null Beeld

PREMIUMDagboek van Maud

“‘Inknippen zou haar yoni verstoren’, fluistert de aanstaande vader”

Maud probeert het verdriet over haar scheiding van Koen te verwerken. Werk is een goede afleiding.

Redactie

Ik kom de woonkamer binnen die enkel verlicht is met kaarsen. De aanstaande vader, gekleed in een lang wit hemd tot zijn enkels, vraagt of ik zo vriendelijk wil zijn om mijn schoenen uit te doen, zodat ik de eerste chakra niet verstoor. Mijn blik gaat meteen naar de kraamhulp die ik op sokken door de kamer zie lopen. Het is ons beleid vanuit het verloskundecentrum om mee te buigen, maar zelf duidelijk grenzen aan te geven. In dit geval heeft mijn collega al toegegeven, kennelijk is het een halszaak in dit huis, dus ik trek mijn gympen uit.

Omdat thuisbevallingen steeds minder populair zijn – nog maar dertien procent van de bevallingen vindt thuis plaats – zijn de mensen die het nog wel willen wat vaker… ‘apart’, om het voorzichtig uit te drukken. Soms zijn het stellen die geloven in de kracht van de natuur en wars zijn van elk medisch hulpmiddel. Daarnaast heb je heel nuchtere mensen die er al een paar thuisbevallingen op hebben zitten. En je hebt de stellen die per ongeluk thuis bevallen omdat ze al zo ver zijn dat ze de rit naar het ziekenhuis niet meer halen. Het maakt ons werk spannend en afwisselend.

Saya, de vrouw die op het punt van bevallen staat, heb ik natuurlijk vaker gezien tijdens de controles. Maar haar partner was er nooit bij. Hij ziet eruit als een soort goeroe met zijn lange haar, houten kralenketting en linnen jurk. De zalvende glimlach om zijn mond maakt het plaatje compleet. Ik heb het gevoel dat ik hier duidelijk moet zijn. “Eens kijken hoe het met de aanstaande moeder gaat”, zeg ik, terwijl ik hem voorbij wil lopen.

Hij houdt me tegen aan mijn arm en zegt op fluistertoon: “Probeer te voorkomen dat ze wordt ingeknipt, dat zou haar yoni erg verstoren.”

“Haar wat?”

“Haar yoni, de bron van haar vrouwelijkheid en seksualiteit.”

“Meneer …”

“Khúsvant.”

“Meneer Kusvant, ik heb dertig jaar ervaring. Ik kan u niks beloven, maar de kans op een knip is het kleinst als uw vrouw mij vertrouwt en mijn aanwijzingen opvolgt.”

“Khúsvant, met een ‘h’, persoon vol vreugde.”

De vrouw ligt in de achterkamer op een geïmproviseerd kraambed. “Hoe voel je je, Saya?” vraag ik.

“Ik ben zo moe”, zegt ze zonder energie.

De kraamhulp vertelt: “De weeën kwamen om de vier, vijf minuten, maar het lijkt nu gestopt.”

“Duik in je muladhara”, zegt haar man die erbij is komen staan.

“Meneer Kushand…”

“Khúsvant, het is…”

“Als u ons nou even ons werk laat doen, goed?” zeg ik, mijn irritatie niet langer verbergend.

“Saya zal niet werpen zolang haar eerste chakra uit balans is.”

Ik werp een blik naar de kraamhulp, die mijn signalen meteen oppikt. “Meneer, u moet me even uitleggen welke kruidenthee zou kunnen helpen.” Kordaat neemt ze hem mee naar de keuken.

Saya kijkt me dankbaar aan.

“Acht centimeter, je bent er bijna meisje”, zeg ik nadat ik haar getoucheerd heb. “Jij kunt dit, laat maar komen.”

Ze haalt diep adem en dan volgt er een wee die alle verwachtingen overtreft. Dit bevestigt opnieuw dat veiligheid alles is. De yoni mag dan de bron zijn, maar die zal alleen stromen als we ons veilig wanen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden