De dag nadat... mijn dochter na drie jaar contact met me zocht

PREMIUM

De dag nadat... mijn dochter na drie jaar contact met me zocht

De dag nadat... mijn dochter na drie jaar contact met me zochtBeeld Getty Images

Esther (42): “Ik schrik wakker. Heb ik nou gedroomd dat ik Meryam gisteren heb gezien? O nee, we hebben maar liefst tweeënhalf uur samen in de tuin gezeten. En vandaag is het weer een stralende dag. De afgelopen jaren heeft de zon vast geschenen, maar niet voor mij. Vanaf het moment dat Meryam me uit haar leven bande, was mijn leven leeg. Alleen als ik sliep was dat nare gevoel er niet. Zenuwachtig stond ik gisteren op de uitkijk, en daar was ze: mijn prachtige dochter. Ze is kleiner dan ik dacht, flitste het door me heen.

Christien JansenGetty Images

Een appje onderbreekt mijn gedachten. Mijn man Olivier vraagt of ik straks broodjes wil halen. Uitgerekend hij was de reden voor mijn toen zestienjarige dochter om met mij te breken. Ook al woonde ze toen bij haar vader, dat Olivier terug was in mijn leven vond ze maar niets. Terwijl juist hij ons onderdak bood toen ik met haar als peuter was gevlucht voor haar vaders agressieve gedrag. Bij Olivier, met wie ik ooit op de middelbare school verkering had, konden Meryam en ik op adem komen. Later bleek dat Meryams vader Olivier consequent aanduidde als ‘de man die zijn dochter bij hem had weggehaald’. Voor het gemak vergat hij even zijn eigen aandeel.

Bij Olivier kwamen we tot rust, ik vond woonruimte en kreeg na verloop van tijd een nieuwe relatie met wie ik een zoon kreeg, Job. Ook die relatie strandde, waarna ik opnieuw op straat stond, deze keer met mijn tienjarige zoon. Opnieuw was Olivier mijn redder in nood. Het was zó gezellig met hem en ineens zag ik hoe leuk, lief, grappig en intelligent hij was en hoe ik bij hem volkomen mezelf kon zijn. Toen hij vroeg of ik opnieuw verkering met hem wilde, aarzelde ik geen moment. Ik wist dat Meryam er niet blij mee zou zijn, maar daar zouden we over praten.

Dat liep anders. Toen ik haar vertelde dat Olivier en ik voor elkaar hadden gekozen, stond ze op en liep ze zonder iets te zeggen de deur uit. Ik dacht dat het wel zou overwaaien, maar ze schrapte me bijna drie jaar volkomen uit haar leven. Hoewel ik van alles probeerde om met haar in contact te komen, blokkeerde mijn dochter me overal. Kaarten, e-mails, brieven, alles kwam retour. Ik postte zelfs bij haar zaterdagbaantje om maar een glimp van haar op te vangen. Tot ik gisteren zomaar een kort berichtje kreeg. Of ze mocht langskomen, zonder reden, niets. Natúúrlijk kon ze komen. Altijd.

Ze stapte uit de auto en van een afstandje namen we elkaar op en barstten in lachen uit. We bleken precies hetzelfde te dragen: een wit overhemd, een zandkleurige broek en loafers. Daarna gaven we elkaar een knuffel, onwennig en tegelijk zo vertrouwd. We ploften neer op de loungebank en kletsten alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien. Natuurlijk ging ik haar niet meteen bestoken met vragen die haar alleen maar zouden kunnen wegjagen. Ik keek hoe ze keek, hoe ze bewoog. Ik was bijna vergeten hoe grappig ze is. De rest van de dag gaat in een waas van blijdschap voorbij, vol vrolijke telefoontjes met vriendinnen en bovenal met mijn moeder, mijn steun en toeverlaat. Het was pijnlijk dat zij haar kleindochter ook moest missen want Meryam had, tegelijk met mij, ook haar en Job uit haar leven gebannen.

Een etmaal na het weerzien met mijn dochter ga ik naar binnen om een glas wijn te halen voor Olivier en mij, we hebben iets te vieren. Als ik weer zit, verschijnt een appje van Meryam op mijn telefoon. ‘Lieve mam, vond het zo fijn je te zien gisteren’. Ik schiet vol en antwoord direct dat ik het ook zo fijn vond. Daarna adem ik diep in, voel me gelukkig tot in mijn tenen. Dat we alweer appen geeft vertrouwen. Net als het feit dat ze inmiddels een leuke vriend heeft met wie ze verder wil en die de voorzet had gegeven om weer contact met me op te nemen. Ooit zal ik vast horen waarom ze me al die jaren buitengesloten heeft. Maar eerst ga ik vreselijk genieten van het feit dat ze terug is. Alles is zoals het moet zijn. De zon is weer terug in mijn leven.”

Hoe dit verhaal verder gaat, lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden