Vervolg: de dag nadat... ik voor het eerst een kerstboom kocht

PREMIUMVervolg: de dag nadat

Vervolg: de dag nadat... ik voor het eerst een kerstboom kocht

Vervolg: de dag nadat... ik voor het eerst een kerstboom kochtBeeld Pexels

Ilona mocht als Jehovah’s getuige geen kerstboom opzetten, maar nu is alles anders. Lees hier het eerst deel.

Christien JansenPexels

Ilona (43): “De avond waarop ik voor het eerst thuis een kerstboom had opgezet, postte ik er een foto van op Instagram. Dat ik ervoor uitkwam dat ik kerst vierde kon uitsluiting tot gevolg hebben, maar dat is niet gebeurd.

Uiteindelijk nam ik op 11 mei 2018 zélf het initiatief om me uit de organisatie terug te trekken. Ik wilde niet wachten op het moment dat er een gerechtelijk comité zou komen dat over mij zou beslissen. Dat was mijn eer te na. Ik was in die tijd ook bezig met een boek waarvoor ik uitgestoten ex-Jehovah’s getuigen interviewde. Ik had zo veel bewondering voor hen. Zij droegen hun uitsluiting met zoveel kracht, terwijl ik nog steeds lafjes inactief was, omdat ik mijn vader en zussen niet kwijt wilde.

Toen er een vernietigend rapport uitkwam over kindermisbruik binnen de Jehovah’s getuigen, was het klaar. Met deze organisatie wilde ik niets meer te maken hebben.

In één klap

Dat ik de stap nam me terug te trekken, betekende het einde van het contact tussen mijn gezin en mijn ouders, zussen, zwagers, neefjes en nichtjes. Mijn kinderen hadden het contact met de familie van hun vader al verloren op het moment dat mijn ex-man en ik scheidden. Dat mijn kinderen nu hun volledige familie kwijtraakten was ingrijpend, maar toch heb ik geen seconde spijt gehad.

Mijn twee jongsten waren elf indertijd. Laatst had ik het er nog met hen over en ze vertelden dat ze het afscheid zo abrupt vonden. Of nee, er wás helemaal geen afscheid, er was niets. Anders dan bij een sterfgeval, dan is er een uitvaart en kun je iets afsluiten – nu was er een gapende leegte.

Familie kun je niet zomaar vervangen, dat gemis blijft altijd. Als de kinderen bijvoorbeeld geld moeten inzamelen voor school, wordt gezegd: ‘Ga maar vragen aan je opa, oma, ooms en tantes.’ Tja, die hebben zij niet meer.

Pionierster

Ik heb inmiddels wel leuk contact met mijn ‘wereldse’ familie, zoals dat wordt genoemd bij de Jehovah’s getuigen – mijn moeder kwam uit een katholiek gezin. Nadat ik inactief was geworden, leerde ik mijn ‘wereldse’ familie kennen. Zij zagen dat ik al als kind veel vragen had, me min of meer afzette tegen het instituut. En dan te bedenken dat ik al die jaren heel toegewijd was aan de organisatie. Ik was zelfs pionierster, de hoogste rang die je als vrouw kunt behalen.

Op mijn zestiende besloten mijn ouders me van het vwo te halen, ook al kon ik goed leren. Er werd vrijstelling van leerplicht gevraagd op grond van godsdienst. Mijn moeder was ernstig ziek, mijn oudste zus was het huis al uit – zij trouwde op haar achttiende – en mijn vader zat hoog in de organisatie en had een baan, hij kon het huishouden er niet bij hebben. Daarom leek het me op dat moment logisch om van school te gaan, al denk ik daar nu anders over. Net als mijn zus trouwde ik jong en ook ik wijdde mijn leven aan de organisatie. Alles veranderde na mijn scheiding, die was het begin van het losmaken.

Verloren tijd

Die eerste keer bij de kerstboom was ik zo trots: kijk ons hier nou staan. Ik was blij dat ik mijn kinderen dit uiteindelijk toch kon geven. Al was er ook een gevoel van gemis en weemoed. Er is zo veel tijd verloren. En het nare is: ‘kerst’ leer je nooit meer echt aan. We vieren kerst, zeker, met cadeautjes onder de boom en alles, maar toch weet ik zeker dat we dat échte kerstgevoel missen omdat we het niet van jongs af aan hebben meegemaakt. We maken nu zelf onze familietradities en misschien genieten we daardoor nu juist nóg wel meer van kerst.

Teleurstelling

Uit mijn oude leven mis ik helemaal niets, behalve mijn vader en mijn zusje. Toen ik mijn hbo-diploma haalde en daar stond met mijn trotse hoofd, waren zij er niet bij. Toen mijn kinderen afstudeerden, waren ze er niet bij – ze hebben überhaupt alles van mijn kinderen gemist. Ik denk niet dat het ooit nog goedkomt tussen ons.

Laatst liet mijn vader via Facebook weten dat ik een enorme teleurstelling voor hem ben. Ik volg nog steeds de ontwikkelingen van de organisatie, vind het belangrijk te weten wat er wordt ‘geleerd.’ Waardoor ik eigenlijk niet begrijp dat mijn jongste zusje niet denkt: wat een onzin. Hier klopt iets niet.

Dat ene boompje

Inmiddels heb ik een prachtige kunstboom die eigenlijk veel te groot is, maar dat maakt me niet uit. Vanaf eind november staat-ie er. Waar we ook zijn: overal kopen we kerstballen.

Het boompje dat ik die dag kocht staat nog steeds voor mijn huis, in dezelfde rieten mand als toen. Ook al heeft-ie veel kale takken en wordt hij echt wel lelijk, ik kan me er niet toe zetten ’m weg te doen. Dat eerste kerstboompje staat voor mij voor de laatste stap die ik durfde te zetten naar de vrijheid.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden