De dag nadat

PREMIUM

Vervolg: de dag nadat... ik werd aangerand door een collega

De dag nadatBeeld Getty Images

Maureen (43) werd tijdens een bedrijfsfeestje aangerand door een collega. Ze voelt zich schuldig: heeft ze dit over zichzelf afgeroepen?

Eva BredaGetty Images

Maureen: “Mijn collega’s waren een grote steun. Daar ben ik iedereen nog steeds dankbaar voor. Emily stond me de maandagochtend na de aanranding al vroeg op te wachten bij kantoor, zodat ik niet alleen naar binnen hoefde. Voor werktijd hebben we voor de spiegel geoefend hoe ik zou kijken als ik mijn collega tegen het lijf liep. Stoer, zonder angst. Zo voelde ik me niet, ik was doodsbang. Ook omdat ik wist dat ik naar het bestuur zou moeten stappen om een klacht tegen hem in te dienen.

Intuïtie

Mijn bazen reageerden zoals ik had gehoopt. Ik mocht zelf bepalen wat er met Fabian zou gebeuren. Ik koos ervoor hem niet te laten ontslaan. Het klinkt gek, maar ik kon het niet. Ik wist dat zijn ontslag zou betekenen dat de aanranding openbaar werd. Ik voelde me schuldig omdat dat zijn hele leven zou kunnen verwoesten. Bang dat hij dit bij andere vrouwen zou doen was ik niet. Het voelde voor mij als een heel persoonlijke aanval. Juist daarom werd ik lang geplaagd door de gedachte dat ik dit misschien over mezelf had afgeroepen.

Gelukkig bood mijn werk me psychologische hulp aan. In die sessies heb ik het schuldgevoel aangepakt. Nu weet ik dat je – wat je ook draagt of doet – nooit een aanranding uitlokt. Ook hebben we het gehad over mijn intuïtie. Bij zowel mijn eerste als tweede aanranding had ik van tevoren al een slecht voorgevoel bij de dader. Ik vond de mannen glibberig, ongepast flirterig en was bang dat ze verkeerde intenties hadden. Toch wuifde ik dat gevoel altijd weg. Ik stond mezelf niet toe zulke vooroordelen te hebben. Achteraf bleken mijn voorgevoelens te kloppen. Ik heb geleerd om juist wél te luisteren naar mijn intuïtie.

Spijt

Ik heb uiteindelijk zelf ontslag genomen. Niet vanwege de aanranding, maar na vijftien jaar was ik er niet meer op mijn plek. Een paar jaar geleden was ik wel nog bij een afscheidsfeestje van een oud-collega. Drie keer raden wie ik daar tegenkwam? Fabian. ‘Kan ik even privé met je praten?’ vroeg hij. ‘Wat je te zeggen hebt mag je hier vertellen’, zei ik direct. Ik wilde absoluut niet alleen met hem zijn. Hij zei dat het hem speet, dat hij dacht dat ik het ook wilde en vroeg of ik hem kon vergeven. Ook vertelde hij dat zijn huwelijk niet was doorgegaan. ‘Oké’, was mijn enige reactie. Daarna ben ik weggelopen. Ik kon er niets mee. Of zijn verloofde ooit heeft geweten wat hij heeft gedaan, weet ik niet. Ondanks alles kijk ik positief terug op mijn tijd bij dat bedrijf. Ik heb ik er veel vrienden aan overgehouden. Ook mannen. Want ondanks mijn nare ervaringen blijf ik gewoon omgaan met alle fijne mannen in mijn omgeving. Die zijn er genoeg.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden