Hoofdstuk 12 Beeld Getty Images
Hoofdstuk 12Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 12: “Wat heb ik dit gemist. Nabijheid, geraakt worden. Aángeraakt worden”

Laurens brengt Sanna naar zijn favoriete plekje in het Engelermeer. Daar geeft hij haar een kus.

Hanneke MijnsterGetty Images

Hoofdstuk 12: Boekenclub

Zacht en vol voelen ze. Warm ook. Laurens’ lippen duwen zacht op de mijne. Spannend, lief en niet eens vreemd. Mijn hele lijf voelt warm. Zindering golft, mijn handen gloeien, en weer voel ik tranen branden. Want gut, wat heb ik dit gemist. Nabijheid, geraakt worden. Aángeraakt worden. Dat misschien nog wel het meest. Ik kan het niet laten om zijn geur weer even op te snuiven. Hij ruikt als thuis. Of beter, zijn geur voelt als thuis. Als ‘hier wil ik zijn en hier komt het goed’.

Ik ben de eerste die afhaakt. Hij kijkt me triomfantelijk aan, alsof hij een weddenschap heeft gewonnen. Ik glimlach terug, maar laat me ook meteen terugtrekken in de realiteit.

“Ik moet gaan”, zeg ik daarom.

“Oké, is cool.”

Het liefst zou ik nu in één soepele beweging opstaan, maar mijn benen voelen koud en mijn lijf is stram. Met mijn hand rechts achter me probeer ik mezelf op te duwen, maar van een soepel zetje is geen sprake. Ik voel me een bejaarde in een doorgezakte bank, met mijn buik priemend in de lentezon en mijn benen die door de noodzakelijk spreidstand alle elegantie verliezen. Het is altijd naar om je onaantrekkelijk te voelen, maar zo net na een kus van een krachtige jongeman zet het alle scheve verhoudingen nog eens extra in de etalage.

Eenmaal omhoog loop ik zonder omkijken naar mijn fiets.

“Dag Laurens”, zeg ik, en ik steek kort mijn hand op.

“Ik zie je morgen, Sanna”, zegt hij. Met een kracht alsof ik wind mee heb, trap ik naar huis.

Thuis ligt er een verfrommeld briefje van PostNL in de bus. ‘We hebben u gemist’ staat erop. Mooi hoe ze dat zo persoonlijk mogelijk proberen te brengen, terwijl die bezorger geen idee heeft wie hier nu eigenlijk wonen. Ik kan het ophalen bij Elly van hiernaast, maar eerlijk gezegd moet ik daar nu niet aan denken. Elly is een schat van een vrouw, maar ze zit nogal eens om een praatje verlegen en mijn hoofd zit nu vol. Gelukkig is Fae er nog niet. Geen idee wat er afgeleverd is ook, want ik weet zeker dat ik niks heb besteld. Zou Fae dan zelf..? Nee, dat kan ik me ook niet voorstellen.

Eerst douchen. Ik moet echt even tot mezelf komen. Koken komt later wel. Het warme water doet me goed. Ik pak mijn favoriete doucheschuim, die ik meestal voor speciale gelegenheden bewaar, en smeer me helemaal in met de geur van witte lotus. Ik wrijf en sop en was en streel. Mijn lijf gloeit. Potverdikkie, ik voel een vleug trots. Dit 49-jarige lijf, dat een kind heeft gedragen en al jaren ligt te verstoffen, voelt zich vandaag weer gezien. Dit lijf lijkt ineens geliefd. Het was maar een kus, oké, maar jeetje. Het was gewoon een kus!

Ik pak de douchekop van de haak en laat hem rusten op mijn hoofd. Het warme water golft door mijn haren en stroomt in dikke stralen langs mijn ogen. Nog steeds zie ik zijn pretogen voor me en voel ik hoe zijn lippen voelen. Mijn hand glijdt over mijn buik naar mijn borst en mijn huid reageert. Nog eens en nog eens. Ik breng de douchekop naar mijn hand en voel dat de warmte en de streling me opwindt. Langzaam laat ik de douchekop nog wat verder naar beneden zakken, terwijl ik met mijn andere hand het pinnetje verzet van sproei naar straal. Zachtjes knijp ik in mijn tepels, in de huid op mijn buik en in de bolling van mijn borst. De ontlading is al net zo verrassend als het verloop van deze dag.

Wanneer ik even later in mijn legging en grote trui de woonkamer binnenloop, zie ik dat Fae er nog niet is. Ik zie net pas dat er een pakketje is bezorgd bij Elly, haal jij dat zo even op? jok ik in een app naar Fae. Ze stuurt me een OK terug. Duimpjes zijn voor boomers, vindt ze. Op zich al een geluk dat ze zo snel reageert. Of dat ze überhaupt reageert. We eten over een half uur, stuur ik er achteraan.

Paprika en een courgette heb ik nog liggen, dus het wordt pasta. Zonder vlees, maar dat is ook wel goed. Ik sta nog stevig op die groene vrucht in te hakken wanneer ik de sleutel in het slot hoor.

“Ik heb ze toch!” gilt Fae.

“Wat?”

“Die schoenen! Ik heb ze toch!”

“Huh?”

“Ja! Mooi, hè! Kijk eens hoe kapot mooi deze schoenen zijn, mam.”

“Heb je die zelf gekocht dan?” vraag ik.

“Nee. Van papa, denk ik. Ik ga hem meteen even bellen om te bedanken.”

“Doe dat maar even na het eten, lieverd. Ze zijn wel echt heel gaaf”, antwoord ik. Verdomme Pim, wat flik je nu weer, denk ik ondertussen.

“Gaat het goed met jou?” vraagt Fae tijdens het eten.

“Ja hoor, lieverd.”

“Heb je weer veel aan je hoofd?” Ach, de schat. Ik knik en mompel iets over de projectweek. In werkelijkheid pingpongen mijn gedachten op en neer tussen wel en niet Rosita bellen. Ik voel, ik wéét, dat ik met niemand kan praten over de kus met Laurens, en tegelijkertijd moet die energie eruit. Ik moet het kwijt. Dat is het mooie aan Rosita, die hoort bij het opnemen vaak al hoe het met mij gaat. En andersom net zo. Dan beginnen we meteen te schateren of juist te aaien. Ze is al jaren mijn beste vriendin, dus het is maar de vraag of ik dit avontuur voor me kan houden.

“Je hebt Laurens nu toch?” vraagt Fae. Ik schrik als ze zijn naam uitspreekt.

“Als stagiair, bedoel je?” vraag ik.

“Ja, duhuh!” roept ze. “Wat anders? Als banaan?” En ze grinnikt hard om haar eigen grap.

Vanavond bel ik niemand, besluit ik, dit avontuur is mijn eigen feestje.

Ping!

Zou het Laurens zijn? Mijn telefoon ligt nog op de bank, zie ik.

“Hoe was jouw dag vandaag?” vraag ik daarom aan Fae. Hopelijk blijft ze nog even zitten.

“Ik ben zo blij met mijn schoenen”, zegt ze nog een keer. “Mag ik nu papa bellen?”

“Doe maar, meisje.” Ze pakt haar telefoon en loopt naar haar eigen kamer. Blijkbaar belt Fae tegenwoordig liever privé.

Het blijkt niet Laurens die appt, maar Pim.

Hoi, zijn de schoenen goed aangekomen?

Ik besluit dat ik geen zin heb om te antwoorden.

Nadat ik de tafel heb afgeruimd zoek ik een romantische film op Netflix. Laat mij maar even zwijmelen in stilte. Het wordt The Jane Austen bookclub. Lekker licht verteerbaar en heerlijk om weer even in Jane te duiken. Mijn absolute favoriet is het boek Persuasion. De personages in de film hebben allemaal een andere voorkeur. Goed idee om binnenkort weer eens wat Austen te herlezen. Zo’n boekenclub lijkt me trouwens ook gezellig. Een mooie manier om nieuwe boeken en nieuwe mensen te leren kennen. Ik wil graag weer iets leuks voor mezelf. Spelen, zoals Laurens zei.

Ping!

Weer Pim.

Ik verslik me spontaan in mijn thee. Wát wil Pim?!

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden