null Beeld

Opeens zie ik een tekening van Rosa waarvan ik de rillingen krijg

Maud probeert het verdriet over haar scheiding van Koen te verwerken. Werk is een goede afleiding. Dan helpt ze bij een bijzondere thuisbevalling die ze niet snel zal vergeten.

Dagboek #25

Redactie

Niet lang na de bevalling bij dat zweverige stel, dat een blakende dochter heeft gekregen, belt mijn baas: de vader bleek besmet te zijn met corona. Hij had zich niet laten testen, want hij gelooft niet in de pandemie. Maar toen hij toch koorts en ernstige ademhalingsproblemen kreeg, dwong de huisarts hem tot een test. Wat bezielt die mensen? Als die man eerlijk was geweest over zijn klachten – ze moeten altijd van tevoren een vragenlijst invullen – had ik extra voorzorgsmaatregelen kunnen treffen. Door deze virusontkenner zit ik nu vijf dagen in thuisquarantaine, kan ik niet werken en niet op bezoek bij mijn moeder.

Knutselmaterialen

Nou ja, tijd om eens door de spullen op zolder te gaan en dingen weg te gooien of in te pakken voor Koen. De eerste doos die ik tegenkom, zit vol met kindertekeningen. Leuk, maar wat doe je ermee? Je bewaart een heleboel dingen voor later, maar wanneer dat ‘later’ is gekomen vertelt niemand je. Daarna vind ik nog een doos met knutselwerkjes en een doos met knutselmaterialen. Wilde ik die serieus bewaren? Het kan nog wel tien jaar duren voor ik samen met mijn kleinkinderen met die verkleurde vouwblaadjes en uitgedroogde lijm kan gaan fröbelen.

Rood hart

Ik sleep de drie dozen mee naar beneden en zet die materialendoos meteen bij het vuilnis. Mochten die kleinkinderen er ooit van komen, dan kan ik altijd een nieuwe knutselvoorraad aanleggen. Dan ga ik door de doos met werkjes van mijn kinderen. Vlechtmatjes, knipsels, punnikslierten, kleipoppetjes met ontbrekende ledematen, gestanste kaarten. Als ik de hele doos eerst zorgvuldig heb uitgezocht, besluit ik alsnog om dit in een vuilniszak te stoppen. Het enige wat ik bewaar is een rood hart met lovertjes en een gestempelde tekst:

‘Mama, ilufyu!’

Karaktereigenschappen

De tekeningen zijn een ander verhaal. Die geven toch wel erg mooi de ontwikkeling en bepaalde karaktereigenschappen van mijn twee kinderen weer. Zo is Rosa vanaf haar eerste krassen op het papier heel impulsief, op het agressieve af. Terwijl Julian op jonge leeftijd al voorzichtige strepen en vormen maakte. Zo typisch: Rosa is eigenlijk altijd mijn wilde, onbesuisde jongen geweest, Julian het voorzichtige, nette meisje.

Eigen jeugd

Ik besluit voor hen allebei een boek aan te leggen met hun mooiste tekeningen. Terwijl ik een playlist opzet met ballads uit de jaren tachtig, maak ik meezingend met George Michael en Fleetwood Mac twee stapeltjes. De muziek doet me terugdenken aan mijn eigen jeugd, toen ik nog dacht dat ik een getalenteerde tekenaar was en honderden tekeningen maakte van baby’s. Eigenlijk was toen al bepaald dat ik geen kunstenaar, maar verloskundige zou worden. Op Rosa’s tekeningen staan opvallend veel kabouters en opzettelijk misvormde mensen – wat zou dat betekenen?

‘Zomervakantie met de familie’

Julian tekende veel grote gebouwen en grappig genoeg staat op een van die gebouwen een rood kruis. Het ziekenhuis. Dan zie ik een tekening van Rosa waarvan ik de rillingen krijg. Helemaal links staat een poppetje dat een man moet voorstellen. ‘Papa’, staat eronder. In het spraakballonnetje staat geschreven: ‘Kom dan!’ Helemaal rechts staat een vrouwtje met een jurk aan, waar ‘Mama’ onder staat. ‘Kom jij maar!’ staat er in mijn ballon geschreven. Tussen ons loopt een brede zee of rivier met daarin enge watermonsters. ‘Zomervakantie met de familie’, staat erboven. ‘Rosa, 8 jaar’.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden