De dag nadat... mijn man een herseninfarct kreeg

PREMIUM

De dag nadat... mijn man een herseninfarct kreeg

De dag nadat... mijn man een herseninfarct kreegBeeld Getty Images

Dinie (48): “Ik heb geen oog dichtgedaan. Mijn lieve man, mijn rots in de branding, ligt verlamd in het ziekenhuis. Gelukkig hebben ze me niet gebeld. Zou dat betekenen dat Tonnie een rustige nacht had? Op de automatische piloot dek ik de ontbijttafel. Zelf krijg ik geen hap door mijn keel, maar onze zoons van achttien en zestien moeten wat eten.

Annemarie van DijkGetty Images

Ik bel mijn werk om me ziek te melden. Of ik niet beter verlof kan opnemen, wordt gevraagd. Maar ik ben zelf toch niet ziek? Ik ben te uitgeput om erover in discussie te gaan, dit komt later wel. Daarna bel ik wat familieleden om te vertellen wat er gisteren is gebeurd.

Toen Tonnie gisterochtend opstond, lukte het hem niet om het snoertje van zijn oplader uit zijn telefoon te trekken. Hij begon te mopperen, maar kon de woorden niet duidelijk uitspreken en hij stond ook op een rare manier naast ons bed. Omdat ik ziekenverzorger ben, gingen bij mij meteen alle alarmbellen af. Toen ik vroeg of hij zijn arm kon optillen, probeerde hij het, maar dat lukte niet. Praten ging ook al niet meer. Ik voelde blinde paniek: dit was foute boel. Ik mocht met de ambulance mee naar het ziekenhuis, waar Tonnie direct een CT-scan kreeg. Al snel werd duidelijk dat hij een herseninfarct had gehad, aan de rechterkant. Verslagen zeg ik dat we dit echt niet hadden zien aankomen, er waren totaal geen aanwijzingen dat dit zou gebeuren.

Ik voel me zo opgefokt dat ik mijn hart de hele tijd voel bonken. Waarom moet ons dit overkomen? En wat is de oorzaak? Een herseninfarct verwacht je toch niet bij een man van negenenveertig? Tonnie leeft altijd gezond. Hij beweegt veel en doneert zelfs elke zes weken plasma bij de Bloedbank. Ja, hij heeft wat overgewicht en is soms gestrest door zijn drukke baan en een vrijwilligersproject in ons dorp, waar hij zich voor inzet. Zou het daardoor komen? Ineens denk ik aan hoe we afgelopen zomer met de caravan naar Kroatië reden. Wat was dat heerlijk! Wat was mijn leven onbezorgd, en ik stond er gewoon niet bij stil. Zouden we ooit weer met de caravan op vakantie kunnen?

De eerste achtenveertig uur na een herseninfarct zijn cruciaal, vertelde de arts gisteren. Er kan van alles gebeuren: Tonnie zou kunnen overlijden door nóg een herseninfarct, maar er kunnen ook functies terugkomen. Natuurlijk hoop ik op dat laatste.

Mijn zusje en de broer van Tonnie komen me ophalen om samen naar het ziekenhuis te gaan. Mijn zusje vertelt dat ze al de hele dag wordt gebeld door bekenden uit het dorp. Iedereen wil weten wat er is gebeurd. Ik zucht. In een klein dorp wonen is erg leuk, maar soms even niet. Het verhaal van Tonnies herseninfarct is blijkbaar als een lopend vuurtje rondgegaan.

Eenmaal in het ziekenhuis praat ik met de behandelend arts. Hij is voorzichtig optimistisch over het herstel. Tonnie zal een tijdje naar een revalidatiecentrum moeten. De arts denkt dat er met revalidatie nog veel te verbeteren valt, zeker omdat hij nog jong is.

Naar een revalidatiecentrum? Daar schrik ik van. Na het gesprek met de arts kan ik naar Tonnie toe. Hij lacht zowaar een beetje als ik zijn kamer binnenkom. Hij kan alweer wat woorden uitspreken en zijn rechterhand een beetje bewegen. Goddank! Ik knuffel hem voorzichtig en zeg dat alles goed komt.”

Hier lees je hoe dit verhaal verder gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden