De dag nadat...ik ontdekte dat mijn dochter zichzelf beschadigt

PREMIUMDe dag nadat...

De dag nadat... ik ontdekte dat mijn dochter zichzelf beschadigt

De dag nadat...ik ontdekte dat mijn dochter zichzelf beschadigtBeeld Getty Images

Hiske (45): “Blijkbaar ben ik ondanks mijn gepieker toch in slaap gevallen. Buiten is het nog donker en ik ben blij dat vandaag de tuinaanleg van een van mijn klanten op de agenda staat. Ik draai me op mijn andere zij en zie weer Thecla’s witte onderarm voor me met daarop vijf, zes kaarsrechte krassen vol geronnen bloed.

Christien JansenGetty Images

Waarschuwing: dit verhaal bevat elementen die als triggerend ervaren kunnen worden.

Het was vast niet de bedoeling dat ik het zag, maar mijn oog viel er direct op toen ik nietsvermoedend de badkamer in liep waar mijn vijftienjarige dochter net uit de douche kwam. De tijd vertraagde en in mijn hoofd ging een alarmbel af. Desondanks bleef ik rustig, al speurden mijn ogen direct over de andere stukken onbedekte huid, op zoek naar meer krassen of littekens. Tot mijn grote opluchting zag ik die niet. Ik pakte Thecla’s hand en vroeg heel rustig: ‘Wat is dit lieverd?’ ‘Kweenie’, was het korte antwoord. ‘Je weet dat je alles tegen me kunt zeggen, hè?’, zei ik terwijl ik haar hand streelde. Ongeduldig zei ze dat ze door moest, maar ik hield haar nog even tegen. ‘Thé, je gaat proberen hiermee te stoppen, hè? En als het niet lukt, gaan we hulp zoeken’, zei ik tegen haar rug. Ik hoorde haar nog net zeggen: ‘Is goed, mam.’ Mijn ogen branden als ik denk aan mijn mooie, lieve dochter. Net als gisteravond werkt mijn hoofd het hele riedeltje af. Ze doet het goed op school, is blij, vrolijk, waarom dóet ze dit? Wat heb ik gemist? Zou het toch niet lekker gaan op school? Hebben mijn scheidingen, eerst van haar vader en daarna van haar stiefvader, er zo in gehakt? Slapen lukt niet meer, dus ga ik douchen en zet beneden de ontbijtboel klaar. Een uurtje later zitten mijn vier dochters en ik aan tafel. Aan Thecla is niets te zien, ze draagt een shirt met lange mouwen. Maar ik weet wat eronder zit.

“Ik kom er niet uit: wat heb ik gemist?”

Na het ontbijt stap ik op de fiets en vertrek naar de tuin van mijn cliënt. Terwijl ik met mijn handen in de aarde wroet, probeert mijn hoofd de kluwen emoties te ontrafelen. Ik voel machteloosheid en angst. Wat als het niet overgaat? Rustig, spreek ik mezelf toe, we gaan professionele hulp zoeken. Die gedachte, gecombineerd met de troost van de aarde, brengt een beetje kalmte in mijn hoofd. Toch haast ik me om vier uur naar huis, waar ik me met een kop thee installeer voor mijn computer. Gelukkig heb ik het rijk alleen, een zeldzaamheid. Ik tik ‘kind’ en ‘snijden’ in en zie een aantal opvoedsites. Het blijkt dat de term zelfbeschadiging wordt gebruikt voor mensen die verwondingen aan hun eigen lichaam aanbrengen door snijden, krassen, branden, hoofdbonken, haren uittrekken of schadelijke stoffen in te slikken. Geen aandachttrekkerij, maar een teken van onmacht en hulpeloosheid. Ik lees dat er vooral in de armen wordt gesneden, maar soms ook in de benen en de buik. Dat de drang voortkomt uit de behoefte om emotionele pijn naar de achtergrond te drukken door fysieke pijn te veroorzaken. Als er geen sprake is van een stoornis, is er altijd een aanleiding. Ik lees het en kan dit niet rijmen met Thecla. Pas als ik op de website van Stichting Zelfbeschadiging terechtkom, word ik iets rustiger, vooral omdat hier een forum is en hulp voor ouders. Ik ben verdiept in de berichten als ik de deur open hoor gaan. ‘Mam, ik ben thuis!’, roept Thecla. ‘Hoi schat’, roep ik terug terwijl ik snel mijn laptop dichtklap. Ik sta op, we geven elkaar een knuffel en ik vraag hoe haar dag was. Opgewekt antwoordt ze dat de aardrijkskundeleraar echt verschrikkelijk stom is en dat haar wiskundetoets wel aardig ging. ‘Theec, je weet dat je altijd met me kunt praten hè?’, zeg ik opnieuw. ‘Ja mam, dat weet ik. Maar ik moet nu opschieten, ik ben al laat voor paardrijden.’ Weg is ze. Ik zink neer op mijn stoel en wéér gaan mijn gedachten terug naar vroeger. Wat heb ik gemist?

Toch is er ook een zekerheid die me geruststelt: dit gaan we aan. We hebben een goede band, we hebben geen geheimen voor elkaar. Als dit niet stopt, zoek ik een goede therapeut en dan komt dit vast goed.”

Lees hier hoe dit verhaal verder ging.

Heb je behoefte aan hulp of steun? Stichting Zelfbeschadiging is er voor je. Op www.zelfbeschadiging.nl kunnen naasten en lotgenoten terecht. Heb jij gedachten over zelfmoord en heb je behoefte om met iemand te praten? Bel dan 0800-0113 of chat via 113.nl.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden