Dagboek van Maud

“Wat ben ik blij dat ik van je af ben”

Dagboek van Maud 22 Beeld Libelle
Dagboek van Maud 22Beeld Libelle

Maud heeft aan de kinderen verteld dat zij en hun vader uit elkaar gaan. Dat ging niet zonder slag of stoot.

Uiteindelijk is het nog redelijk verlopen, dat gesprek waarin we de kinderen vertelden dat het huwelijk tussen hun ouders voorbij is. Het begon afschuwelijk dramatisch, maar nadat het hoge woord eruit was, werd ik plotseling heel kalm.

Gelatenheid

Misschien wel door Koens belachelijke reactie. Hij gaf mij min of meer de schuld van alles. Opeens dacht ik: wat ben jij eigenlijk een rotvent en wat ben ik blij dat ik van je af ben. Raar, hoe dat soms werkt. Het was alsof mijn gevoel van het ene moment op het andere veranderde. Ineens ontstond er een soort gelatenheid. Het kostte me dan ook geen moeite om daarna de taart aan te snijden, de drankjes in te schenken en Koen z’n verjaardagscadeautje te geven.

Prille liefde

Ik zag hem veelvuldig met zijn ogen knipperen toen hij het shirt had uitgepakt met Golden Earring erop, al honderd jaar zijn lievelingsband. Hij had me meerdere malen naar een van hun optredens gesleept – volgens mij was het zelfs ons eerste concert samen – maar ik had er nooit veel aan gevonden. Ik was het shirt toevallig tegengekomen in de kringloopwinkel en had het in een impuls voor hem gekocht. Het cadeau was op geen enkele manier bedoeld als hint naar onze prille liefde. Kennelijk vatte hij dat wel zo op, want hij kon zijn tranen nauwelijks inhouden.

Gelukkig worden

De kinderen reageerden heel volwassen op de aankondiging van onze scheiding. Rosa vond dat we allang niet meer bij elkaar pasten. Volgens haar hadden we ons allebei in een andere richting ontwikkeld. Julian zei dat hij er als kind altijd bang voor was geweest, omdat het zo vaak voorkwam bij vriendjes. Dat het nu alsnog gebeurt, was voor hem een bevestiging dat je je nooit schrap kunt zetten voor de moeilijke momenten in je leven. Dat leert hij ook in zijn rol als coassistent: mensen worden beroerder van bedenken van wat je zou kunnen overkomen dan van wat daadwerkelijk gebeurt. Dus leuk vindt hij het niet, als we maar wel los van elkaar gelukkig worden.

Veel te vroeg

Het waren mooie woorden en ik was trots op mijn kinderen. Na afloop, toen Rosa haar broer terugbracht naar het station en ik nog even met Koen alleen was, merkte ik dat hij graag wilde napraten. Daar had ik totaal geen behoefte aan. Hij had me van tevoren laten zitten en na afloop had ik geen zin meer om zogenaamd gezellig na te keuvelen. Voor vriendschap is het nog veel te vroeg.

Voor altijd en eeuwig

Nadat ik de deur achter hem had dichtgedaan, werd ik opnieuw overvallen door paniek. Wat moet ik doen? Was dit het dan echt? Voor altijd en eeuwig uit elkaar? Naarmate mijn ademhaling sneller ging, voelde ik mijn angst groeien. Rustig blijven, kalm blijven nu. Ik ging op de bank zitten en dwong mezelf de ademhalingsoefeningen te doen die ik angstige vrouwen laat doen tijdens de bevalling. Langzaam kwam ik weer bij zinnen. Ik moet hiermee leren omgaan. En precies wat mijn zoon zei: je schrap zetten voor ellende maakt de ellende alleen maar groter.

Lees hier ook wekelijks het dagboek van Koen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden