null

PREMIUM#42

De dag nadat... ik niet bij de begrafenis van mijn moeder was

Beeld Getty Images

Claudia (42): “Na een lange, woelige nacht voel ik me leeg. Gisteren werd mijn moeder begraven, ze is op 83-jarige leeftijd plotseling in haar slaap overleden. Ik wilde graag bij de uitvaart zijn, ook al had ik haar al drie jaar niet gezien of gesproken. Maar mijn zwager was er, dus kón ik er gewoon niet bij zijn. Ik heb gevraagd, zelfs gesmeekt bij mijn zus of hij voor één keer kon wegblijven, zodat ik afscheid kon nemen. Het mocht niet baten.

Demi SchoenmakersGetty Images

In mijn ochtendjas dek ik snel de tafel. De kinderen moeten naar school en mijn man naar zijn werk. Gelukkig staat er voor mij niet veel op de planning vandaag. Ik ga aan tafel zitten. Ontbijt hoef ik niet, geen trek. Ik ril even. Vlak voor de begrafenis kon ik samen met mijn man en kinderen nog wel kort bij haar lichaam gaan kijken. Hier was alleen mijn vader bij aanwezig. Het was afstandelijk, ik heb geen traan gelaten, maar ik ben toch blij dat ik wel een soort afscheid heb kunnen nemen.

Misbruikt door mijn zwager

De band met mijn moeder is altijd complex geweest, maar onze relatie bereikte een dieptepunt toen ik op mijn zestiende vertelde dat mijn zwager me al mijn hele jeugd misbruikte. Het misbruik begon toen ik nog maar vier jaar oud was. Hij was destijds halverwege de twintig, ik ben een nakomertje, en hij pakte elke kans die hij zag. Nooit durfde ik erover te praten, maar toen moest ik wel omdat ik bang was dat ik zwanger was. Mijn zwager ontkende alles en mijn zus geloofde hem. Ze dreigde dat mijn ouders hun kleinkinderen zouden kwijtraken als ze mijn kant kozen. Mijn moeder zei verlamd te zijn van verdriet, maar toch stopten mijn ouders het in de doofpot.

Verdriet en opluchting

Mijn man geeft me een kus en ik hoor vervolgens de deur in het slot vallen. Vanwege een bindweefselaandoening ben ik aan het revalideren, daarom brengt hij de kinderen naar school. Tijdens de oefeningen in het revalidatiecentrum heb ik moeite mijn aandacht erbij te houden. Ik mis mijn moeder, alle herinneringen aan haar komen terug. Hoe ze me als een echte juf altijd alles uitlegde, net als ik nu doe met mijn kinderen. Toen mijn broer belde met het nieuws dat onze moeder was overleden, voelde ik verdriet én opluchting, want ik hoefde niet meer te hopen op een verzoening. Drie jaar geleden verbrak ik definitief het contact, toen mijn vader op de verjaardag van mijn dochter vertelde dat ze met mijn zus en zwager naar Frankrijk gingen. Het was alsof ik een mes in mijn rug kreeg. Toen ik hem later aan de telefoon probeerde uit te leggen dat dat pijn deed, snauwde hij dat ik het verleden maar eens moest vergeten. Dat was de druppel.

Herdenking aan mijn moeder

Als ik ’s middags thuiskom, ligt de rouwkaart op tafel. Bij het lezen van de tekst springen de tranen in mijn ogen. Zonder overleg zijn de namen van mij, mijn man en kinderen een regel onder die van mijn zwager gezet. Onvoorstelbaar. Ik ga op het bankje onder de boom in de tuin zitten. Gisteren stond ik hier met mijn man en kinderen. Omdat we niet naar de begrafenis konden, besloten we een eigen draai aan het afscheid te geven door samen een sierkers te planten. Mijn moeder was, net als ik, gek op tuinieren. Deze zal altijd bloeien in de periode dat ze is gestorven.

Al afscheid genomen

Ineens schrik ik wakker. Het is al half vier en ik ben onder de boom in slaap gevallen. Gauw zet ik thee, en even later krijg ik een knuffel van mijn dochter. Terwijl we thee drinken, realiseer ik me dat ik geen behoefte heb contact met mijn vader op te nemen. Eigenlijk heb ik al afscheid genomen, ik ben al jaren aan het rouwen. Toch ben ik blij dat mijn moeder, ondanks alles, een plekje heeft in mijn hart. En als ik naar die sierkers kijk, zal ik aan haar denken.”

Hoe dit verhaal verder gaat, lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden