De dag nadat... ik ontdekte dat mijn dochter al weken spijbelt Beeld Getty Images
De dag nadat... ik ontdekte dat mijn dochter al weken spijbeltBeeld Getty Images

PREMIUM

De dag nadat... ik ontdekte dat mijn dochter al weken spijbelt

Sandra (50): “Ik word wakker met knallende hoofdpijn. Het liefst zou ik me nog eens omdraaien zodat ik de werkelijkheid nog even kan uitstellen. Toen ik gisteren onverwacht een middag vrij had, trof ik bij thuiskomst mijn veertienjarige dochter Isa op de bank aan. Ze probeerde me wijs te maken dat haar lessen waren uitgevallen, maar na een telefoontje naar school en het checken van de gemaakte reizen met haar OV-kaart kwam ik erachter dat ze de afgelopen drie weken ’s ochtends wél naar Amsterdam vertrok, maar niet naar school ging. Mijn dochter, die altijd prachtige cijfers haalde, bleek al weken te spijbelen.

Demi SchoenmakersGetty Images

Beneden is nog geen spoor van Isa te bekennen. Het zal toch niet... Ik storm naar boven en bons op haar deur: ‘Isa, ik wil je over vijf minuten beneden zien.’ Gistermiddag heb ik geprobeerd met haar te praten, maar er kwam geen woord uit. Geen reden, geen excuus, helemaal niets. Daarna belde ik boos naar school. Ik vind het nog steeds schandalig dat ze me niet op de hoogte hebben gesteld van haar wekenlange afwezigheid.

Aan de ontbijttafel is het stil, mijn drie andere dochters weten nog van niets. Ik slik mijn tranen in en ruim de tafel af. Boven hoor ik Isa rommelen op haar kamer. Volgens mij is het misgegaan tijdens de eerste lockdown, toen ze thuis online les had. Ze heeft een gezellige vaste vriendinnengroep, die ze door de pandemie ineens niet meer zag en zat dagenlang alleen op haar kamer. Was dat de alarmbel die ik heb gemist? Hoe dan ook, het was een zegen toen de scholen weer open mochten. Dat dacht ik tenminste, maar niets blijkt minder waar.

Als we even later in de auto zitten probeer ik tevergeefs opnieuw met haar te praten. Het liefst had ik vandaag vrij genomen om een oogje in het zeil te houden, maar dat kan ik me als alleenstaande moeder van vier dochters niet veroorloven. Haar school ligt gelukkig min of meer op de route naar mijn werk, dus ik kan haar vandaag ook weer ophalen.

Op mijn werk bel ik voor de zekerheid naar school. Ik hoor dat ze goed is aangekomen en nu in de les zit. Opgelucht haal ik adem, maar al snel komt de stress terug. Eén goede dag zegt niets. Haar oudere zus spijbelt al jaren op en af, omdat ze niet lekker in haar vel zit door de nasleep van mijn echtscheiding. Isa haalde juist altijd uitstekende cijfers. Ze is perfectionistisch, nieuwsgierig. Ooit is zelfs vastgesteld dat ze hoogbegaafd is. Dat maakt de schok des te groter - al begint me nu ook iets te dagen. De afgelopen weken was het elke ochtend raak met treuzelen, smoesjes en dwars gedrag...

De gedachte dat mijn veertienjarige kind dagenlang alleen door Amsterdam heeft gezworven, maakt me onpasselijk. Ik kan me niet concentreren, mijn ogen blijven naar de klok gaan. Als ik Isa van school haal, staat ze verloren tegen het hek. Het gaat helemaal niet goed met haar, besef ik. Isa is altijd al onzeker en introvert geweest, maar nu kijkt ze niemand meer aan.

Thuis trekt ze zich, zoals altijd, meteen terug op haar kamer. Ik worstel met mijn emoties. Aan de ene kant voel ik medelijden, maar ik ben ook boos. Waarom liegt ze tegen me? Als ik ’s avonds in bed lig, staar ik naar het plafond. Ik weet niet hoe ik dit op de juiste manier moet aanpakken. Isa’s vader is niet in beeld en zonder partner valt het me zwaar om alle ballen hoog te houden. Een gevoel van schaamte en machteloosheid overvalt me. Heb ik gefaald als moeder?”

Hoe dit verhaal verder gaat lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden