Dag nadat vervolg

PREMIUM

Vervolg: de dag nadat... ik mijn vader vergaf dat hij mij heeft misbruikt

Dag nadat vervolgBeeld Getty Images

Saskia (40) bezoekt haar vader op zijn sterfbed en vergeeft hem het misbruik wat hij haar als kind heeft aangedaan.

Christien JansenGetty Images

“Die eerste periode na mijn vaders overlijden was ik zó moe, ik was echt in de rouw. Wat ook lastig was: hoe kon ik verdriet hebben, terwijl hij zo veel fout heeft gedaan? Wat er van mijn negende tot mijn zestiende allemaal is gebeurd, kan ik niet uitwissen. Het is er altijd, soms dichtbij, soms verder weg. Nu is het weer sterk aanwezig omdat ik de laatste hand leg aan een boek met teksten en illustraties over mijn leven. Mijn zus zei: ‘Je lijkt wel een masochist, dat je alles weer oprakelt.’ Toch ben ik blij dat het verhaal er nu precies zo staat als ik het wil, in mijn eigen woorden. Dat heeft me weer wat verder gebracht.

Had hij niet aan haar gezeten?

Alles kwam aan het rollen toen de dochter van mijn vaders nieuwe vrouw zijn achternaam wilde, ik was toen drieëntwintig en allang het huis uit. Sowieso was ik vanaf mijn zestiende niet meer naar hem toe gegaan. Het triggerde mij dat zij zijn naam wilde. Had hij niet aan haar gezeten? Ik heb haar een brief geschreven dat ik het er met haar over wilde hebben en kort daarna belde mijn vader me om me uit te schelden. Dat was het moment dat ik dacht: nú ga ik je aangeven. Ik was zó boos. Ik had er lang tegenop gezien, want zo’n aangifte is niet niks. Ook omdat je dan alles weer moet oprakelen: hoe dan, waar dan, wanneer... Het was heel pijnlijk, vooral omdat mijn vader de eerste keer vrijspraak kreeg. Mijn advocaat zei: ‘Je moet in hoger beroep gaan.’ In hoger beroep bekende hij en nu werd hij wél schuldig bevonden. De procureur-generaal vroeg me wat voor straf mijn vader moest krijgen. Ik zei: ‘Hij hoeft niet eens een straf, het gaat mij erom dat zijn schuld wordt erkend.’ Hij kreeg drie maanden. Dat lijkt niet veel, maar voor mij was het goed. Verder los je er niets mee op, je problemen zijn daarna niet opeens over.

Het misbruik begon op mijn negende

Jawel, er zijn ook goede herinneringen aan mijn vader. Ik weet nog hoe ik hem van de trein haalde toen ik een jaar of acht was. Ik was blij: mijn vader komt weer thuis, gezellig. Hij kon leuke verhaaltjes vertellen, was best creatief. Hij maakte ook mooie foto’s. Toen ik tien was, scheidden mijn ouders, maar hij begon al aan me te zitten toen ik negen was. Vanaf toen zijn mijn herinneringen besmet. Mijn vader dronk veel, mijn moeder was labiel en mijn zus, broer en ik zijn zelfs nog een tijdje uit huis geplaatst. Toch had ik een heel goede band met mijn moeder. Helaas is zij ook overleden, ik mis haar nog elke dag.

Het was eenzaam verdriet

Vanaf het moment dat mijn dochter werd geboren, kreeg ik herbelevingen. Het jaar waarin zij negen werd, realiseerde ik me hoe klein ik zelf nog was toen het misbruik begon. Hoe kun je dit dóen met een kind? Ook had ik angsten: misschien ben ik wel gek, ga ik dingen doen die niet door de beugel kunnen. Toen mijn dochter ouder werd, bleef ze maar vragen stellen over mijn vader, over vroeger. Maar hoe vertel je in hemelsnaam wat er is gebeurd? Toen ik haar later over mijn jeugd vertelde, was dat heel heftig. Ze was erg van slag en kon het niet bevatten. Maar ja, het is ook niet te begrijpen. Het was een eenzaam verdriet dat ik voelde om mijn vader. Bij begrafenissen van vaders van vriendinnen die wél een goede band hadden, kon ik echt jaloers zijn. Dan besefte ik weer hoe weinig er tussen ons was geweest.

Beter omgaan met de schaamte

Vanaf mijn achttiende heb ik therapieën gevolgd en ben ik een paar keer opgenomen geweest. Ik heb geleerd mee te voelen met het meisje dat ik was. Dat gaat me steeds beter af, ik ben nu milder voor mezelf. Ik denk dat ik een flexibel karakter heb, waardoor ik na elke tegenslag terugveer. Gelukkig waren er altijd mensen om me heen die me konden bijstaan. En ik haal troost uit de natuur; ik hou van de zee, de zon, ben gek op bloemen. Ik zie de schoonheid in veel dingen. Dat ik af en toe weer naar het verleden word toegezogen, hoort erbij. Dan is het even snotteren en weer verder. Het heeft zeker geholpen dat ik mijn vader heb kunnen vergeven. Vergeven doe je niet per se voor de ander, ook voor jezelf. Om je woede en wrok te kunnen laten gaan, het los te laten. Daardoor kan ik ook beter omgaan met de schaamte die zo nu en dan nog de kop opsteekt.”

Hier lees je wat er aan dit verhaal vooraf ging.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden