Hoofdstuk 13 Beeld Getty Images
Hoofdstuk 13Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 13: “Pim trok mijn shirt omhoog en mijn beha omlaag”

Pim heeft Fae nieuwe schoenen cadeau gedaan en appt naar Sana of ze zijn aangekomen. Sana haar gedachten dwalen terug naar de tijd toen ze hem leerden kennen.

Hanneke MijnsterGetty Images

Hij had lang haar toen ik hem ontmoette. En een oorbel. Een soort Bon Jovi uit Brabant, met al een flinke bos borsthaar op zijn vijfentwintigste. Echt een man om te zien, maar een speelse jongen voor wie goed in zijn ogen keek. En dat deed ik. Ik was een jaar of 21 en zakte meteen door mijn hoeven voor hem. Het was op zaterdag in de Effenaar in Eindhoven, en Rosita, toen al mijn beste vriendin, en ik hadden de hele middag onze pony staan touperen. Zij eerst föhnen en zelfs strijken, want ook haar piepkleine zwarte krullen moesten in een steile kuif omhoog staan. Grote ringen in onze oren, ontelbaar veel zwarte armbandjes en lippen zo roze als zuurstokken. En mooi dat we onszelf, en vooral elkaar, vonden. Pim stond die avond naar ons te kijken. Leunend tegen de muur, en wij maar dansen. “Ze is nog vrijgezel, hoor”, had Rosita tegen hem gezegd en hij had slechts zijn schouders opgehaald. Pas toen hij even later naar de bar liep, raakten we in gesprek. Ik lachte mijn mooiste lach naar hem en hij kwam naar me toe en vroeg: “Wie heeft de hoogste toup, jij of ik?” Wij meten, natuurlijk, al voelde ik meteen al dat ik hem maar beter kon laten winnen. Glunderend liep hij door en op de terugweg nam hij twee witte wijn voor ons mee. Rosita stond met twee andere vriendinnen te praten en ik liet me schaamteloos inpalmen door Pim. Hij wist zoveel van muziek en kon steeds bij het intro al raden welke plaat de dj draaide. Midden op de dansvloer kuste hij me. Tong en alles erbij, met heel Eindhoven om ons heen, maar dat hinderde niet. Hij drukte me stevig tegen zijn grote lijf. Weg was ik. Ik had wel eens gekust met jongens, maar niemand had me ooit vastgehouden zoals Pim. We schuifelden toen Bon Jovi Never say goodbye zong en op dat moment voelde het alsof ik daar met Jon himself stond. Pim pakte mijn hand en trok me zonder overleg mee naar buiten. Ik zwaaide nog gauw naar Rosita en ze stak haar duim op. “Kom mee naar mijn huis”, zei hij en dus zaten we niet veel later hand in hand op de fiets. Ik had een kamer in Tilburg waar ik studeerde en zou eigenlijk met Rosita bij haar nichtje logeren. Daar heb ik achteraf nog flink ruzie over gehad met haar, want ze wist niet dat ik met hem weg was gegaan en liep me urenlang te zoeken. Logisch natuurlijk. Maar op dat moment was ik blind.

Sinds die avond was het aan en vanaf dat moment was het konijnen. Ja, sorry. We zagen elkaar alleen in het weekend en dan was het eerst seks op het bed, de bank, de achterbank en daarna gingen we pas lunchen ofzo. Ik weet nog goed dat we een keer in het Gemeentemuseum in Den Haag waren en Pim kon niet stoppen met aan me te plukken. We waren met de trein en al in de coupé friemelde hij zijn hand onder mijn shirtje. En ik maar giechelen. In het museum slenterden we van de ene zaal naar de andere en zochten we elkaars aanraking steeds weer op. Een hand op mijn rug, een kus in mijn nek, stiekem tongen in de donkere zaal waar een film werd vertoond. “Ik heb zo’n zin in je”, fluisterde hij in mijn oor, en toen we langs het invalidetoilet naar de andere zaal liepen, zag Pim zijn kans schoon. Hij pakte mijn hand en trok me mee naar binnen. Draaide de deur op slot en begon me hevig te zoenen. “Dit kan toch niet”, zei ik, maar ik vond het ook zo spannend en opwindend dat ik niet wilde stoppen. Hij trok mijn shirt omhoog en mijn beha omlaag. Zachtjes kneedde hij mijn borsten, alsof we alle tijd van de wereld hadden. “Vind je dit lekker?” vroeg-ie. Ik stond zowat in de fik, dus ik vond alles lekker. Hij ritste zijn gulp open en trok mijn rokje omhoog. En net zo makkelijk schoof hij mijn broekje opzij, dat klam en warm tegen de binnenkant van mijn dijbeen plakte. “Draai je eens om”, zei Pim en hij duwde mijn rug wat naar voren. Tegelijkertijd drukte ik mijn billen tegen zijn harde pik aan en met een ferme stoot mikte Pim gelukkig meteen in de gewenste opening. Ik vond houvast aan de twee witte beugels naast het toilet, en nu ik eraan terugdenk, vraag ik me vooral af of ik dan werkelijk de hele tijd in die pot heb gekeken. Maar lekker was het zeker. “Wat nou als er iemand staat te wachten?” vroeg ik nadat we allebei van genot in onze hand hadden gehijgd. “We gaan gewoon om en om naar buiten”, drukte Pim me op het hart. “Ik ga wel eerst.” En dus stond ik daar nog, twee minuten, doelloos te wachten. Gek genoeg kwam het niet eens in me op om te plassen, terwijl ik wel moest. Toen ik de deur open deed, stond er een oudere dame met een rollator te wachten. Ze zei niets, maar haar blik zei alles.

Ik had mezelf in een avontuur laten lokken en mezelf daarmee in de steek gelaten. Zo ging het in de jaren die volgden vaker. Pim is van het charismatische soort, altijd vol goede ideeën en vol energie. Tenzij hij niet goed in zijn vel zit, dan zal de hele wereld het weten ook. Toen Fae net geboren was, nu twaalf jaar geleden, stond ons huis onder water, maar toch wilde hij verkopen en een veel groter huis terugkopen. Met een tuin waar een glijbaan en een schommel in kon, en het liefst nog een zwembad ook. We mochten haar niet tekort doen, vond hij, terwijl ik me afvroeg hoe we dat in vredesnaam konden betalen. Op een dag kwam Pim thuis en vertelde me dat hij een bod had gedaan op een vrijstaand huis in Engelen. Het werd nog geaccepteerd ook en dus gingen we. En weer had ik gelijk, want natuurlijk was dat huis te duur voor een leerkracht en een ondernemer vol start-ups zonder echte groei. De financiële druk had ook veel effect op Pims humeur en de sfeer thuis. Logisch. Pim stortte zich op aandelen en later op bitcoins, en daarmee maakte hij een paar grote klappers. Ik riep dat hij voorzichtig moest zijn, of toch eens een baan moest zoeken, maar daar wilde hij niets van weten. Toen Fae vier jaar oud was, verbrak hij onze relatie en zette zonder overleg ons huis in Engelen te koop. Ik verhuisde met Fae naar een flatje in Vught. Dit flatje dus. Hij wilde dan wel een co-ouderschap met Fae, maar al na een half jaar bleek dat hij me op de dagen dat ze bij hem was, toch vaak nodig had als oppas. Uiteindelijk groeiden we zonder overleg naar een situatie waarin ze altijd bij mij is, wel zo stabiel voor haar. En Pim komt af en toe langs om de o zo toffe vader uit te hangen. Soms is-ie er weken niet en soms overlaadt hij haar met cadeaus en uitjes en beloftes van vakanties. Langer dan twee nachten Efteling heeft hij haar nooit gehad in die acht jaar.

En nu, nu na al die jaren, vindt Pim het dus blijkbaar een goed idee om me een voorstel te doen. Want na de kus in het park is het niet Laurens die appt, maar Pim die schrijft:
Ik wil Fae graag ook een vaste dag in de week zien. Een band met haar opbouwen. Ik heb het recht om mijn dochter te zien en zij heeft haar vader nodig. Maandag of dinsdag bijvoorbeeld. Wat schikt?

Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met antwoorden.

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden