De dag nadat... ik voor het eerst een kerstboom kocht

PREMIUM#53

De dag nadat... ik voor het eerst een kerstboom kocht

De dag nadat... ik voor het eerst een kerstboom kochtBeeld Kaboompics

Ilona (40): “Zodra de wekker gaat, schiet ik meteen mijn badjas aan. Nog voor ik ’m zie, ruik ik de kerstboom. Alleen al de geur maakt me blij. Dat ik het nu echt gedaan heb, ongelooflijk…

Christien JansenKaboompics

Terwijl ik boterhammen smeer, komen de kinderen naar beneden. Ik moet lachen om hun kreten van blijdschap als ze zien hoe de kerstboom met lichtjes en alle pas gekochte kerstversieringen staat te shinen in de donkere kamer. Ik ben blij met de boom.

Altijd buitenbeentjes

Ik weet nog goed hoe kerst voor mij was als kind. In de winkelstraten, in de huizen, op school: overal was het kerst, maar niet voor mij. Dat voelde alsof ik van buiten door een beslagen raam naar binnen keek bij mensen die het goed en fijn hadden. Dat was voor mij niet weggelegd, want ik was immers een Jehovah’s getuige. Nog zie ik mezelf als klein meisje onder de kerstboom van mijn katholieke opa en oma liggen, ik vond hem zó mooi.

Mijn moeder, hun dochter, bekeerde zich als jonge vrouw tot de Jehovah’s Getuigen. Ze ontmoette er mijn vader, en zo groeiden mijn zussen en ik op zonder verjaardagen en feesten. Al deden onze ouders hun best om soms ook iets feestelijks voor ons te organiseren: zo mochten wij trakteren op hun trouwdag en mijn grootouders van vaderskant gaven ons cadeautjes tussen kerst en oud en nieuw. Dan mochten wij gelukkig ook in de speelgoedgidsen duiken.

Maar buitenbeentjes waren we wel, vooral op school. Was er een kind jarig en werd er gezongen, of werden er kleurplaten ingekleurd op christelijke feestdagen, hop, daar ging ik met mijn stoeltje naar de gang. Traktaties mocht ik niet aannemen, en ook tijdens godsdienstles en biologie als de evolutieleer aan bod kwam, zat ik op de gang. Dat wilden mijn ex-man, ook een Jehovah’s getuige, en ik absoluut niet voor onze kinderen. Gelukkig hebben zij dat niet allemaal hoeven meemaken.

Inactief lid

Nadat ik de kinderen bij school heb afgezet, rijd ik door naar het hotel waar ik werk. In de pauze vertel ik mijn collega’s dat ik gisteren mijn eerste kerstboom heb gekocht. Hoe we met z’n vijven in mijn auto naar het tuincentrum gingen, een boompje in een mand kochten, en hoe iedereen kerstballen had uitgekozen. Dat ik bij de kassa hartkloppingen kreeg en dacht: wat doe ik? Dit is fout!

Pas thuis, toen ik kerstmuziek opzette en de blije gezichten van de kinderen zag terwijl ze de boom versierden, had ik dat nare gevoel van me af kunnen zetten. ‘Waarom heb je nu wél een boom gekocht?’ wil een collega weten. Ik leg uit dat ik al jaren geen diensten meer bijwoon. Ook ga ik niet meer langs de deuren, omdat ik te veel vragen heb over de organisatie. Dat betekent dat ik ‘inactief’ was. Een grijs gebied waarin je niet wordt uitgestoten, al wordt contact niet aangemoedigd.

Jarenlang had ik in de wintermaanden een wandkleed met een dennenboom hangen. Ik had zelfs een keer in de achtertuin, onzichtbaar voor voorbijgangers, een klein dennenboompje neergezet met pindaslingers en vetbollen. Altijd was er de angst: wat als een gemeentelid dat ziet en me verraadt?

Afgelopen zomer, na het laatste gesprek met mijn moeder, is er definitief iets veranderd. We kregen hooglopende ruzie vanwege mijn relatie met een man die ook inactief was bij de organisatie. Ze zei dat ze voor mij haar eeuwige leven niet op het spel ging zetten. Daarna hebben we geen contact meer gehad. Voorgoed, vermoed ik. Dus toen mijn kinderen vroegen of we dan dit jaar een kerstboom mochten, zag ik geen reden meer om dat niet te doen.

Gekozen voor geluk

Na het eten zitten we met z’n vijven in de woonkamer bij de boom en hebben lol met elkaar. Wat is dit knus, ik voel me de koning te rijk. Pas als de kinderen weer naar hun kamers zijn, dringt het besef tot me door: er is geen weg terug. Nu ben ik écht een afvallige. Kerst vieren is een reden voor uitsluiting. We zullen worden uitgestoten, en mijn ouders, zussen, zwagers, neefjes en nichtjes nooit meer zien. Ik recht mijn rug. Het zij zo. Dan besluit ik een foto van onze kerstboom op mijn Instagramaccount te zetten. Het is afgelopen met verstoppertje spelen.”

Lees hier hoe het verder is gegaan met Ilona.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden