel maatje heeft gevonden dat hem aankan en tegelijkertijd niet bij de eerste de beste hobbel de benen neemt. Ook ik ben een Florence Nightingale. Of een goede, oude merrie.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden