De dag nadat vervolg

PREMIUM#23

Vervolg: de dag nadat... ik besloot ons huwelijk nog een kans te geven

De dag nadat vervolgBeeld Getty Images

Jade (53): “Vanaf het moment dat we besloten dat we bij elkaar blijven, gingen Peter en ik los van elkaar serieus aan onszelf werken.

Christien JansenGetty Images

Al had ik genoeg op hem aan te merken, ik heb niet de illusie dat het alleen aan hem lag. Toen uitkwam dat de zaken er zo slecht voor stonden met Peters bedrijf, was ik daar doorlopend emotioneel over, wilde het er honderdduizend keer over hebben, terwijl Peter alleen maar wegliep. Waar ik weer totaal geen begrip voor had. Als ik daarop terugkijk, vraag ik me echt af: wat wilde ik daarmee nou bereiken?

Het gaat zoveel beter

Sinds we aan onszelf zijn gaan werken, zitten we in een stijgende lijn. Peter is nooit meer teruggegaan naar het appartement in Duitsland en we zijn blij dat we als gezin weer bij elkaar zijn. Wat ik echt een cadeau vind, is dat heel simpele dingen waar ik jarenlang voor geknokt heb, nu automatisch gaan. Peter ging bijvoorbeeld vaak weg zonder te vertellen waarnaartoe en wanneer hij thuis zou komen. Vroeg ik ernaar, dan kreeg ik domweg geen antwoord, hij weigerde me te informeren. Terwijl: als je met elkaar leeft, dan is het wel zo handig om een beetje rekening met elkaar te houden. Nu laat hij wél weten waar hij is, en hoe laat hij weer thuiskomt. Daarnaast kookt hij regelmatig, vraagt hij of er nog boodschappen gedaan moeten worden en ruimt hij voor het eerst in zijn leven zijn troep achter zijn kont op, net als de keuken. Ook belt hij nu soms zomaar: ‘Jade, ik heb een afspraak in de stad, kom je ook, dan gaan we lunchen.’ Dat deed hij echt nooit en dat hij dat nu wel doet, maakt me superblij. Daarnaast zie ik hoe hij keihard bezig is met een nieuw bedrijf en in de weekenden in een restaurant werkt om de schuld, die we nog steeds hebben, zo snel mogelijk te kunnen afbetalen.

Einde luxeleven

Vóór het faillissement – dat ik dus niet had zien aankomen omdat Peter me daarover niets had verteld – leidden we een luxeleven. Geen zin om te koken? Dan haalden we wat en elke schoolvakantie vertrokken we naar een exotisch oord. Dat die tijden voorbij zijn, doet me niets. Als boerin uit de klei was dit al nooit mijn levensstijl. Doe maar normaal, dat is prima. Ik heb er ook echt lol in om zo zuinig mogelijk te leven. Dat ik de Albert Heijn nooit meer vanbinnen zie? Helemaal prima, geef mij maar de Lidl, daar vind je echt heel goede spullen. Ik kijk overal hoe we aan voordeeltjes kunnen komen en inmiddels doet Peter daaraan mee.

Een luisterend oor

Natuurlijk maakte ik mijn vriendinnen deelgenoot van alles wat er tussen Peter en mij speelde. Alleen viel het me op dat ik vooral richting een scheiding werd geduwd: ‘Je moet echt weg bij hem, Jade’, of: ‘Je blijft toch niet bij die man?’ Hoe vaak ik die zinnetjes wel niet voorbij heb horen komen... Er was maar één vriendin, mijn office-manager, die gewoon lúisterde, zonder haar mening te ventileren. Zij drong ook helemaal niet aan op een breuk, maar zei dat ik er ook voor kon kiezen nog geen keuze te maken. Hoe zij hiermee omging was zo fijn, dat heeft me echt geholpen. Daarvan heb ik geleerd dat ik een ander niet meer zo snel zal opzadelen met mijn eigen mening, of een ander zal vertellen wat hij of zij moet doen. Een luisterend oor bieden is vaak genoeg.

Het vertrouwen is niet zomaar terug

Natuurlijk zijn er wel dingen gebeurd waardoor mijn rotsvaste vertrouwen in Peter is geschaad. Ook al hield hij me uit de wind omdat ik zo veel verdriet had om het overlijden van mijn vader en ik veel stress had omdat de vriendin van mijn vader de ene na de andere rechtszaak aanspande vanwege mijn vaders testament – daarmee is het vertrouwen niet zomaar hersteld. Daarom ben ik, nu Peter opnieuw een zaak opstart, meer bij de les. Ik dacht altijd: het is jouw bedrijf, het zal wel goed gaan. Dat doe ik niet meer. Ik ben bij het overleg met de accountant, wil jaarrekeningen zien, wil weten wat me te wachten staat. Dat verkondig ik ook aan mijn kinderen: zorg dat je financieel onafhankelijk blijft van je partner. Een en/of-rekening is prima, maar houd altijd je eigen bankrekening.

Spannend én vertrouwd

Na verloop van tijd was Peter ook weer welkom in de slaapkamer, ik weet eigenlijk niet eens meer precies wat dat moment was. En het klinkt gek – we zijn natuurlijk al twintig jaar samen – maar dat was spannend en vertrouwd tegelijk. Heel dubbel.

Als er geen al te gekke dingen meer gebeuren, dan denk ik dat we samen oud worden. We hadden zestien heel goede jaren, daarna vier slechte, wat mij betreft komen er nu minstens weer zestien goede jaren. En daarbij: nergens in mijn lijf voelde ik – anders dan bij de vader van mijn dochter – dat ik weg moest bij deze man. Ik ben blij dat ik naar dat gevoel heb geluisterd en ons gezin nog intact is. Ik ben blij met onze nieuwe, goede basis. De kinderen worden steeds zelfstandiger en vaak zijn we ’s avonds met z’n tweetjes. Ik kan dan echt aan tafel zitten en denken: wat ben ik blij dat ik hier nog steeds met jou zit.”

Wat er aan dit verhaal vooraf ging, lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden