De dag nadat... ik mijn vader vergaf dat hij mij heeft misbruikt

PREMIUM

De dag nadat... ik mijn vader vergaf dat hij mij heeft misbruikt

De dag nadat... ik mijn vader vergaf dat hij mij heeft misbruiktBeeld Getty Images

Saskia (40): “Zodra ik mijn ogen opendoe, weet ik: mijn vader is dood. Na de rechtszaak tegen hem op mijn vierentwintigste, waarbij hij in hoger beroep drie maanden celstraf kreeg, heb ik hem vijf jaar geleden nog één keer gezien. Omdat ik nog wilde vertellen wat het misbruik met me had gedaan. Daarna hoefde ik niets meer met hem. Gek genoeg zat ik net een beetje te denken over een hernieuwd contact – hij was tóch mijn vader, misschien konden we gewoon een beetje op de hoogte blijven van elkaars leven – toen mijn broer belde en vertelde dat hij op sterven lag en dat ik, als ik hem nog wilde zien, binnen twaalf uur bij hem moest zijn.

Christien JansenGetty Images

Beneden bel ik mijn leidinggevende om me ziek te melden; ik voel me niet in staat om te werken. Na het ontbijt ga ik met een kop thee op de bank zitten en laat ik mijn gedachten de vrije loop. Ik hoor mezelf weer tegen mijn vriend Henk zeggen dat mijn vader op sterven lag en dat ik met hem naar het ziekenhuis in Alkmaar wilde. Mijn zesjarige dochter begon meteen te juichen: ze wilde mee naar de opa die ze nog nooit had gezien. Geen goed idee. Ik vertelde haar dat ze echt naar school moest en we brachten haar naar haar vader. In het ziekenhuis liep ik naar de kamer waar mijn vader lag. Ik pakte een stoel, ging naast hem zitten en keek naar hem. Nog maar zeventig, maar zo broos, vermagerd en klein. Zijn nu kleine handen op het bed, de botten dicht onder de huid. Zijn haar grijzer en dunner. Ik zag zijn nietigheid aan het eind van het leven. Spontaan pakte ik zijn hand en zei: ‘Wat er gebeurd is, kan ik niet vergeten. Maar ik kan het je wel vergeven.’ Terwijl ik dit uitsprak, zag ik zijn ogen even knipperen. Ik besefte dat hij zichzelf niet had gemaakt. Zag de rollen die hij had vervuld in zijn leven: het kind, de zoon, de echtgenoot, de vriend, de vader. De hoge prijs die hij had betaald voor zijn daden. Zijn dochters verloren, nooit zijn kleinkind gezien. Blijkbaar huilde ik, want mijn hand werd nat. Zijn ademhaling werd onregelmatiger. Ik hoorde gepruttel en hij stierf met mijn hand op de zijne. Alsof hij op mijn vergeving had gewacht.

Ik rommel wat in huis, ruim dingen op en staar naar buiten. Ik voel me leeg, verdrietig. De ringtone van mijn mobiel doorbreekt de stilte. Het is mijn halfbroer die vraagt of hij me moet condoleren of feliciteren met het verlies van mijn vader. ‘Condoleren’, zeg ik. Want hij was, ondanks alles, tóch mijn vader. Tot mijn achtste een leuke vader die creatief was en fotografeerde; als klein meisje was ik stapelgek op die man. Dat veranderde vanaf mijn negende, toen hij aan me begon te zitten. En toen mijn ouders eenmaal gescheiden waren, ging het van kwaad tot erger, tot gemeenschap op mijn zestiende aan toe. Pas op mijn vierentwintigste vond ik de moed en de kracht om hem aan te geven. Al had mijn moeder daar al eerder op aangedrongen, maar toen was ik er nog niet klaar voor.

Als ik terug ben van een wandeling, pak ik de foto die ik uit zijn huis heb meegenomen. Het huis dat ik nooit had gezien en waar mijn broer mij en Henk na het overlijden mee naartoe nam. Het was gek om in zijn kast boeken te zien staan die ik zelf ook heb. Voor de zoveelste keer kijk ik naar de foto en denk: jeetje, en nu ben je dood. Dit is het. Er is geen uitvaart, er zijn geen kaarten. Zijn lichaam wordt ter beschikking gesteld aan de wetenschap. Ik kijk naar buiten en besef dat ik ergens tóch dankbaar ben dat ik bij zijn sterven was. Een uniek, intiem moment in een mensenleven. Ik ben blij dat ik hem op het nippertje heb kunnen vertellen dat ik hem kan vergeven. Waarmee ik ook mijzelf iets meer rust heb gegeven.”

Hoe dit verhaal verder gaat, lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden