null

PREMIUM

De dag nadat... mijn pubers stiekem een feestje gaven

Beeld Getty Images/iStockphoto

Carlijn (40): “Ik heb nauwelijks alcohol gedronken, toch word ik wakker met een kater. Ik baal dat we nu al naar huis moeten. We hebben nog geen etmaal doorgebracht in onze stacaravan op de camping. Ik houd mijn hart vast voor wat ik thuis aantref.

Christien JansenGetty Images/iStockphoto

Een onplezierig telefoontje

We zaten net met onze campingburen rond het vuurtonnetje, toen mijn mobiel ging. Toen ik in het schermpje de naam van mijn oudste zag staan, sloeg mijn hart over. Het sloeg op hol toen hij zei: ‘Mama, je moet niet schrikken, maar ik moet je wat vertellen.’ Daarna volgde een onsamenhangend verhaal dat hij en zijn broer een feestje hadden gegeven met een man of tien. Ja, met drank. Waarna vriend Thomas per ongeluk door de schuifpui was gelopen. Hij was nu in het ziekenhuis met zijn ouders en mijn jongste zoon. Thomas’ werd gehecht, de schuifpui was aan diggelen.

De schade

Het is halfnegen, ik ga snel uit bed om de ontbijtboel klaar te zetten voor mijn vriendin Lilian en haar kinderen. Daarna wek ik hen. Terwijl we vlugvlug eten, vertelt Lilian met rollende ogen aan haar kinderen wat er gisteravond is gebeurd. Ik voel irritatie opkomen en denk: wacht maar tot jouw schatjes vijf jaar ouder zijn, dan zullen we eens zien wat zij gaan uitspoken. Als we alles hebben opgeruimd en de auto is gepakt, halen Lilian en ik de paarden uit de wei en zetten ze in de trailer. Daarna rijden we in stilte de anderhalf uur naar huis.

Kapotgetrapte chips

Voor ik de sleutel in het slot steek, houd ik onwillekeurig mijn adem in om voorbereid de ongetwijfeld ontplofte woonkamer te betreden. Ik verwacht een vloer bezaaid met glas, peuken, kapotgetrapte chips en omgevallen glazen. In plaats daarvan zie ik, ondanks de felle zon buiten, een schemerige woonkamer met dank aan hardboard platen in de schuifpui. Verder is de kamer spic en span, ik kan mijn ogen nauwelijks geloven. ‘Hé mam’, zegt mijn oudste bedremmeld als hij binnenkomt. ‘Hoi lieverd’, antwoord ik automatisch. Waarna hij omstandig vertelt hoe alles gegaan is, de betimmering via de verzekering van Thomas’ ouders, hij heeft het gisteren allemaal geregeld. Voordat ik kan reageren, zegt Lilian sarcastisch: ‘Fantástisch gedaan hoor’, waarna ze traag in haar handen klapt. Ik zucht. Natuurlijk is het waardeloos dat dit is gebeurd is. Maar ongelukken gebeuren nou eenmaal en ik ben trots op hoe mijn zoons dit hebben opgepakt.

De boze buurman

We maken iets te eten klaar en als we even later buiten zitten, eist Lilian dat mijn zoons voortaan meegaan naar de camping. Ik vind dat ze al genoeg zijn gestraft, maar Lilian is niet te vermurwen. Als ik na het eten Thomas’ ouders heb gebeld – het gaat gelukkig goed met hem – stort ik me op het onkruid in de tuin, een beproefde manier om mijn hoofd leeg te maken. Voor mijn gevoel ben ik nog maar net begonnen als mijn buurman briesend de tuin inloopt. Of ik enig idee heb wat zich hier heeft afgespeeld? Dat de muziek veel te hard stond, dat er geschreeuwd werd, dat het áltijd bal is bij ons thuis. Ik leg uit wat er gebeurd is en bied mijn excuses aan. Daar gaan we weer, denk ik. Altijd heeft hij iets te klagen. Eigenlijk verdenk ik hem ervan dat hij vooral moeite heeft met het feit dat hij twee buurvrouwen heeft in plaats van een buurvrouw en buurman.

Zelf ook jong geweest

Als hij vertrokken is, doe ik zuchtend mijn tuinhandschoenen uit en loop naar de andere buren om excuses te maken, mijn zoons verwensend dat ze zo veel lawaai gemaakt hebben – iets wat ik echt heel vervelend vind. Ik heb nog niet aangebeld of de deur zwaait open. Als ik uitleg waar ik voor kom, zegt de buurvrouw lachend: ‘Nee joh, zo erg was het ook weer niet. We zijn zelf toch ook jong geweest? Heb je zin in thee?’ Het voelt alsof er een zachte deken over me heen wordt gelegd. ‘Graag’, antwoord ik. Als ik zit, zucht ik voor de laatste keer. Dit keer is het een zucht van opluchting.”

Hier lees je hoe dit verhaal verder gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden