PREMIUM#33

De dag nadat... ik voor het eerst naar het naaktstrand ging

Annemie (46): “De lach is niet van mijn gezicht te krijgen als ik onder de douche sta, ik sta zelfs te zingen. Terwijl ik me afdroog, kijk ik naar mijn lichaam in de spiegel. Bijzonder wat één middagje naaktstrand met je zelfbeeld kan doen. ‘Waarom doe je je kleren niet gewoon uit?’ vroeg mijn man Wim gistermiddag.

Demi Schoenmakers

Het was een mooie dag, dus we gingen samen wandelen. Maar het bleek onderweg veel warmer dan was voorspeld. Eenmaal bij het strand aangekomen pufte ik van de hitte. ‘Balen dat ik mijn badkleding niet bij me heb’, zei ik, waarop Wim voorstelde om alles gewoon uit te doen. We waren tenslotte vlak daarvoor een naaktstrand gepasseerd. No way! was mijn eerste reactie. Van de gedachte alleen al raakte ik bijna paniek. Ik zag het echt niet zitten om in mijn blootje tussen wildvreemden te liggen. Toch trok ik niet veel later in een impulsieve reactie op de hitte alsnog alles uit om snel een duik te nemen in het koude water.

Spijt

Met mijn ochtendjas nog aan loop ik naar beneden. Wim heeft de tafel gedekt. Aangezien we doordeweeks ’s ochtends in alle haast een boterham moeten wegwerken, vinden we het fijn om in het weekend uitgebreid te ontbijten met verse broodjes, een gekookt eitje en een glas jus d’orange. Ik geef Wim een kus en ga aan tafel zitten. Hoewel het mijn eigen beslissing was, zegt Wim dat hij blij is dat hij me eindelijk zo ver kreeg om naakt op het strand te gaan liggen. Voor de zekerheid vraagt hij of ik geen spijt heb. Nee, spijt heb ik niet. Ik ben vooral trots op mezelf dat ik het durfde. Ik ben altijd erg onzeker geweest over mijn lichaam. Omdat ik aan de mollige kant ben, werd ik vroeger gepest. Als je constant dik en lelijk wordt genoemd, ga je dat op een gegeven moment ook zelf geloven. Om mijn lichaam te verbergen droeg ik wijde, onflatteuze kleding. Dat onzekere gevoel heeft zich in mijn volwassen leven voortgezet, want ook mijn eerste man gaf me niet het gevoel dat hij me aantrekkelijk vond. Pas toen ik Wim leerde kennen, kwam daar verandering in. Hij geeft me ontelbaar veel complimentjes, en niet alleen omwille van mijn uiterlijk, waardoor ik het gevoel heb dat hij me respecteert om wie ik ben.

Naaktstrand is een andere wereld

Met onze koffie in de hand lopen we samen naar buiten. Terwijl we in de tuin genieten van het ochtendzonnetje, blikken we terug op onze spontane actie en bespreken we de voordelen van het naaktstrand. Natuurlijk is het eerst onwennig om niets aan te hebben, maar daar moet je even doorheen, zeg ik. Al snel herkende ik het bevrijdende gevoel waar naturisten het altijd over hebben. Ik besefte dat niemand een perfect lichaam heeft en dat ik normaal ben. En normaal is goed genoeg. Het was zo’n fijn gevoel om me niet te dik of bekeken te voelen. Er gewoon bij te horen. Ik waande me algauw in een andere wereld. Het is een heerlijk vrij gevoel om de wind en de zon op je hele lichaam te voelen en na het zwemmen geen last te hebben van natte badkleding. Wat Wim ook meteen opviel, is hoe open en sociaal mensen zijn als ze uit hun schulp van kledingstukken kruipen. Niemand loopt elkaar voorbij zonder de ander te begroeten.

Taboe op naakt

Als ik later op de dag een kleine wandeling maak, flitsen beelden van gisteren voorbij. Al die mooie, imperfecte mensen bij elkaar zorgden voor een vertrouwd gevoel, zonder schaamte en afkeurende blikken. Het maakte me op slag een stuk milder voor mezelf. Ieder lichaam en ieder mens is uniek. Eén dagje naaktstrand heeft me meteen zelfverzekerder gemaakt. Na al die jaren ben ik tevreden met mijn lichaam. Maar het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Er heerst nog altijd een taboe op naakt recreëren. Het wordt geassocieerd met seks, swingers en gluurders. Ik weet nu al dat het daar niks mee te maken heeft, maar het idee dat mensen dat wel over ons zullen denken, kan ik niet aan. Daarom zwijg ik er liever over.

’s Avonds kruip ik tevreden bij mijn man in bed. Voor de zoveelste keer vandaag lach ik in mezelf. Dat ik dit gewoon heb gedaan! Stiekem heeft het ook wel iets spannends en speciaals. Het is ons geheimpje.”

Hoe dit verhaal verder gaat, lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden