Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Dagboek van Willeke: "Eindelijk begrijp ik zijn terughoudendheid"

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt Willeke een dagboek bij voor Libelle.

Advertentie

Vrijdag 9 april

Ik loop in de regen door de tuin, op weg naar mijn fiets. Op het moment dat ik opstap, steekt Robbert zijn hoofd uit de deur van zijn schuur. “Wils! Ga jij weer naar dat vriendje van je, ouwe lichtekooi?”

“Soms ben jij echt een oud wijf in het lichaam van een tienerjongen, wist je dat?” zeg ik. “Ik heb iets sappigs over hem gehoord van mama”, fluistert hij overdreven. Wat? Toch niet al dat geroddel over hem en hockeymeisjes, hoe zou mama dat nou hebben gehoord? “De vader van Floris is papa’s huurbaas,” zegt Rob. “Het is zo’n enge huisjesmelker waar je altijd over leest. De huur veel te hoog, en overal schimmel en zo. Niet te doen.”

“Echt? Maar meneer Meijerinck is heel aardig! Ik mag hem Aad noemen.”

“Dan kan hij nog wel huizen melken. Jij vindt ook altijd iedereen maar aardig. Nou, ik moet verder blokken. Doe ze de groetjes!” Hij verdwijnt weer in zijn schuur. Ik zucht. Net wat voor Rob, om even drama te scheppen en vervolgens zijn handen ervan af te trekken. Zou hij weer eens overdrijven? Ik heb geen tijd meer om mama erover te ondervragen, ik ga eten bij Floris en zijn vader.

Als ik uit de regen binnenkom in het indrukwekkende pand staat er gezellige soulmuziek aan, en krijg ik meteen een zachte witte handdoek aangereikt door meneer Meijerinck, om mijn haar mee te drogen. “Daar hebben we prinses Willeke! Onze eregast. Wil je een mocktail? Daar zit geen drank in! Al zeg ik natuurlijk niks tegen je moeder als je een echte wil.” Hij knipoogt en begint een limoen in partjes te snijden. Ik lach vertwijfeld. Zou deze joviale man echt kwaad in de zin hebben?

Dan komt Floris de trap afgerend. “Valt deze meneer je lastig?” zegt hij, en hij pakt me bij mijn middel. Ik kijk omhoog naar zijn gezicht, de scherpe neus, de scheve glimlach, het haar dat alle kanten opgaat als hij er niks mee doet, zelfs de puistjes op zijn voorhoofd vind ik lief. Maar waarom is alles aan hem zo ondoorgrondelijk?

Na het eten app ik mama dat ik hier blijf logeren. Dat heb ik al vaker gedaan. Ik slaap dan bij hem in bed, hij houdt me vast, maar er gebeurt niets. Ik krijg een oude pyjama van zijn zus te leen en die houd ik de hele nacht aan. Ik vraag hem nooit waarom het bij kuise kusjes blijft, omdat ik bang ben voor het antwoord. Dat hij mij niet mooi genoeg vindt. Dat hij al aan zijn trekken komt bij andere meisjes, zoals de boze tongen op school beweren. Dat er iets finaal mis is aan mij waardoor ik nooit met iemand naar bed zal gaan. Het lijkt wel alsof iedereen eerder is dan ik, zelfs mijn broer, zelfs Lotte en Ferdy.

Ik lig in bed en wacht op Floris. Hij komt de badkamer uit en kruipt tegen me aan. Ik draai me om, veeg wat tandpasta van zijn wang en zoen hem. Hij zucht, drukt me steviger tegen zich aan en zoent me gretig. En dan is het weer afgelopen. Hij kust mijn wang en gaat op zijn eigen helft liggen. “Wil je niet…” zeg ik.

“Wat?”

“Wat is er nou. Wat ben ik nou van je, bedoel ik.”

Verbaasd kijkt hij me aan. “Mijn vriendinnetje, Wils, wat zou je anders zijn?”

“Maar waarom hebben we dan nooit… op school zeggen ze dat je het wel doet met andere meisjes.”

Hij verstart. “Ik wist niet dat je dat zou horen.”

“Dus het is waar?” Er valt een lange stilte.

“Nee”, zegt hij. “Ik heb het ook. Eh. Nog nooit gedaan.”

“Maar waarom…”

“Ik laat mensen liever denken van wel. De jongens van hockey…”

“Ik snap het”, zeg ik. Een beetje verlegen pak ik zijn hand. Ik ben zo opgelucht dat ik grijns in het donker. Eindelijk begrijp ik zijn terughoudendheid. Hij is geen rokkenjager; hij is er gewoon nog niet aan toe.

“Slaap lekker, oke?” zegt hij.

“Slaap lekker.”

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Willem-Alexander en Máxima steken Songfestival-deelnemers hart onder de riem

Naar aanloop van de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival, dinsdagavond in Ahoy Rotterdam, steken koning Willem-Alexander en koningin Máxima de deelnemers een hart onder de riem. 

Ook complimenteren ze de organisatie van het evenement én de stad Rotterdam.

Advertentie

Willem-Alexander en Máxima

Dit doet het koningspaar op Twitter. Ze schrijven: “Alle deelnemers aan het Eurovisie Songfestival wensen wij succes en vooral heel veel plezier toe! Er is geweldig werk verzet door iedereen die bij de organisatie betrokken is. Eén winnaar staat al vast: Rotterdam!”. Hetzelfde bericht delen zij ook in het Engels.

Onaangekondigd bezoek

Koning Willem-Alexander toonde al eerder zijn betrokkenheid richting het Songfestival. In april verraste hij de organisatie met een onaangekondigd bezoek. Hij liet zich rondleiden door Ahoy en bekeek, inclusief bouwhelm en mondkap, hoe de opbouw eraan toe ging.

Eerste halve finale

Dinsdagavond is het dan eindelijk zover: de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival vindt plaats in ons eigen Rotterdam. Chantal Janzen, Jan Smit, Edsilia Rombley en Nikkie de Jager zullen het spektakel presenteren. Zij onthulden maandag al hun eerste Songfestival-looks. Naar schatting zullen er dinsdagavond zo’n 200 miljoen mensen kijken naar de live-uitzending. Donderdagavond vindt de tweede halve finale plaats en zaterdagavond is de spannende finale, waar ook onze Jeangu Macrooy aan meedoet.

Máxima vindt dat deze dochter het meest op haar lijkt

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: AD. Beeld: BrunoPress.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Willem-Alexander en Máxima steken Songfestival-deelnemers hart onder de riem

Naar aanloop van de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival, dinsdagavond in Ahoy Rotterdam, steken koning Willem-Alexander en koningin Máxima de deelnemers een hart onder de riem. 

Ook complimenteren ze de organisatie van het evenement én de stad Rotterdam.

Advertentie

Willem-Alexander en Máxima

Dit doet het koningspaar op Twitter. Ze schrijven: “Alle deelnemers aan het Eurovisie Songfestival wensen wij succes en vooral heel veel plezier toe! Er is geweldig werk verzet door iedereen die bij de organisatie betrokken is. Eén winnaar staat al vast: Rotterdam!”. Hetzelfde bericht delen zij ook in het Engels.

Onaangekondigd bezoek

Koning Willem-Alexander toonde al eerder zijn betrokkenheid richting het Songfestival. In april verraste hij de organisatie met een onaangekondigd bezoek. Hij liet zich rondleiden door Ahoy en bekeek, inclusief bouwhelm en mondkap, hoe de opbouw eraan toe ging.

Eerste halve finale

Dinsdagavond is het dan eindelijk zover: de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival vindt plaats in ons eigen Rotterdam. Chantal Janzen, Jan Smit, Edsilia Rombley en Nikkie de Jager zullen het spektakel presenteren. Zij onthulden maandag al hun eerste Songfestival-looks. Naar schatting zullen er dinsdagavond zo’n 200 miljoen mensen kijken naar de live-uitzending. Donderdagavond vindt de tweede halve finale plaats en zaterdagavond is de spannende finale, waar ook onze Jeangu Macrooy aan meedoet.

Máxima vindt dat deze dochter het meest op haar lijkt

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: AD. Beeld: BrunoPress.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hannahs dochters zijn helemaal dol op hun stiefmoeder: “Niets is haar te dol, er zijn amper regels”

Na de scheiding, vier jaar geleden, had de man van Hannah (43) al snel een nieuwe, jongere vriendin. Met lede ogen moet Hannah aanzien hoe dol dochters Roos (13) en June (11) zijn op hun stiefmoeder. “Ze vinden iemand van 27 jaar zonder regels natuurlijk veel toffer.”

“Op vrijdagochtend word ik altijd met een knagend gevoel wakker. Alsof ik voor een wortelkanaalbehandeling naar de tandarts moet. De hele dag sleep ik me naar vijf uur, het tijdstip waarop mijn ex onze meiden op komt halen. Van gekkigheid staan ze al een halfuur van tevoren met hun jassen aan ongeduldig uit het keukenraam te kijken of ze de auto van hun vader zien. Zo veel zin hebben ze in weer een weekendje bij papa en Jitske. Ik probeer mee te gaan in hun enthousiasme en veins blijheid, maar zodra ze de straat uit zijn, ben ik in tranen. Deze geschiedenis herhaalt zich op zondag. Reikhalzend kijk ik uit naar half acht, het moment waarop mijn ex onze kinderen weer thuis aflevert. Al weet ik dat ook dat een pijnlijk verhaal is. De meiden zijn door het dolle van alle leuke dingen die ze hebben gedaan met papa’s vriendin en willen me alles tegelijk vertellen. Het kost me veel moeite om geen sarcastische of negatieve opmerkingen te maken over die ge-wel-di-ge Jitske.”

Advertentie

Over de schreef

“Begrijp me goed: ik ben niet jaloers dat mijn ex een nieuwe partner heeft. Dat ik Marco terug zou willen is absoluut niet aan de orde, ik ben blij dat ik van hem af ben. Ons huwelijk was een mislukking. In de twaalf jaar dat we samen zijn geweest, ging Marco stelselmatig vreemd. Hij begon ermee toen ik net bevallen was van de eerste. Tenminste, destijds ontdekte ik een pakje condooms in zijn broekzak en vermoedde ik dat hij een ander had. Iets wat hij later ook toegaf: hij was over de schreef gegaan, omdat hij al negen maanden ‘droog’ stond. Hij wilde namelijk geen sex hebben met een zwangere vrouw. Ook daarna ging hij door met zijn slippertjes. Dan ontdekte ik een vunzig appje in zijn telefoon of werd er wel heel vaak anoniem gebeld. Soms stond zo’n vrouw ineens op de stoep. Alle keren toonde Marco berouw. ‘Het is me overkomen’, ‘Het was slechts een kus op een bedrijfsfeest’ of ‘Een collega stalkte me, waardoor ik overstag ging’. Altijd maar excuses. Verantwoordelijkheid voor zijn gedrag nam hij niet. Omwille van ons gezin, de kinderen en het feit dat ik zelf kind ben van gescheiden ouders, vergaf ik hem iedere misstap. Al brokkelde mijn liefde voor hem af. Ook omdat hij steeds meer zijn eigen plan trok. Hij toonde weinig betrokkenheid bij de opvoeding. Naar tienminutengesprekken ging ik alleen, net als naar sportwedstrijden en trainingen. Dus toen Marco vier jaar geleden aankondigde dat hij niet verder wilde omdat zijn liefde voor mij was verdwenen, kwam die klap niet eens hard aan. Ik was al redelijk aan het alleen zijn gewend.”

Jongere minnares

“De scheiding werd gelukkig geen vechtscheiding. We konden alles via een mediatorregelen en maakten een fatsoenlijk ouderschapsplan. Marco bleef in de woning en kocht mij uit, maar hielp me bij de inrichting van mijn huurhuis. In principe gaf hij me alles wat ik wilde, inclusief de door mij gewenste omgangsregeling: de kinderen zouden twee weekends per maand bij hem zijn. Hij kreeg nog een extra optie voor de woensdagmiddag, maar dat was niet te combineren met zijn werk, vond hij. Het eerste half jaar verliep alles in harmonie, Marco hield zich aan zijn afspraken. Soms gingen de meiden met tegenzin naar hun vader, maar ik stimuleerde dat ze zouden gaan. Ook omdat ik dan een weekendje kon bijtanken. Even geen verplichtingen, niet honderd keer ‘mama’ op een dag en onbezorgd met vriendinnen naar de film of uit eten. Toen mijn ex-man een vriendin kreeg veranderde alles. Jitske was geen losse flodder, zoals hij die net na de scheiding had, maar een serieuze relatie, beweerde hij. Ik lachte hem uit vanwege haar leeftijd: ik zag een bijna twintig jaar jongere minnares als een typische actie van een man met een midlifecrisis. Maar Jitske was anders, zei Marco. Hij kreeg gelijk, ze is er ruim drie jaar later nog steeds en hij lijkt verliefder dan ooit.”

Elk weekend feest met hun stiefmoeder

“Mijn dochters lopen weg met Jitske. Ze is hun beste vriendin geworden, ze is leuk, grappig, lief en jong. Sinds zij er is, zijn de bezoekjes aan hun vader minifeestjes. Jitske rijdt paard en heeft een eigen pony en de meiden mogen helpen met de verzorging. En als Roos en June bij hun vader zijn, organiseert Jitske discoavonden waarbij ze gek met elkaar door de woonkamer dansen. Bovendien houdt Jitske wél van spelletjes en kan ze hele middagen met de meiden Kolonisten van Catan of Monopoly spelen. Niets is haar te dol, er zijn amper regels. Aan vaste bedtijden doen Jitske en mijn ex niet, de meiden mogen zelf bepalen hoe laat ze willen gaan slapen. En gezond eten is weer ‘voor bij mama’, wordt er gezegd. Jitske kookt alleen op verzoek, en dan iets van de door hen zo geliefde p’s (pizza, patat, pasta, poffertjes). Of ze gaan uit eten naar all-you-can-eatrestaurants. Soms appt ze woensdag ineens dat ze ’s avonds pannenkoeken gaat bakken en een versierwedstrijd houdt, of de meiden komen. Sowieso appt ze regelmatig met Roos en June, die steevast hard om haar berichten moeten lachen. Mijn dochters zijn gewoon stapelgek op hun stiefmoeder en dat wringt. Het gaat hier in huis geregeld over Jitske en al haar kwaliteiten.

Van mij zou die verering best minder mogen. Soms zou ik zelfs willen dat ze, zoals in het begin, weer eens zouden mopperen als ze naar hun vader moeten, in plaats van ongeduldig op vrijdag al om vier uur met hun jas aan te staan. Ik besef dat het gemeen klinkt. Zou ik als moeder niet dolblij moeten zijn met een lieve vrouw in het leven van mijn kinderen? Iemand naar wie zij toe kunnen gaan met hun meidenprobleempjes? Jitske helpt Roos met haar huiswerk, dat is toch alleen maar fijn? Rationeel kan ik dat allemaal best beamen, maar gevoelsmatig word ik gehinderd door afgunst en vind ik het moeilijk te verteren dat mijn ex nu schijnbaar de juiste vrouw heeft getroffen. Met haar doet hij alles wat hij bij mij niet deed. Marco wilde vorig jaar per se samen met Jitske een middelbare school uitzoeken voor Roos. Hij staat op zondag langs de lijn bij hockey en verschijnt ineens onaangekondigd bij een balletles. Iets wat hij nog nooit heeft gedaan. Hij lijkt zelfs monogaam nu. Volgens hem komt dat door Jitskes grenzeloze en niet-aflatende liefde voor hem.”

Luxe reis

“Het ergst vind ik dat het bij Marco thuis een walhalla is met onbeperkte bed- en schermtijd en geen enkele maaltijd volgens de schijf van vijf. Iedere zondagavond krijg ik twee doodvermoeide meisjes terug die zich de volgende dag verslapen omdat ze in het weekend zo veel slaap tekort zijn gekomen. Tot nu toe wist ik gezamenlijke vakanties in het buitenland af te houden. Daar moet ik namelijk toestemming voor geven, zo hebben we dat afgesproken in het ouderschapsplan. Al meteen het eerste jaar wilden Marco en Jitske met de meiden naar Turkije. Ik vond ze destijds te jong om zo lang zonder hun moeder te zijn. Wat als er iets met hen gebeurde? Of met mij? Vorig jaar zijn ze naar een vakantiepark net over de grens geweest, drie uur rijden. Deze zomer kon ik het niet meer tegenhouden, ook omdat Roos en June zelf begonnen te zeuren: ‘Doe niet zo moeilijk mam, we willen zo graag weer eens echt naar het buitenland op vakantie.’ Dat snap ik en ik gun het ze ook. Zelf heb ik het geld niet voor luxe reizen. Schoorvoetend heb ik ja gezegd, daarbij uitgaand van een bestemming als Turkije of Spanje. Maar nu hoorde ik dat ze naar Thailand willen. Thailand! Hoe kóm je erbij om zo’n land uit te kiezen met jonge kinderen? Natuurlijk vinden de meiden het te gek. Het wordt ze als een vette worst voorgehouden, met de leukste excursies in het vooruitzicht. Ik heb er niets van gezegd, anders ben ik weer de boeman, maar het vreet me op vanbinnen. Ik merk nu al dat de meiden zich tegen mij afzetten zodra ik me ook maar een beetje negatief uitlaat over wat er bij hun vader thuis gebeurt. Sowieso gaan ze nu richting puberteit, dan is je moeder de eerste tegen wie je aan schopt. Mijn dochters vinden iemand van zevenentwintig zonder regels al snel veel toffer. In mijn ogen is het heel oneerlijk. Als ik Roos en June totaal vrij zou laten, zouden ze mij ook de allerliefste moeder vinden. Maar er moet ook opgevoed worden en een gezonde levensstijl aangeleerd. Ooit waren dat de normen en waarden van Marco en mij, ooit was hij net zo fel op rust, reinheid en regelmaat. Sinds Jitske laat hij alles los.”

Interview: Joan Makenbach

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hannahs dochters zijn helemaal dol op hun stiefmoeder: “Niets is haar te dol, er zijn amper regels”

Na de scheiding, vier jaar geleden, had de man van Hannah (43) al snel een nieuwe, jongere vriendin. Met lede ogen moet Hannah aanzien hoe dol dochters Roos (13) en June (11) zijn op hun stiefmoeder. “Ze vinden iemand van 27 jaar zonder regels natuurlijk veel toffer.”

“Op vrijdagochtend word ik altijd met een knagend gevoel wakker. Alsof ik voor een wortelkanaalbehandeling naar de tandarts moet. De hele dag sleep ik me naar vijf uur, het tijdstip waarop mijn ex onze meiden op komt halen. Van gekkigheid staan ze al een halfuur van tevoren met hun jassen aan ongeduldig uit het keukenraam te kijken of ze de auto van hun vader zien. Zo veel zin hebben ze in weer een weekendje bij papa en Jitske. Ik probeer mee te gaan in hun enthousiasme en veins blijheid, maar zodra ze de straat uit zijn, ben ik in tranen. Deze geschiedenis herhaalt zich op zondag. Reikhalzend kijk ik uit naar half acht, het moment waarop mijn ex onze kinderen weer thuis aflevert. Al weet ik dat ook dat een pijnlijk verhaal is. De meiden zijn door het dolle van alle leuke dingen die ze hebben gedaan met papa’s vriendin en willen me alles tegelijk vertellen. Het kost me veel moeite om geen sarcastische of negatieve opmerkingen te maken over die ge-wel-di-ge Jitske.”

Advertentie

Over de schreef

“Begrijp me goed: ik ben niet jaloers dat mijn ex een nieuwe partner heeft. Dat ik Marco terug zou willen is absoluut niet aan de orde, ik ben blij dat ik van hem af ben. Ons huwelijk was een mislukking. In de twaalf jaar dat we samen zijn geweest, ging Marco stelselmatig vreemd. Hij begon ermee toen ik net bevallen was van de eerste. Tenminste, destijds ontdekte ik een pakje condooms in zijn broekzak en vermoedde ik dat hij een ander had. Iets wat hij later ook toegaf: hij was over de schreef gegaan, omdat hij al negen maanden ‘droog’ stond. Hij wilde namelijk geen sex hebben met een zwangere vrouw. Ook daarna ging hij door met zijn slippertjes. Dan ontdekte ik een vunzig appje in zijn telefoon of werd er wel heel vaak anoniem gebeld. Soms stond zo’n vrouw ineens op de stoep. Alle keren toonde Marco berouw. ‘Het is me overkomen’, ‘Het was slechts een kus op een bedrijfsfeest’ of ‘Een collega stalkte me, waardoor ik overstag ging’. Altijd maar excuses. Verantwoordelijkheid voor zijn gedrag nam hij niet. Omwille van ons gezin, de kinderen en het feit dat ik zelf kind ben van gescheiden ouders, vergaf ik hem iedere misstap. Al brokkelde mijn liefde voor hem af. Ook omdat hij steeds meer zijn eigen plan trok. Hij toonde weinig betrokkenheid bij de opvoeding. Naar tienminutengesprekken ging ik alleen, net als naar sportwedstrijden en trainingen. Dus toen Marco vier jaar geleden aankondigde dat hij niet verder wilde omdat zijn liefde voor mij was verdwenen, kwam die klap niet eens hard aan. Ik was al redelijk aan het alleen zijn gewend.”

Jongere minnares

“De scheiding werd gelukkig geen vechtscheiding. We konden alles via een mediatorregelen en maakten een fatsoenlijk ouderschapsplan. Marco bleef in de woning en kocht mij uit, maar hielp me bij de inrichting van mijn huurhuis. In principe gaf hij me alles wat ik wilde, inclusief de door mij gewenste omgangsregeling: de kinderen zouden twee weekends per maand bij hem zijn. Hij kreeg nog een extra optie voor de woensdagmiddag, maar dat was niet te combineren met zijn werk, vond hij. Het eerste half jaar verliep alles in harmonie, Marco hield zich aan zijn afspraken. Soms gingen de meiden met tegenzin naar hun vader, maar ik stimuleerde dat ze zouden gaan. Ook omdat ik dan een weekendje kon bijtanken. Even geen verplichtingen, niet honderd keer ‘mama’ op een dag en onbezorgd met vriendinnen naar de film of uit eten. Toen mijn ex-man een vriendin kreeg veranderde alles. Jitske was geen losse flodder, zoals hij die net na de scheiding had, maar een serieuze relatie, beweerde hij. Ik lachte hem uit vanwege haar leeftijd: ik zag een bijna twintig jaar jongere minnares als een typische actie van een man met een midlifecrisis. Maar Jitske was anders, zei Marco. Hij kreeg gelijk, ze is er ruim drie jaar later nog steeds en hij lijkt verliefder dan ooit.”

Elk weekend feest met hun stiefmoeder

“Mijn dochters lopen weg met Jitske. Ze is hun beste vriendin geworden, ze is leuk, grappig, lief en jong. Sinds zij er is, zijn de bezoekjes aan hun vader minifeestjes. Jitske rijdt paard en heeft een eigen pony en de meiden mogen helpen met de verzorging. En als Roos en June bij hun vader zijn, organiseert Jitske discoavonden waarbij ze gek met elkaar door de woonkamer dansen. Bovendien houdt Jitske wél van spelletjes en kan ze hele middagen met de meiden Kolonisten van Catan of Monopoly spelen. Niets is haar te dol, er zijn amper regels. Aan vaste bedtijden doen Jitske en mijn ex niet, de meiden mogen zelf bepalen hoe laat ze willen gaan slapen. En gezond eten is weer ‘voor bij mama’, wordt er gezegd. Jitske kookt alleen op verzoek, en dan iets van de door hen zo geliefde p’s (pizza, patat, pasta, poffertjes). Of ze gaan uit eten naar all-you-can-eatrestaurants. Soms appt ze woensdag ineens dat ze ’s avonds pannenkoeken gaat bakken en een versierwedstrijd houdt, of de meiden komen. Sowieso appt ze regelmatig met Roos en June, die steevast hard om haar berichten moeten lachen. Mijn dochters zijn gewoon stapelgek op hun stiefmoeder en dat wringt. Het gaat hier in huis geregeld over Jitske en al haar kwaliteiten.

Van mij zou die verering best minder mogen. Soms zou ik zelfs willen dat ze, zoals in het begin, weer eens zouden mopperen als ze naar hun vader moeten, in plaats van ongeduldig op vrijdag al om vier uur met hun jas aan te staan. Ik besef dat het gemeen klinkt. Zou ik als moeder niet dolblij moeten zijn met een lieve vrouw in het leven van mijn kinderen? Iemand naar wie zij toe kunnen gaan met hun meidenprobleempjes? Jitske helpt Roos met haar huiswerk, dat is toch alleen maar fijn? Rationeel kan ik dat allemaal best beamen, maar gevoelsmatig word ik gehinderd door afgunst en vind ik het moeilijk te verteren dat mijn ex nu schijnbaar de juiste vrouw heeft getroffen. Met haar doet hij alles wat hij bij mij niet deed. Marco wilde vorig jaar per se samen met Jitske een middelbare school uitzoeken voor Roos. Hij staat op zondag langs de lijn bij hockey en verschijnt ineens onaangekondigd bij een balletles. Iets wat hij nog nooit heeft gedaan. Hij lijkt zelfs monogaam nu. Volgens hem komt dat door Jitskes grenzeloze en niet-aflatende liefde voor hem.”

Luxe reis

“Het ergst vind ik dat het bij Marco thuis een walhalla is met onbeperkte bed- en schermtijd en geen enkele maaltijd volgens de schijf van vijf. Iedere zondagavond krijg ik twee doodvermoeide meisjes terug die zich de volgende dag verslapen omdat ze in het weekend zo veel slaap tekort zijn gekomen. Tot nu toe wist ik gezamenlijke vakanties in het buitenland af te houden. Daar moet ik namelijk toestemming voor geven, zo hebben we dat afgesproken in het ouderschapsplan. Al meteen het eerste jaar wilden Marco en Jitske met de meiden naar Turkije. Ik vond ze destijds te jong om zo lang zonder hun moeder te zijn. Wat als er iets met hen gebeurde? Of met mij? Vorig jaar zijn ze naar een vakantiepark net over de grens geweest, drie uur rijden. Deze zomer kon ik het niet meer tegenhouden, ook omdat Roos en June zelf begonnen te zeuren: ‘Doe niet zo moeilijk mam, we willen zo graag weer eens echt naar het buitenland op vakantie.’ Dat snap ik en ik gun het ze ook. Zelf heb ik het geld niet voor luxe reizen. Schoorvoetend heb ik ja gezegd, daarbij uitgaand van een bestemming als Turkije of Spanje. Maar nu hoorde ik dat ze naar Thailand willen. Thailand! Hoe kóm je erbij om zo’n land uit te kiezen met jonge kinderen? Natuurlijk vinden de meiden het te gek. Het wordt ze als een vette worst voorgehouden, met de leukste excursies in het vooruitzicht. Ik heb er niets van gezegd, anders ben ik weer de boeman, maar het vreet me op vanbinnen. Ik merk nu al dat de meiden zich tegen mij afzetten zodra ik me ook maar een beetje negatief uitlaat over wat er bij hun vader thuis gebeurt. Sowieso gaan ze nu richting puberteit, dan is je moeder de eerste tegen wie je aan schopt. Mijn dochters vinden iemand van zevenentwintig zonder regels al snel veel toffer. In mijn ogen is het heel oneerlijk. Als ik Roos en June totaal vrij zou laten, zouden ze mij ook de allerliefste moeder vinden. Maar er moet ook opgevoed worden en een gezonde levensstijl aangeleerd. Ooit waren dat de normen en waarden van Marco en mij, ooit was hij net zo fel op rust, reinheid en regelmaat. Sinds Jitske laat hij alles los.”

Interview: Joan Makenbach

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien