null

PREMIUM

De dag nadat... onze vakantievilla een bouwval bleek

Rian (35): “Door het minuscule en enige slaapkamerraam komt amper licht naar binnen. Het lijkt nog nacht, toch is het al halfnegen. Met moeite kom ik overeind, mijn hele lichaam is stijf. Een houten kist met een flinterdun matras wordt in Tsjechië blijkbaar gezien als bed.

Rosa Dammers

Elke zomer gaan we met onze drie jonge kinderen naar een ander vakantieland. Dit jaar leek Tsjechië ons wel wat. Via ons vaste reisbureau boekten we een idyllische villa in de buurt van een mooie oude stad. Op de foto’s lag het huis met zwembad er prachtig bij. Ook binnen zag het er sfeervol en ruim uit. Maar na een rit van ruim acht uur troffen we gistermiddag een soort bunker aan. Mijn man Gert en ik keken elkaar aan: zitten we wel goed? Ja, het adres klopte, dit moest het zijn. Terwijl we de oprit op reden, gebaarde de eigenaar waar we moesten parkeren. Vol trots gaf hij ons een rondleiding door zijn ‘villa’.

Met grote ogen keek ik rond: alsof we vijftig jaar terug in de tijd waren gereisd. In de woon­kamer staan een gammele houten eettafel en vier bevlekte stoelen met een knipperend peertje erboven. Verder een oeroude kachel, doorleefde zitbank, een schemerlampje en televisie uit het jaar nul.

De deuren zijn zo laag dat we constant moeten bukken, de tegelvloer is spekglad, de ladder naar boven is de nachtmerrie van iedere ouder met kleine kinderen en als we in bad willen, moeten we het vullen met pannen heet water uit het keukentje, want in de boiler zit maar tien liter water. Op een armoedig tweepits gasfornuis wordt dat nog een hele klus.

Of wij hebben de foto’s niet goed bekeken, of de plaatjes zijn vanuit de meest voordelige hoek gefotografeerd. Hollanders als we zijn besloten we gisteren toch maar te blijven. We hadden tenslotte al betaald.

Ik masseer mijn stijve onderrug en kijk Gert aan. ‘We hebben niet eens boodschappen voor het ontbijt in huis’, jammer ik. ‘In huis? In dit hol, bedoel je.’ Ik schiet in de lach, maar zelfs dat doet pijn. Gert stelt voor om gewoon de hele dag op pad te gaan en zo min mogelijk in het huisje te blijven. Ik knik, goed idee.

Op dat moment horen we een doffe klap. Het is even muisstil en dan klinkt er een oorverdovend gebrul. Ik schiet overeind en sprint naar beneden. Onderweg ga ik bijna onderuit en vervloek de spekgladde tegels. In de gang ligt de middelste languit op de vloer. Tand door z’n bovenlip, arme jongen. Ik troost hem in het magere ochtendzonnetje. De andere twee komen aantippelen en delen mee dat ze honger hebben. Ik geef de kinderen wat fruit dat over is van de heenweg en beloof dat ze vanmiddag zo veel ijsjes mogen eten als ze willen.

Om water te besparen was ik de kinderen met een nat washandje en ook Gert en ik wassen ons provisorisch. Even later is iedereen aangekleed en kunnen we vertrekken. We gaan op zoek naar een leuk dorpje en hopelijk wat gezelligheid. Gelukkig breekt de zon door. Na een halfuur rijden treffen we een pittoresk dorp aan waar we vorstelijk ontbijten. Terwijl Gert en de kinderen daarna bij een rivierbedding spelen, duik ik het plaatselijke toeristenkantoor in. Ik ben van plan voor elke vakantiedag een activiteit te zoeken, van kasteel tot markt. We besluiten meteen naar het kasteel te gaan. We dwalen er uren rond en bedenken een middeleeuws spel voor de kinderen. Ze genieten zichtbaar en ook ik heb voor het eerst een vakantiegevoel. Totdat ik denk aan vanavond. Er komt een moment dat we terug naar het vakantiehuis moeten. Niet doen, nu gewoon genieten.

We dineren in een leuk restaurant en tegen negenen rijden we de oprit pas weer op. Ik schrik weer van de bunker, wat een gedrocht. Nadat we de kinderen op bed hebben gelegd, gaan Gert en ik met een wijntje buiten zitten. Ik wil zwaaien naar de buren die ook buiten zijn, maar zonder iets te zeggen gaan ze naar binnen. We kijken elkaar aan. ‘We blijven op z’n minst een week,’ oppert Gert, ‘daarna maken we de balans op.’ Ik kijk nu al uit naar mijn eigen, zachte bed.”

Op verzoek van de geïnterviewde zijn de namen Rian en Gert gefingeerd.

Hier lees je hoe dit verhaal verder gaat.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden