De dag nadat vervolg

PREMIUM

Vervolg: de dag nadat... mijn ex-man overleed

De dag nadat vervolgBeeld Getty Images

Irene (54): “Het is nu bijna drie maanden geleden dat Thys overleed. Toen ik vanochtend opstond, dacht ik voor het eerst: hé, ik voel me iets beter.

Christien JansenGetty Images

In het begin was ik helemaal de weg kwijt, ik heb anderhalve week onder mijn dekbed gelegen met de gordijnen dicht. Daarna probeerde ik mijn werk weer op te pakken. Dat leek redelijk te gaan, maar toen een collega een grapje maakte dat bij mij verkeerd viel, kon ik niet meer stoppen met huilen. Mijn leidinggevende zei: ‘Neem jij maar even pauze.’ Na een tijdje ben ik halve dagen gaan werken en dat was goed. Werk is fijn, het leidt af, maar het is ook belangrijk bewust te rouwen. Dat heb ik gedaan en daardoor kwam ik erachter dat ik mijn scheiding nog helemaal niet had verwerkt. Dat heb ik nu heel bewust gedaan. Daarbij heb ik veel steun gehad van mijn beste vriendin Ingrid, die elke dag checkte hoe het met me ging.

Veel spijt

Ik had met mijn kinderen willen rouwen. Zij dachten daar heel anders over. Berend zei letterlijk: ‘Wij kunnen jouw verdriet er niet bij hebben.’ Nee, natuurlijk niet! Dat was nooit mijn bedoeling. Wat er is gebeurd op die parkeerplaats, daar heb ik zo vreselijk veel spijt van. Wat zou ik die scène graag uitgummen.

Ik heb de kinderen al een tijd niet meer gezien, zij willen dit zonder mij doen. Sophia en Berend hebben met elkaar gepraat. Er komen dingen boven van de scheiding die zij nog niet hebben verwerkt. Het is wel mooi dat hun contact is verdiept. Ze vinden elkaar in het gedeelde verdriet om hun vader, daar ben ik blij mee. Toch vind ik het moeilijk dat ik niet de moeder kan zijn die ik wil zijn. Ik had graag voor ze gezorgd, ze gesteund tijdens het rouwproces. Het komt wel weer goed, dat weet ik zeker. Ze weten dat mijn deur altijd wagenwijd voor ze openstaat. En als ze hier komen, dan staat er een foto van hun vader op het dressoir.

Onwerkelijk

Na onze scheiding had Thys gebroken met vrijwel al onze gezamenlijke vrienden. Vandaar dat er, op een vriendin en de kinderen na, geen bekenden op de begrafenis waren. Dat ik - degene die hem buiten zijn vader en broers het langst kende - niet bij zijn uitvaart was, blijf ik onwerkelijk vinden. De kinderen hebben alles met zijn vriendin geregeld, ook de rouwkaart. Ik ben heel dankbaar dat Ruben, ons oudste kind dat al heel jong overleed, ook op de kaart stond. Op de dag van de uitvaart heb ik op de bank gezeten, op de tafel de rouwkaart met een kaarsje erbij. Doordat ik niet bij de begrafenis was, heb dit verlies nog steeds niet goed kunnen afsluiten. Daarom heb ik besloten dat ik een eigen afscheidsritueel zal houden. Desnoods ga ik met een vriendin naar zijn graf.

Ik ben erachter gekomen dat ik ondanks onze scheiding nog niet klaar was met Thys. Mijn hart lag nog bij hem. Spijt van de scheiding heb ik niet. Maar dat dit het definitieve einde is, blijft moeilijk. Vooral omdat we het nooit hebben kunnen bijleggen. Het komt gewoon goed, dacht ik altijd. Helaas is band die er zo lang is geweest definitief doorgesneden.”

Wat er aan dit verhaal vooraf ging, lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden