De dag nadat... mijn kind gewond raakte door vuurwerk  Beeld Getty Images
De dag nadat... mijn kind gewond raakte door vuurwerkBeeld Getty Images

PREMIUMDe dag nadat...

De dag nadat... mijn kind gewond raakte door vuurwerk

Lianne (43): “Gelukkig, Wolter heeft vannacht goed geslapen. Steeds ging ik uit bed om te kijken hoe het met hem ging. Ik bleef het gister maar vragen: ‘Heb je geen pijn?’ En steeds was het antwoord: ‘Nee mam, het brandt een beetje, verder niet.’ Onbegrijpelijk met zo’n wond.

Christien JansenGetty Images

O, wat was onze dertienjarige blij dat hij voor het eerst zélf vuurwerk mocht afsteken. Hij had ervoor gespaard, folders doorgespit en had voor vijftien euro aan vuurwerk gekocht. Natuurlijk bleven we herhalen dat hij voorzichtig moest zijn. Een meisje dat ik van vroeger ken, is haar oog kwijtgeraakt door een verdwaalde vuurpijl, dus ik ben niet dol op vuurwerk.

Op Oudjaarsdag mocht er vanaf tien uur geknald worden en de grotere kinderen op ons pleintje gingen los. Nog geen vijf minuten later hoorde ik een gegil dat door merg en been ging. Niet Wolter!, schoot het door me heen. Maar hij was het wel. Gillend en kermend van de pijn strompelde hij tussen twee andere kinderen in naar huis. Zijn schoen was uit, er zat een groot gat in zijn broek. Hij had een afschuwelijke wond, een groot gat eigenlijk, bij zijn enkel.

Mijn hart stond stil, maar mijn man en ik gingen meteen tot actie over. Naar het ziekenhuis. Nú. We vlogen die kant op, met in de auto een teil en handdoek, zodat ik onderweg Wolters wond zo goed en zo kwaad als het ging gekoeld kon houden. Bij de eerste hulp zagen we de arts en het verplegend personeel schrikken van de wond, de broek en sok werden direct weggeknipt.

Slapen lukt niet meer, ik besluit alvast het ontbijt klaar te zetten voor mijn man, Wolter en onze dochter. Aan tafel is er maar één onderwerp van gesprek: gisterochtend. Het moment waarop de zevenklapper uit zijn hand gleed, zó zijn grote, gloednieuwe gymschoen in. Wat een ongelofelijke pech dat zijn broekspijp dit keer níet over zijn schoen hing, waardoor die opening er was.

Ik vraag maar weer eens of hij geen pijn heeft en weer is het antwoord nee. Onbegrijpelijk: de wond zag eruit alsof een stuk vlees te lang op de barbecue heeft gelegen. Wit uitgeslagen, de randen verkoold. Na het eten ruim ik af en in de keuken zie ik de kledingresten van gisteren. De binnenkant van de schoen is volledig gesmolten. Ik pak de spullen op en leg ze in een doos in de garage. Voor de zoveelste keer gaan mijn gedachten terug naar het ziekenhuisbezoek. Hoe Wolter zelf zijn voet een halfuur douchte met lauw water. Hoe de vuurwerkresten uit de wond werden gepeuterd en hoe er met een soort pincet getest werd of er nog leven in de wond zat. Dat zat er niet en de conclusie luidde: een derdegraads brandwond. Die uiteindelijk werd ingesmeerd met een vette zalf. Verband eroverheen en toen mochten we naar huis.

Morgen, 2 januari, moeten we ons melden bij de wondconsulente op de polikliniek chirurgie. Straks vertrekken we naar goede vrienden van ons. Die afspraak hadden we al staan en Wolter vindt het oké, hij heeft nog steeds geen pijn. Als ik het huis afsluit – de anderen zijn al bij de auto – schiet een buurvrouw me aan: ‘Het was natuurlijk wel heel onverantwoord, hoe Wolter met dat vuurwerk omging!’ Verbouwereerd zeg ik dat het toch echt een ongeluk was. In de auto ben ik een beetje van slag van haar opmerking; wat gemeen dat er nu al praatjes rondgaan dat dit Wolters eigen schuld is.

Weer thuis googel ik op ‘derdegraads brandwonden’. Ik zie de meest afschuwelijke plaatjes voorbijkomen en lees dat deze wonden eigenlijk nooit uit zichzelf genezen, er zal waarschijnlijk een huidtransplantatie nodig zijn. Het avondeten houden we simpel. Na het eten merk ik hoe moe ik ben, dus ik ga op tijd naar bed. Meteen in slaap vallen lukt niet, ik bedenk welke vragen ik morgen allemaal moet stellen aan de wondverpleegkundige. Ik houd mijn hart vast hoe de wond er morgen uit zal zien.”

Hier lees je hoe dit verhaal verder ging.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden