Dag nadat

De dag nadat... ik mijn eerste liefde terugvond op Facebook

Dag nadatBeeld Getty Images

Katie (49): “‘Goedemorgen’, zegt de verzorgende die mijn man Harry vandaag gaat wassen en aankleden. Ze staat ineens in de keuken. Ik schrik op, is het al zo laat? Dat wordt sprinten om de trein naar mijn werk te halen. Ik geef Harry een knuffel en race de deur uit. Dat krijg je ervan als je in je eigen droomwereld zit, zoals ik sinds ik twee nachten geleden ineens droomde over Jelle, mijn eerste grote liefde.

Annemarie van DijkGetty Images

We hadden verkering toen we op de mavo zaten. Na anderhalf jaar maakte ik het uit, eigenlijk weet ik niet eens meer waarom. Ik denk dat ik me te jong voelde voor een vaste relatie. Daarna kwam ik Harry tegen, met wie ik later trouwde. Jelle en ik verloren elkaar uit het oog, maar ik ben hem nooit vergeten.

Van die droom over hem was ik behoorlijk in de war. De reden weet ik best: ik ben niet erg gelukkig in mijn huwelijk. Harry heeft MS in een vergevorderd stadium, het is een verschrikkelijke ziekte. Hij zit in een rolstoel en heeft veel pijn door krampen en spasmes. Ik houd van hem en we maken er het beste van, maar hij is een andere man dan de vrolijke vent met wie ik op mijn vierentwintigste trouwde. Daar kan hij niets aan doen en ik vind het vreselijk voor hem. Maar ook voor mezelf. Drie keer per dag komen er verzorgenden in ons huis. Hoe aardig en nodig ze ook zijn, het gaat koste van onze privacy. Harry en ik spreken weinig met anderen af, omdat hij pijn heeft en ernstig vermoeid is. Hij werkt nog een paar uur per week, daar gaat al zijn energie in zitten. Ik ben jaloers op mensen om ons heen die een onbezorgd leven lijken hebben. Tel je zegeningen, zeggen ze. Dat doe ik ook: twee prachtige kinderen, een eigen huis, gelukkig kan ik blijven werken doordat we de zorg voor Harry via zijn persoonsgebonden budget inhuren. Maar nu de kinderen de deur uit zijn, voel ik me soms gevangen in een situatie met een zieke, invalide man.

Na die droom bleef ik gisteren de hele dag aan Jelle denken. Ik had hem ruim dertig jaar niet meer gezien en was ineens enorm nieuwsgierig. Er school toch geen kwaad in om een oude vlam op te zoeken op internet? Ik begon bij Facebook en moest bijna lachen om mezelf toen ik mijn hart voelde bonken bij het intikken van zijn naam. Ja hoor, daar was hij. Zijn lange, donkere krullen waren nu kort en grijs, maar het was duidelijk Jelle. Aantrekkelijker dan vroeger zelfs. Ik grinnikte toen ik zijn armen vol tattoos zag – dat had ik nooit achter hem gezocht. Leuke kinderen heeft-ie. Jonger dan die van mij, zo te zien. Hm, ook een knappe vrouw.

De hele ochtend heb ik vergaderingen en denk ik niet aan Jelle. Na de lunch kan ik het niet laten, opnieuw bekijk ik Jelle’s profiel op Facebook. Als ik door zijn foto’s scrol, voel ik heimwee naar vroeger. Hij straalt vitaliteit en gezondheid uit. Met pijn in mijn hart denk ik aan Harry in zijn rolstoel. Zal ik een Jelle een berichtje sturen? Zomaar, om te kijken hoe het met hem gaat? Nee, ik ga hier niets mee doen, ik mág hier niets mee doen. Het is vragen om problemen, en die heb ik al genoeg.

Als Harry ’s avonds in bed ligt en de laatste verzorgende voor die dag naar huis is, pak ik toch mijn laptop erbij. Op de een of andere manier heb ik een beetje spanning nodig om te voelen dat ik leef. Een vriendschapsverzoek sturen kan toch geen kwaad? Gewoon even checken hoe het gaat met een oude vriend. Er hoeft niets raars te gebeuren, daar ben ik zelf bij. Impulsief klik ik op ‘vriend toevoegen’. Daarna ga ik naar bed en nestel me stevig tegen Harry aan.”

Lees hier hoe Katies verhaal verdergaat.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden