Vervolg: de dag nadat... mijn man een herseninfarct kreeg

PREMIUM

Vervolg: de dag nadat... mijn man een herseninfarct kreeg

Vervolg: de dag nadat... mijn man een herseninfarct kreegBeeld Getty Images

Dinies man kreeg een herseninfarct. Om te herstellen moest hij naar een revalidatiecentrum.

Annemarie van DijkGetty Images

Dinie (56): “Wat was ik blij toen Tonnie na een maand thuiskwam uit het revalidatiecentrum. Hij was nog snel moe en gevoelig voor prikkels maar zijn verlammingsverschijnselen waren bijna weg. Hij moest nog drie dagen per week naar het revalidatiecentrum, maar hij kon weer voorzichtig aan het werk en naar zaalvoetbal. Tot ik hem een paar maanden later op een ochtend languit in de badkamer vond. Hij had wéér een herseninfarct gehad. Ondanks alle medicijnen die hij slikte om dit te voorkomen. Tijdens een operatie in het ziekenhuis in Arnhem probeerden ze de bloedprop uit zijn ader te verwijderen. Het zou een korte operatie zijn, maar de ingreep duurde uiteindelijk drieënhalf uur. Hoewel er geen sprake was van complicaties, is de operatie niet geslaagd.

Ander karakter

Na het tweede herseninfarct is Tonnie een totaal andere man geworden. De linkerkant van zijn lichaam is blijvend verlamd en zijn kortetermijngeheugen is weg. Dat is niet eens het ergste. Hij heeft een totaal ander karakter, waardoor ik mijn eigen man niet meer ken. Hij denkt erg zwart-wit en heeft een kort lontje. Alles draait allemaal om hem. Ik weet dat hij er niets aan kan doen, toch vind ik het moeilijk. Tegen anderen zegt hij vaak dat hij zijn vrouw kwijt is, maar dat hij de beste mantelzorger ervoor heeft teruggekregen. Het doet pijn dat hij zo over mij praat. Door zijn hersenschade beseft Tonnie niet hoe moeilijk de situatie voor mij is. Hij denkt alleen aan zichzelf.

Falen

Ik heb de afgelopen jaren veel psychische hulp gehad. Ik was Tonnies eerste herseninfarct nog aan het verwerken toen hij zijn tweede kreeg. Omdat de zorg te zwaar was voor mij alleen, huurden we hulp in met zijn persoonsgebonden budget. Dan kon ik aan het werk én had ik wat tijd voor mezelf. Tonnie heeft nog vijf jaar thuis gewoond. Toen ik hem betrapte op een poging tot zelfmoord, besefte ik dat hij niet meer thuis kon blijven wonen. Sinds drie jaar woont hij in een woonlocatie van InteraktContour voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Eerst wilde ik niet dat hij daarheen ging, want het voelde alsof ik faalde. Als zorgverlener moest ik toch voor mijn eigen man kunnen zorgen? Nu besef ik dat ik alleen voor hem leefde, dat ik zelf geen leven meer had.

Inmiddels ga ik één keer per week naar Tonnie toe. Af en toe komt hij een dagje thuis. Dan is het best gezellig, maar het wordt nooit meer zoals voor zijn herseninfarct. Ik ben mijn maatje kwijt. Vroeger was Tonnie mijn alles, nu is hij nog de vader van mijn kinderen en de man met wie ik getrouwd ben.”

Hier lees je wat aan dit verhaal vooraf ging.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden