null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Wilde jij dingen uitpraten of zocht je gewoon ordinair ruzie?”

Het etentje van Maud, John, Koen en Loretta om nader tot elkaar te komen, mondde al snel uit in een ruzie.

Maud

“Scusami, signor!” zegt de ober terwijl hij de gebroken borden en glazen op zijn dienblad probeert te krijgen. John begint meteen in het Italiaans tegen de man terug te praten. “U hoeft geen sorry te zeggen, hoor! Het was duidelijk de schuld van die man.” Hij wijst naar Koen. Het is maar goed dat hij het niet kan verstaan, anders was hij helemaal uit zijn plaat gegaan. “Ik ben hier weg.” Koen staat op en beent de zaak uit.

“Was dit nou echt jullie bedoeling?”, vraagt Loretta alsof ze het tegen twee kinderen heeft na een mislukte grap. “Niet wat we gehoopt hadden, nee. Maar verwacht misschien wel”, antwoordt John. Dan loopt ook Loretta weg. De ober laat ze en passant weten dat wij de schade zullen vergoeden.

Onwillekeurig schud ik mijn hoofd, de afkeurende blik die kennelijk van mijn gezicht druipt doet de rest. “Wat nou?”, zegt John.

“Moest dit echt zo?”, vraag ik nog steeds vol ongeloof. “Wilde jij dingen uitpraten of zocht je gewoon ordinair ruzie? Want daar leek dit wel op.”

“Kom op Maud, dit kun je niet menen!”, zegt hij dan met een gezicht waar het dedain vanaf straalt. “Ik probeerde hier iets voor jou te fixen en dit is mijn dank? Weet je... laat maar!” Ook hij staat nu op en loopt het restaurant uit. Ik had hem nog van alles willen naroepen, maar er zitten al genoeg toeschouwers van dit gênante schouwspel.

“Mag ik de rekening?”, vraag ik de ober. Als ik heb afgerekend, zie ik dat Loretta haar telefoon is vergeten. Ik heb de neiging om hem op tafel te laten liggen, maar dan pak ik hem toch maar op en stop hem in mijn tas. Terwijl ik de ogen van de andere gasten in mijn rug voel, vertrek ik.

Hoewel ik het min of meer had verwacht, ben ik toch teleurgesteld als ik zie dat John al naar huis is gelopen. Ik ben kwaad. Niet zozeer op Koen en Loretta, maar vooral op John. Wat bezielde hem, waarom dreef hij de boel zo op het spits? Wat was dat voor een gemeen kantje dat ik plotseling van hem zag? Of is dit slechts het topje van de ijsberg, en blijk ik hem toch totaal niet te kennen?

In gedachten verzonken loop ik over de parkeerplaats, als een Fiat 500 naast me stopt. Het raampje gaat naar beneden. “Hee, Maud. Ik ben mijn telefoon vergeten.” Het is Loretta, die alleen in de auto zit. “Hier, ik had hem al meegenomen”, zeg ik terwijl ik hem overhandig. Ik wil weer doorlopen.

“Maud, wacht even!”, hoor ik dan roepen. “Wil je misschien even instappen?”

“Als het is om ruzie te maken, hoeft dat niet voor mij”, zeg ik afgemeten.

“Nee, daar heb ik ook geen zin in. Laten we praten.”

Even later zitten we in een klein cafeetje aaneen glas witte wijn. “Maud, ik denk dat wij veel beter zijn in dit soort dingen.”

“Eens”, zeg ik. “Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom dit nodig was, maar kennelijk is er te veel competitie tussen die twee mannen.”

“Proost, op ons dan maar.”

“Op ons.”

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden