De dag nadat... ik besloot ons huwelijk nog een kans te geven

PREMIUM#23

De dag nadat... ik besloot ons huwelijk nog een kans te geven

De dag nadat... ik besloot ons huwelijk nog een kans te gevenBeeld Getty Images

Jade (52): “Als ik wakker word, zie ik op de wekker dat het nog maar vier uur is. Ik stap uit bed en loop naar de kamer van Anthony. Ik voel dat hij nog koorts heeft, gelukkig ademt hij rustig. Net als zijn vader, die naast hem ligt. Toen hij gisteren positief testte op corona, maakte ik me nauwelijks zorgen.

Christien JansenGetty Images

Hij is zeventien, het zou wel loslopen. Maar al snel liep de koorts op en werd Anthony zieker en zieker. Toen hij een bloedneus kreeg waarbij het bloed maar bleef stromen, raakte ik in paniek. Precies op dat moment kwam Peter thuis vanuit Duitsland, zoals elk weekend, om de kinderen te zien. Hij nam meteen de regie en belde de huisarts. Door zijn kalmte zakte mijn stress. Op dat moment realiseerde ik me dat hij de enige op deze wereld is die net zo veel van onze zoon houdt als ik. Ik merkte hoeveel rust zijn aanwezigheid me gaf. Gek hoe we nu, ondanks alle ruzies en scènes van de afgelopen jaren, direct en volkomen vanzelfsprekend op één lijn zitten. Ineens zag ik het glashelder. Al zegt iedereen: wég met die man, ik ga niet scheiden. Ik ga alles op alles zetten om ons huwelijk weer op de rit te krijgen. De vier laatste vreselijke jaren van ons huwelijk mogen de zestien goede jaren ervoor niet overschaduwen.

Ik kruip weer in bed en word uren later wakker, uitgeruster en opgewekter dan ik me in tijden heb gevoeld. Als ik beneden in mijn badjas aan de koffie zit, komt Peter binnen met de mededeling dat Anthony nog slaapt. Terwijl hij verdiept is in de weekendkrant, neem ik hem stilletjes op. Zie ik weer hoe de kakker uit het Gooi in mijn leven kwam, de boerin uit de Noord-Hollandse klei. Het ging ons voor de wind, we waren zo gelukkig. Maar alles veranderde na het plotselinge overlijden van mijn vader. Waar bovenop het grote verdriet veel stress kwam toen mijn vaders vriendin de ene na de andere rechtszaak aanspande, omdat ze het er niet mee eens was dat ik mijn vaders enige erfgenaam was. Dat het ondertussen bergafwaarts ging het met Peters zaak, wist ik niet. Hij is geen prater, komt uit een gezin waarin je alleen je successen deelt. Ineen hoorde ik dat zijn bedrijf failliet was en dat er zo veel schulden waren, dat die bijna onze financiële ondergang betekenden. De spanning in huis was om te snijden, ik kon hem niet meer verdragen. Tot hij plotseling was vertrokken. Zonder overleg was hij naar Duitsland gegaan om daar te werken. En ik kon het nieuws aan de kinderen vertellen. In de weekenden kwam hij thuis voor de kinderen, en voor zijn weekendbaantje in de horeca, dat hij had genomen om de schulden sneller te kunnen afbetalen. Uiteraard sliep hij in de logeerkamer, ik werd niet goed als ik hem zag.

Als we de koffie op hebben, lopen we samen naar Anthony. Nog steeds in slaap, nog steeds met hoge koorts en een oppervlakkige ademhaling. Ik voel mijn bezorgdheid weer toenemen en pak zonder nadenken Peters hand. Op de gang zegt hij dat hij niet naar Duitsland gaat zolang Anthony zo ziek is. Ik ben meteen enorm opgelucht. Grappig, een maand geleden zou ik gillend gek geworden bij het idee dat hij doordeweeks weer thuis zou zijn, nu vind ik het prettig dat hij blijft.

De rest van de dag rommel ik wat ik huis. Ik ruim wat op en blijf in de buurt van Anthony. Als ik tussendoor ga zitten met een kop koffie, heb ik voor het eerst in tijden weer rust in mijn lijf en hoofd. Het is alsof een mist uit mijn hoofd is opgetrokken en ik de situatie helder zie. Ik besef hoe keihard Peter werkt om de dingen recht te zetten die verkeerd zijn gegaan. Hij is een goede vader, een goede man, een integer mens.

Na het avondeten vertel ik Peter dat ik heb besloten ons huwelijk een tweede kans te geven. Dat ik diep vanbinnen besef dat het niet klaar is tussen ons, maar dat er wel voorwaarden aan deze kans verbonden zijn. De lach die op zijn gezicht verschijnt, vertelt me dat we voorzichtig weer de weg omhoog hebben gevonden.”

Hoe dit verhaal verder gaat, lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden