Annie M.G. Schmidt: 1e rang voor €39 >

Zoek binnen:

De dag nadat - mijn zoon werd vrijgesproken van verkrachting

Hier kun je lezen hoe het verder ging nadat de zoon van Esther (49) werd vrijgesproken van verkrachting. Langzaam hebben ze als gezin hun leven weer op de rit gekregen. “Maar ik zie nog steeds de beschadiging als ik naar hem kijk.”

Esther: “Na twee slepende jaren is onze zoon Dex in hoger beroep vrijgesproken. Vrijgesproken van de aanklacht dat hij twee meisjes verkracht zou hebben twee jaar geleden, toen hij nog achttien was. Toch kan ik me nog steeds niet blij voelen. Dex is weliswaar vrij, maar de ellende is niet voorbij.”

Getraumatiseerd
“Twee jaar lang hebben we in een hel geleefd. Dex is drie keer door de politie van zijn bed gelicht, hij heeft onterecht zeventien dagen in de gevangenis gezeten, het hoger beroep heeft twee jaar geduurd. Ik zit met drie getraumatiseerde kinderen thuis die zeer intensieve therapie nodig zullen hebben om hier overheen te komen. Natuurlijk heb ik in het begin getwijfeld aan mijn zoon. Hoe kon ik er zeker van zijn dat hij het niet had gedaan? Met een van de meisjes ging hij wel om. Maar al snel werd me duidelijk dat de verklaringen niet klopten. Zo zou de eerste verkrachting op 3 december zijn geweest, maar we konden bewijzen dat Dex die dag thuis was. Daarna verklaarde het meisje opeens dat het augustus was geweest. Zo waren er veel dingen die niet klopten, iets wat de rechter uiteindelijk dus ook moest erkennen.”

Vertrouwen kwijt
“De appjes en berichten blijven binnenstromen. Iedereen heeft het nieuws al gehoord, zo lijkt het. Maar we zijn de afgelopen twee jaar ook veel mensen kwijtgeraakt en ook de vriendengroep van Dex is behoorlijk uitgedund. Zijn vertrouwen in mensen heeft zo’n knauw gekregen, mensen laten je echt zo vallen. Ik vind dat vreselijk voor hem; hij is nog zo jong.”

Hoe gaat het nu?
“In mei is het twee jaar geleden dat Dex werd vrijgesproken. Langzaam hebben we als gezin ons leven weer op de rit gekregen. We zijn alle vijf in therapie geweest en dat heeft ons goed geholpen. Dex woont nog steeds thuis, net als zijn twee broers en we zijn een hecht gezin. Dex heeft een leuke vaste baan en zijn leven is weer goed. Toch zie ik nog steeds de beschadiging als ik naar hem kijk. Zijn vertrouwen in mensen heeft een behoorlijke knauw gekregen. Als er een politieauto door de straat rijdt beginnen bij iedereen nog steeds de alarmbellen te rinkelen. Ze zullen toch niet weer… De eerste keer werd Dex door twintig man politie van zijn bed gelicht, alsof hij een zware crimineel was. En dat terwijl hij, en niemand van ons, een strafblad heeft en we een gewoon gezin zijn. Die inval heeft ook op mijn andere kinderen een onuitwisbare indruk gemaakt. Vooral mijn oudste zoon kan er nog steeds woedend om worden.”

Slachtoffer
“Van de meisjes en hun families hebben we nooit meer iets gehoord. Ik heb aanvankelijk wel geprobeerd het gesprek met hen aan te gaan, maar daar zijn ze nooit op ingegaan. Dat is jammer, ik denk dat iedereen uiteindelijk slachtoffer is van wat er is gebeurd en het zou kunnen helpen als er meer begrip was voor elkaar.”

Meisjes
“Dex heeft geen vriendin. Wat er is gebeurd, heeft daar zeker invloed op. Vooral omdat hij elke relatie in principe met een geheim begint. Als openingszin: ‘Hallo, ik ben Dex en vrijgesproken in hoger beroep voor verkrachting’ doet het niet zo goed. Dan wordt het moeilijk het moment te bepalen waarop je dit wel verteld. En hoe gaat zo’n meisje dan reageren? Had ze het eerder willen weten? Voelt ze zich nu bedonderd? Gelooft ze hem of blijft er twijfel. Als dat goed gaat, dan komt het bij de ouders van het meisje en ook dat is een dingetje, zeg maar. Er is een meisje geweest die, toen hij het uitmaakte, zei: ‘Als jij het uitmaakt, ga ik zeggen dat je me verkracht hebt’. Gelukkig wordt hij ouder, en daarmee de meisjes ook.”

Boek
“Het is niet goed dat jongens en meisjes niet gelijk worden behandeld in het rechtssysteem. Een jongen heeft het al snel gedaan, terwijl een meisje als onschuldig wordt gezien. Maar zo werkt het dus niet altijd. Na de vrijspraak van Dex ben ik een boek gaan schrijven: Geen kind meer, dat eind maart is verschenen. Ik vind het belangrijk om aandacht te vragen voor dit onderwerp, maar het schrijven was ook een goede therapie. Al schrijvend beleefde ik alles in mijn eigen tempo nog een keer.”

LEES OOK:

BEKIJK OOK DEZE VIDEO: “Ik was al die jaren onschuldig”

[sm-video-embed]

[/sm-video-embed]

Tekst: Rosa Koelemeijer. Beeld: iStock

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien