De dag nadat vervolg

PREMIUM

Vervolg: de dag nadat... mijn vrouw naar een verpleeghuis moest

De dag nadat vervolgBeeld Getty Images

Naomi (55) kon niet langer zorgen voor haar vrouw Ellen die een herseninfarct heeft gehad.

Germaine van AstGetty Images

“Vandaag mag ik voor het eerst naar Ellen toe. Een maand lang heb ik haar niet kunnen zien omdat mijn aanwezigheid te veel prikkels zou veroorzaken. Voor patiënten met vasculaire dementie is het belangrijk om in alle rust te wennen aan hun nieuwe leefomgeving, in Ellens geval een gesloten afdeling van een zorgvilla in de buurt. Uit mijn dagelijkse telefoontjes met het zorgpersoneel blijkt dat het redelijk goed met haar gaat. Ze verstopt alles wat los en vast zit in haar kledingkast omdat ze denkt dat er gestolen wordt en is af en toe nog erg opstandig, maar het lijkt erop of ze nu beseft dat dit haar thuis is. Ze heeft een maatje gevonden in een andere dame die net als zij houdt van een goed gesprek. Gelijke rechten voor vrouwen, het klimaat en haar afschuw voor zwerfvuil hielden haar vroeger vaak bezig, maar een zinnig gesprek kon Ellen allang niet meer voeren. Volgens de zorgmedewerker lijkt dit haar nieuwe huisgenoot niet te deren, zij praat gewoon door en Ellen gooit er – als geboren Amerikaanse – af en toe een oneliner tussendoor: women power of let’s fight plastic pollution.

Zenuwachtig

Het stelt me gerust dat Ellen al aardig gewend is aan haar nieuwe woonsituatie, maar toch ben ik behoorlijk zenuwachtig voor mijn eerste bezoek. Zou ze me herkennen? Zal ik foto’s van ons van vroeger meenemen? Ik app Aaf, de persoonlijke zorgmedewerkster, die ons in het hele traject van Ellens opname heeft begeleid. ‘Neem maar wat foto’s mee van toen ze kind was’, adviseert ze. ‘We wachten op je met koffie in het café.’ Met foto’s van Ellens jeugd en een zak drop wandel ik de zorgvilla binnen. Ellen springt op: ‘Daar is mijn zus!’ Ze omhelst me alsof we elkaar jaren niet hebben gezien. ‘Mijn zus, mijn zus, mijn lieve zus is hier!’ Ik weet niet of ik moet lachen of huilen. Ik voel aan haar krachtige omhelzing dat ze mijn Ellen is, maar niets in haar uitstraling doet me denken aan die levenslustige, intelligente vrouw die bijna dertig jaar mijn levensmaatje was. Haar ogen zijn haar ogen niet meer. ‘Ik ben zo blij dat je er bent, echt enorm blij dat je er bent’, herhaalt Ellen wel dertig keer tijdens het koffiedrinken.

Oude foto’s

Met een dubbel gevoel laat ik Ellen bij Aaf achter. Opgelucht omdat ze in goede handen is en zo vrolijk was, verdrietig omdat dit soort bezoekjes nu onze toekomst is. Eenmaal thuis begin ik met het opruimen van de studio. Ellen is een hoarder, alles moest bewaard blijven. Misschien kan ik de ruimte verhuren als yogastudio, die hebben we nog niet in de buurt, denk ik, terwijl ik de volgende doos uit de kast pak. Er zitten foto’s in van een jonge, flamboyante Ellen en een nog jongere, sprankelende Naomi. Foto’s van onze avonturen in Azië en de heerlijke vakanties in Griekenland, waar we na ons pensioen zouden gaan genieten... Ik kijk in de spiegel en zie een vrouw met wallen en grijs haar. De stralende Naomi van toen is ver te zoeken. Op dat moment besef ik pas hoe ik mezelf heb verwaarloosd de laatste tijd. In gedachten hoor ik Ellens stem: je draagt je haar elke dag, so it better be good! Ik laat de boel de boel en bel de kapper en de schoonheidsspecialiste. Daarna nestel ik me met een boek op de bank. Voor het eerst sinds drie jaar heb ik een moment voor mezelf. Poes Pascha springt tevreden op schoot. Morgen een nieuwe dag.”

Wat er aan dit verhaal vooraf ging, lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden