null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “We lachen wat af met z’n vieren, en toch valt me iets op”

De band tussen Maud en John wordt steeds inniger.

Maud

Dave en Suus komen binnen met de gebruikelijke beleefdheden. “Wat gezellig! Leuk jou nou eens beter te leren kennen, John. Veel over je gehoord.”

“Ik over jullie!” zegt John op dezelfde enthousiaste toon.

“Dit is mijn man, Dave. Hij is Amerikaan, maar verstaat aardig Nederlands, toch Dave?”

“Als jij het zegt, darling”, zegt hij met een enorm accent. Hij geeft me een knipoog. Dan overhandigt hij een fles wijn aan John. “Ik heb begrepen dat jij in wijnen doet, dus ik dacht: ik neem een speciale wijn mee van mijn geboortegrond, Napa Valley.”

“Dat is een prachtige wijnstreek”, reageert John.

“Het is beetje het Disneyland van de wijnen, maar ze maken er mooie exemplaren.”

Mijn blik kruist die van Suus. Daar staan ze dan, onze mannen: de één met een alcoholprobleem, de ander met een schimmig verleden. Hoe hebben we ze zo kunnen uitzoeken?

De gesprekken lopen vloeiend. Onze mannen zijn dan misschien gemankeerd, in sociaal opzicht functioneren ze prima. John vertelt over zijn wijnreizen en over de taalcursus waar we elkaar hebben leren kennen. “Maud kon mij niet uitstaan”, zegt hij lachend. Wat ik volledig beaam. Dan volgt de anekdote dat ik door zijn schuld uit de boot werd geslingerd. Dave vertelt dat hij een onuitwisbare indruk op Suus wilde maken toen hij haar voor het eerst zag in een tram in Amsterdam, maar dat zij hem niet verstond en dacht dat die ‘oudere heer’ graag wilde zitten en zij haar plaats afstond.

We lachen wat af. Toch valt me iets op wat me eerder niet zou zijn opgevallen. Het is de manier waarop Dave zijn glas vasthoudt, met een hand bovenop de andere. Alsof hij zichzelf wil weerhouden te snel een slok te nemen. Verder drinkt hij in hetzelfde tempo als wij. Soms kijkt hij schuin naar Suus, een blik die ik eerder zou hebben geïnterpreteerd als liefdevol. Nu zie ik het meer als checken of ze hem doorheeft.

Ik ruim de tafel af en zet de borden op het aanrecht, blij dat ik even kan bijkomen. Zouden we niet ook het echte gesprek moeten voeren, hier met zijn vieren? Over dat het leven niet altijd even gemakkelijk is en dat we allemaal onze issues hebben? John zal nooit openlijk over zijn gevoelens praten, dat weet ik zeker. Dave evenmin. Is het dan meer iets voor vrouwen om altijd maar alles te willen benoemen? Ik weet het niet. Het is een leuke avond, maar al die schone schijn is best vermoeiend.

“Hee Maud, John is echt leuk.” Suus komt fluisterend de keuken binnen.

“Maar ook ingewikkeld. Ik ben elke dag bang dat hij weer verdwijnt”, geef ik toe. “Met Dave lijkt het vanavond mee te vallen qua drank, of niet?”

Ze schudt haar hoofd. “Hij is getraind in het verbloemen. Hij had al een halve fles wodka achter de kiezen voordat we hierheen kwamen. Heb je gezien dat hij met twee handen zijn glas vasthoudt? Dat is om te voorkomen dat hij trilt. Best gek dat we allebei een gemankeerde man hebben gekozen.”

“Gelukkig zitten wij wel heel simpel in elkaar, hè?” Mijn opmerking maakt haar gelukkig weer aan het lachen.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden