Vervolg: de dag nadat... mijn man longkanker bleek te hebben

PREMIUM

Vervolg: de dag nadat... mijn man longkanker bleek te hebben

Vervolg: de dag nadat... mijn man longkanker bleek te hebbenBeeld Getty Images

Simone (60): “Na weken van onderzoeken en scans kwam het verlossende woord: de kanker is behandelbaar. We hadden écht geluk. Als Ben een halfjaar later aan de bel had getrokken, had hij het niet overleefd. De kanker bleek redelijk gunstig ingekapseld te zijn, de dag voor Kerstmis werd hij geopereerd. Een deel van zijn rechterlong werd verwijderd.

Rosa DammersGetty Images

Door het vele roken had Ben ook behoorlijk wat longemfyseem. Gelukkig konden de artsen dat met kunst- en vliegwerk repareren. Een week later zaten we met de hele familie aan een verlaat, maar feestelijk kerstdiner. We hadden blijkbaar een vrij progressieve longarts, want hij stelde voor geen nabehandeling te doen. ‘Je bent al in zo’n ver stadium, chemo en bestraling gaan helemaal niks meer voor je doen. Bovendien word je er alleen maar zieker van.’ Ik ben die arts tot op de dag van vandaag dankbaar. We zijn inmiddels achttien jaar verder en de kanker is nooit meer teruggekomen. Ben leeft nog steeds. Met redelijk wat beperkingen, dat wel.

Aan het roken heeft hij namelijk COPD overgehouden. COPD is een longziekte waarbij je minder zuurstof kunt opnemen en ademen moeilijk gaat. Het ziektebeeld bestaat uit vier fases, Ben zit momenteel in de derde fase. Als hij in fase vier terechtkomt – wat vroeg of laat gaat gebeuren – moet hij aan de beademing. Ik zie hem elke winter achteruitgaan. In het voorjaar krabbelt hij wel weer wat op, maar het wordt elk jaar minder. Terwijl hij ‘pas’ 66 is. Boven aan de trap moet hij een minuut uithijgen, als we een uitstapje naar de stad maken, worden de afstanden korter en hij gaat meteen na het avondeten naar bed. Aan die dagelijkse dingen merk je dat hij fysiek achteruitgaat.

Roken heeft hij, zoals beloofd, opgegeven op de dag dat we hoorden dat hij kon worden geopereerd. Maar missen doet hij zijn sjekkie nog steeds, zelfs na al die jaren. ‘Als ik morgen te horen krijg dat de kanker overal zit en het einde verhaal is, ga ik naar de winkel en koop ik een buil shag’, zegt hij dan. Waarop ik lachend antwoord: ‘Eén trekje en je ligt bewusteloos op de grond, man!’ Niet alleen fysiek, ook als mens en partner is Ben veranderd. Vroeger was hij vrolijk, open, attent en sociaal. Sinds zijn ziekte is hij harder geworden, nadrukkelijker aanwezig en egoïstischer. Als iets niet gaat zoals hij wil, is hij meteen boos of geïrriteerd. Hij kan heel bot doen tegen mij en de kinderen, maar ook tegen vrienden en onbekenden.

Alles draait om hem en alleen zijn mening telt. Dat maakt samenleven soms moeilijk. Maar ik hou nog steeds van hem. Het helpt dat ik weet hoe hij vroeger was. Dat ik daar doorheen kan kijken, is mijn redding. We doen nog steeds leuke dingen samen, maar dichter bij huis, want op vakantie gaan zit er niet meer in. Zaterdags gaan we altijd naar de markt. Lekkere dingen voor het weekend halen en ergens koffie en een tosti doen. Dan knijpen we elkaar in de arm en zeggen we: ‘Wat hébben we geluk gehad.’”

Op verzoek van de geïnterviewde zijn de namen gefingeerd.

Lees hier wat er aan dit verhaal vooraf ging.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden