De dag nadat... mijn man werd opgepakt bij een klimaatactie

PREMIUMDe dag nadat...

De dag nadat... mijn man werd opgepakt bij een klimaatactie

De dag nadat... mijn man werd opgepakt bij een klimaatactieBeeld Getty Images

Annemijn (50) “Het is een zondagochtend als alle andere, maar ik word wakker met een steen in mijn maag. Naast me ligt mijn man te slapen, zijn armen vol blauwe plekken en zijn knokkels geschaafd.

Annemiek de GierGetty Images

Ik kijk naar hem en ga bij mezelf na wat me zo verdrietig maakt. Ergens weet ik dat eigenlijk wel: we kennen elkaar al zeventien jaar, maar opeens lijkt hij een volslagen vreemde voor me. Iemand die in een andere wereld is gestapt, een wereld waarvan ik geen deel kan en wil uitmaken. De emotionele woordenwisseling die we gisteren hadden klinkt nog na in mijn hoofd. ‘Als je dit nog een keer doet, is het klaar tussen ons’, zei ik tegen hem. Het klinkt nogal rigoureus, maar op dat moment was het glashelder. Een man die zich hardhandig laat oppakken door de marechaussee, dat is niet de man met wie ik wil zijn en met wie ik onze kinderen wil grootbrengen.

Geweldloos protest

Doodop was hij toen hij gisteravond thuiskwam. Het was een lange dag geweest. Hij was die ochtend om halftien met de fiets vertrokken naar het Amsterdamse Bos. Daar zouden ze verzamelen, de actievoerders van Greenpeace en Extinction Rebellion. Het doel van de actie was protesteren tegen de groei van de luchtvaart. Wat er verder precies zou gaan gebeuren wist hij niet. Wel had hij mij ervan verzekerd dat de actie geweldloos zou zijn. Dat wilde ik graag geloven, maar ik had zo mijn bedenkingen. Eerder die week was hij naar een speciale actietraining geweest. Daar was hem verteld hoe actievoeren tegen de luchtvaart in zijn werk gaat. Thuisgekomen liet hij er weinig over los, maar wel dat hij zijn pinpas thuis zou laten, zodat hij niet kon worden geïdentificeerd. Zoiets verzin je natuurlijk alleen maar als je incalculeert dat de politie eraan te pas gaat komen.

Met lede ogen zag ik hem op zijn fiets wegrijden. In zijn rugzak een pakketje boterhammen en een witte overall die hij had gekregen om zijn kleding te beschermen. Toen hij weg was, keek ik voor de zoveelste keer op de website van Greenpeace. Ik wilde gewoon weten wat hij zou gaan doen. ‘SOS voor het klimaat’, las ik. ‘Wij willen minder vluchten, meer treinen en een verbod op privéjets en korte vluchten.’ Informatie over het verloop van de actie was niet te vinden.

Geen contact

Gedurende de dag probeerde ik een paar keer contact met hem te zoeken via WhatsApp, maar zijn telefoon stond uit. In de middag stuurde een vriendin een nieuwsbericht door: ‘Tientallen arrestaties op Schiphol na blokkade privévliegtuigen door klimaatactivisten’. Zou hij daar ook bij zijn? Ik appte hem, maar kreeg weer geen antwoord. We zouden die avond naar een concert gaan, maar om halfzeven was hij nog steeds niet thuis. Onze zonen van dertien en vijftien begonnen vragen te stellen: ‘Waar blijft papa? Is hij ook opgepakt?’ Ik kon het hen niet vertellen. Totdat rond halfacht mijn telefoon oplichtte. Een appje van hem: ‘Ik ben aangehouden, maar ik mankeer verder niks. Als ik mijn identiteits­bewijs laat zien, word ik straks vrijgelaten.’

Bang voor de toekomst

Ook al beloofde hij gisteravond dat hij niet meer zal meedoen aan dit soort acties, ik ben niet helemaal gerustgesteld. Vandaag zoek ik afleiding in simpele dingen: schoonmaken, muziek luisteren, de krant lezen en een taart bakken met mijn jongste. Ik word blij van dit soort huiselijkheid. Daarbij past een lieve, zorgzame man en vader, geen schreeuwende klimaatactivist. Wat niet betekent dat ik het oneens ben met de standpunten van Greenpeace. Ik maak me ook zorgen om het klimaat en ik wil ook dat grote vervuilers worden aangepakt. Maar waarom kan mijn man zijn idealisme niet op een wat mildere manier uiten? Hij zegt dat hij het doet voor de toekomst van onze kinderen en dat klinkt prachtig. Maar ik ken hem langer dan vandaag. Hij is al zijn hele leven iemand die graag tegen dingen aanschopt en in alles de randjes opzoekt. Terwijl bij mij naarmate ik ouder word de scherpe hoekjes er steeds meer afgaan. Diep in mijn hart ben ik bang dat we elkaar zullen kwijtraken.”

Hoe dit verhaal verder gaat lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden