De dag nadat... er twee pleegkinderen bij ons kwamen wonen

PREMIUMDe dag nadat

De dag nadat... er twee pleegkinderen bij ons kwamen wonen

De dag nadat... er twee pleegkinderen bij ons kwamen wonenBeeld Getty Images

Renate (48): “De wekker gaat, maar het liefst zou ik blijven liggen na alles wat zich hier afspeelde, de afgelopen vierentwintig uur. Vannacht ben ik er een paar keer uit geweest om bij de meisjes te kijken. Ze waren allebei in diepe slaap. Toen ik naar die onschuldige gezichtjes keek, kromp mijn hart ineen.

Christien JansenGetty Images

Moederhart

Kinderen die het slecht hebben, raken me altijd. Maarten heeft hetzelfde en daarom vangen we al een tijdje kinderen op. Deze keer kozen we bewust voor crisisopvang. Juist in de basisschoolleeftijd is daar veel behoefte aan. Arme meisjes, en arme ouders. Het gaat om een geheime opvang, omdat de ouders het niet eens zijn met de uithuisplaatsing. Daarom weten de ouders en de kinderen niet van elkaar waar ze zijn. Over een maand beslist de rechter hoe het verdergaat, maar eerst moet er rust in de tent komen. Ineens besef ik dat de meiden hier dus ook kerst zullen vieren.

Spoed

Ik stap onder de douche en kleed me aan. De kinderen wil ik niet confronteren met een vreemde, oudere vrouw in een badjas. Hun eigen moeder is nog geen dertig. Ik loop naar de kamer die was ingericht voor één kind, maar die we gisteren in allerijl in orde hebben gemaakt voor twee kinderen. Gek idee dat ik vierentwintig uur geleden nog niets wist van die complete ommezwaai in ons leven. Gisteren om halfelf ging de telefoon: of we twee meisjes wilden opvangen? Zo ja, dan zouden ze over twee uur bij ons op de stoep staan. Ik wist meteen dat het een ja was, Maarten dacht er hetzelfde over. Mijn baas zei: ‘Ga!’ en zo hard ik kon, fietste ik naar huis. Vroeger dan afgesproken stond er al een dame van Jeugdzorg voor de deur, met aan haar hand een meisje: Shannon. Een uur later werd haar oudere zus gebracht, die vanwege haar autisme naar speciaal onderwijs gaat.

Klein ongelukje

Ik luister aan de deur van het kamertje en hoor de meisjes met elkaar kletsen in een volkomen onverstaanbaar taaltje. Ik klop zacht op de deur voordat ik de kamer in loop en zie ze stil op Shannons bed zitten. ‘Kelly’s bed is nat’, zegt de jongste. ‘O, geen probleem, hoor!’ zeg ik opgewekt. ‘Dan zet ik jullie meteen even onder de douche.’ In de badkamer kleden ze zich uit en ik ben blij dat ik bij hen geen blauwe plekken of littekens zie. Als de kinderen zijn afgedroogd en aangekleed lopen we naar de woonkamer, waar Maarten de ontbijttafel heeft gedekt. Heel rustig zitten ze aan tafel. Aangepast gedrag, weet ik van de cursus. Maar ik zie ook tafelmanieren, die ze vast thuis moeten hebben geleerd. Omdat ze over twee weken pas naar een school hier in de buurt kunnen, gaan we na het ontbijt naar het bos. Daar kwamen we vroeger ook al met onze eigen kinderen.

Anders dan anderen

Buiten lopen de twee zusjes gedwee naast ons en tot onze verbazing maken ze geen aanstalten om op de grote omgevallen boom te klimmen. Onze kinderen waren daar nooit uit te krijgen! Eenmaal thuis lees ik een verhaaltje voor, maar ook dat gaat anders dan hoe dat met mijn eigen kinderen ging. Het lijkt wel alsof ze nog nooit zijn voorgelezen. Ze praten dwars door me heen en kijken helemaal niet naar de plaatjes. Dit is geen succes, gelukkig gaan ze wel rustig aan de slag met de kleurboeken en de barbies die mijn schoonzus gisteren heeft langsgebracht. Mijn zwager kwam nog een tas met kleding langsbrengen. Terwijl de meiden hun gang gaan, duik ik in de kledingtassen die de ambulant begeleider heeft achtergelaten. Ik zie dat ik toch nog even de deur uit moet voor extra ondergoed en pyjama’s. Voordat we het weten, is het al tijd voor het avondeten. Maarten heeft bami gemaakt en de kinderen eten keurig hun bord leeg. We kijken nog even naar Peppa Pig en dan is het bedtijd. Terwijl we de trap oplopen, voel ik ineens Shannons warme handje in de mijne glijden. Ach lief kind, denk ik ontroerd. Ik voel me dankbaar dat we voor haar en haar zusje een pleisterplaats mogen zijn.”

Hier lees je hoe dit verhaal verder gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden