Vervolg: de dag nadat... ik mijn restaurant moest sluiten

PREMIUMVervolg: de dag nadat...

Vervolg: de dag nadat... ik mijn restaurant moest sluiten

Vervolg: de dag nadat... ik mijn restaurant moest sluitenBeeld Getty Images

De financiële nood werd zó hoog, dat Stella niets anders kon doen dan haar restaurant sluiten.

Laura van der MeerGetty Images

Hier lees je wat eraan vooraf ging.

Stella (47): “De liefde voor mijn gezin en mijn werk in de thuiszorg hebben mij de afgelopen maanden op de been gehouden. Want wat heb ik nachtenlang slecht geslapen en urenlang liggen piekeren. Het is me niet in de koude kleren gaan zitten dat mijn restaurant failliet is gegaan. Gelukkig kon mijn personeel zo weer bij andere werkgevers aan de slag, maar zelfs met het beëindigen van mijn mooie levenswerk bleven de schulden maar oplopen. De inboedel was nog maar een habbekrats waard en ik moest personeel inhuren om de hele zaak leeg te halen en schoon op te leveren. Ik was als de dood: wat als niet alleen mijn restaurant failliet zou gaan, maar dat de schulden ons tot aan de lippen zouden stijgen? Wat als ik mijn kinderen weinig tot niets meer te bieden had en mijn man en ik ons jarenlang over de kop moesten werken om dit financieel weer te boven te komen?

Intenser genieten

Gelukkig heb ik mijn werk in de thuiszorg. En al is het slechts een druppel op de gloeiende plaat wat betreft het financiële aspect, ik voel me gewaardeerd en op mijn plek bij mijn lieve cliënten. Uiteindelijk willen we niets liever dan dat er op onze oude dag iemand voor ons is die ons helpt met de dagelijkse huishoudelijke taken waardoor we zelfstandig in ons fijne, vertrouwde huis kunnen blijven wonen. Ik geniet van de gesprekjes die ik heb, de grapjes die er gemaakt worden en de lekkere koekjes en plakken zelfgebakken cake die ik voorgeschoteld krijg. Ik heb alle mensen voor wie ik werk leren kennen en leren waarderen. Zelfs de moppertantes en de bromberen onder hen. Elk mens heeft een mooie, zachte en kwetsbare kant. Ik voel me vereerd als ik die kant te zien krijg. Ondanks de hoge werkdruk voel ik me opgeladen aan het eind van mijn werkdag. En waar ik voorheen vaak naborrelde met mijn collega’s, ben ik nu altijd met het avondeten weer thuis en geniet ik er intens van om met mijn gezin aan tafel te zitten. Mijn horecadroom is dan wel ten einde, maar ik zie in dat er iets veel mooiers voor in de plaats is gekomen: meer tijd voor de mensen die mij echt dierbaar zijn.

Nieuwe mogelijkheden

Vaak wordt mij gevraagd ‘of ik al weet wat ik hierna ga doen’. Natuurlijk ziet iedereen dit als een tijdelijke baan. Zo zag ik het in eerste instantie zelf ook. Maar vooralsnog voelt het alsof ik hier helemaal op mijn plek zit. Misschien wil ik juist meer diploma’s halen in deze richting en laat ik me omscholen tot verzorgende voor de individuele gezondheidszorg. Financieel redden we het gelukkig nog, mede door de inkomsten van mijn man en vanwege het feit dat ik op tijd ben opgehouden met mijn restaurant zodat de schulden beperkt zijn gebleven. Dat maakt dat ik het goed achter me kan laten en met een frisse blik vol met mogelijkheden naar de toekomst kijk.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden