De stagiair hoofdstuk 11 Beeld Getty Images
De stagiair hoofdstuk 11Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 11: “Ik zou nu mijn hand moeten terugtrekken, maar ik laat het”

Sanna speelt een spelletje met Laurens op een verborgen plek op school. Om niet ‘betrapt’ te worden, besluiten ze er een einde aan te maken. Eenmaal buiten komt Laurens met een voorstel.

Hanneke MijnsterGetty Images

Hoofdstuk 11: Gras

Ik kijk hem zwijgend aan, terwijl we aan de piano in het achterste muzieklokaal zitten. Zijn ogen lijken meer blauw dan groen in dit lentelicht. Hoe zou hij eruit zien zonder dat baardje? Jong, dat zeker.

“Zie ik daar een glimlach?” checkt Laurens. “We gaan nog wel spelen, toch, Sanna?” Zijn hand is inmiddels weer teruggeschoven van mijn zij naar zijn knie en ik kan niet ontkennen dat ik dat jammer vind.

“Spelen?” vis ik.

“Ja, het associatiespel!” En hij draait zich van me af, richting de piano. “Ik begin.”

Zijn vingers glijden over de toetsen en hij begint te spelen. Een zachte, wat lieve melodie. Zijn hoofd schudt mee, naar voren en dan weer opzij, terwijl zijn lange bovenlijf een bocht maakt op de kruk. De spieren in zijn armen tikken op en gaan weer liggen, net als de toetsen die hij slaat.

“En? Herken je ’m al?” vraagt Laurens. Maar ik heb geen idee en dus schud ik mijn hoofd.

The lost were playing in the yard”, zingt hij. Zijn stem klinkt breekbaar met een randje rauw. Dit had ik zeker niet verwacht.

“Giving goosebumps to all the sunday summer trees. Our hands were tangled in the weeds”

Hij draait zijn gezicht naar me toe en kijkt me met grote ogen aan.

“Moving so softly nobody can see”

“Nou?”

De melodie, dit moment: het raakt me. Het gewicht van de piano drukt op mijn strot, dus verder dan nee schudden kom ik niet.

Lost with you, is dit, van Patrick Watson. Die Canadees, weet je wel, uit hetzelfde rijtje als Rufus Wainwright en Jeff Buckley.”

“Van The great escape toch?” antwoord ik, blij dat ik niet helemaal onwetend blijk. Dit nummer draaide Pim vaak, vlak voordat hij wegging. Die escape nam hij kennelijk nogal letterlijk. Hij heeft trouwens helemaal niet op mijn e-mail gereageerd, nu ik erover nadenk. Meestal doet hij dat wel, al is het maar iets onaardigs of een verwijt dat ik niet zo moeilijk moet doen. Het zal toch wel goed gaan met ‘m?

“Heel goed, Sanna!” knipoogt Laurens.

“Wat speel je mooi”, zeg ik uiteindelijk. “Met de piano, en met je stem.”

“Dank, dank. Denk je dat ik in de schoolband mag?”

“Die is voor leerlingen”, antwoord ik.

“Weet ik, maar ik zou het wel leuk vinden. Kun je een goed woordje voor me doen?”

“Nou, ik denk dat je het gewoon zelf aan Matthijs kunt voorleggen. Hij organiseert de repetities.”

“Oké. Hé, maar jij bent, hè. Nu moet jij een liedje spelen. Dat is het spel.”

“Ik speel helemaal geen piano”, lach ik. “Mocht ik willen.”

“Op de radio dan. Zet jij een plaat op en dan raad ik de link. En misschien, heel misschien, leer ik je nog wel een keer piano spelen.”

Lachend loop ik naar de stereoset in het muzieklokaal. Ondertussen denk ik hard na over een liedje en probeer ik de meest voor de hand liggende link, namelijk Pim, zo goed mogelijk te onderdrukken. Niet op de titel. Iets dieper. Ook een Canadees dan maar. Ik zoek op mijn telefoon naar een toepasselijk nummer van Alanis Morrissette. Het wordt Thank you.

“Ahh, Alanis!” glundert Laurens. “Canadees natuurlijk, right?”

Ik knik. Potver, wat doet-ie dat snel. En prompt start hij ook dit intro in op de piano. Ik zou mijn hand op zijn schouders willen leggen, maar ik houd me in.

“We moeten gaan, Laurens”, zeg ik. “Verbunt doet zo zijn laatste ronde en ik wil naar buiten.”

“Goed, ik loop met je mee.”

In de gang wemelt het nog van de jongens met zwarte jassen en meiden met grote witte sneakers. Wijde jeans erboven en blote enkels. Het is een eenheidsworst, behalve bij de leerlingen met een creatief profiel. Daar kleden de jongens zich het liefst al als meneren en dragen de meiden pumps met glittersokjes erin. En nu loopt een van die meiden, volgens mij is dat Juniper, in een bontmantel. Ik mag toch hopen dat-ie nep is.

Om geen enkele opmerking uit te lokken of wat voor verhaal dan ook te voeden, loop ik bewust een paar passen achter Laurens. De trap in de aula zit vol chocolate chip cookie-kauwende pubers en ook Fae zit met haar clubje aan de chocomel en de koek. Ze steekt haar hand op naar Laurens en haar vriendinnen beginnen te lachen. Mij negeert ze, maar dat is niets nieuws.

Vanmiddag heb ik geen lessen meer, omdat vijf vwo op Rome-reis is. En normaliter zou ik hier altijd nog even blijven rondhangen, wat lessen voorbereiden of mijn lokaal lekker luchten, maar nu ga ik naar huis. Mezelf luchten.

Laurens is me voor in het lokaal. Een hoodie over zijn overhemd en deze keer geen skateboard onder zijn arm.

“Op de mountainbike vandaag”, beantwoordt hij mijn blik naar zijn lege armen. En weg is-ie.

Ik ga nog even naar het toilet en loop dan naar de fietsenstalling. Tot mijn verbazing staat Laurens daar, met zijn mountainbike naast mijn fiets.

“Heb je nog iets?” vraag ik verbaasd.

“Ja, een idee!” lacht Laurens. “Pak je fiets, dan vertel ik het zo.”

En ik doe het nog ook.

“Laten we op avontuur gaan, Sanna”, grijnst hij. “Het is een mooie dag en we hebben de middag vrij.”

“Hahaha! Maar ik heb ook boodschappen te doen, een was te draaien en een dochter te voeden.”

“Tuurlijk, en dat kan ook. Straks. Kom op, Sanna, de lente lonkt. Ga met me mee naar mijn favoriete plekje in het Engelermeer.”

“Maar-”

Hey, live a little.

En ook dat raakt me. Ik voel een briesje langs mijn wangen, wat lucht in mijn hart. Altijd maar ben ik aan het zorgen en regelen en doen, en nu laat ik me leiden naar rust. Dat mag best.

“Goed.”

“Yeah!” straalt Laurens. Zijn wangen vouwen als een harmonica in elkaar en aan zijn witte tanden lijkt geen einde te komen.

Na een kwartier stevig doortrappen zijn we er. Een mooi natuurpark met gras en water en wilgen. Ik ben hier nog niet vaak geweest. Laurens duidelijk wel, want hij loodst me naar een klein stukje gras tussen een paar knotwilgen, waar de eerste krokussen al trots hun kopje boven het maaiveld uitsteken. Hij trekt zijn hoodie uit en legt ‘m voor me op het gras.

“Ga maar zitten”, zegt Laurens, en hij neemt zelf plaats tussen de groene sprieten.

“Mooi hier”, zeg ik.

Maar Laurens heeft geen boodschap aan small talk. “Ik zie jou, Sanna”, zegt-ie, terwijl hij zijn hand zacht op mijn been legt.

“Wat zie je dan?” vraag ik. Ik duw zijn hand niet weg.

“Dat je worstelt. Met je rollen in het leven, met je gevoel voor mij. Er is iets tussen ons, dat weet jij ook. Maar je verzet je nog. Doet het keurige, doet wat iedereen van je verwacht. Maar wat verwacht jij zelf van jou? Van het leven?”

Hij pakt mijn hand en kijkt me aan. Ik voel tranen opkomen, maar kijk net zo lang naar de lichtblauwe lucht tot ze weer diep in hun buisjes zakken.

“Je bent een leukerd”, zeg ik, “maar ik ben je begeleider.” Ik zou nu mijn hand moeten terugtrekken, maar ik laat het.

“Het leeftijdsverschil is echt geen probleem”, vindt Laurens. “Het gaat om connectie. Wat wij voelen en delen, dat is toch bijzonder? Kijk nou waar we zijn! Jij dacht alweer aan taken en boodschappen, en toch zit je nu hier met mij.”

Ik glimlach verlegen.

Hij knijpt in mijn hand en trekt me naar zich toe.

“Laat me je kussen, Sanna.”

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden