Hoofdstuk 12 Beeld Getty Images
Hoofdstuk 12Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 15: “Hij aait mijn haren, mijn schouders en streelt met zijn duim langs mijn wang”

Laurens stond bij een zieke Sanna op de stoep. Hij zorgt ervoor dat ze zich meer ontspannen voelt.

Hanneke MijnsterGetty Images

“Wat is je wifi?” vraagt Laurens. “En heb je Sonos?”

Ik lig nog steeds met mijn hoofd op zijn schoot. Nou ja, niet letterlijk, maar dichtbij genoeg dat hij door mijn haren kan aaien en ik kan ruiken dat hij zijn truien ook gewoon met Robijn wast.

“Faeisfine”, antwoord ik, “allemaal kleine letters.”

“Lekker creatief met connecten”, glimlacht Laurens. Hij pakt zijn telefoon en zet een liedje voor me op. “Luister, deze. Iron & Wine is dit, een Amerikaanse singer-songwriter die eruit ziet als Chopin met een lange baard. Van dit nummer, Cinder and smoke, word ik altijd helemaal chill.”

Ik hoor een dromerige stem, een zachte gitaar en begrijp wat hij bedoelt.

“Je weet veel van muziek”, zeg ik. “Mooi vind ik dat. Hoe kom je daarbij?”

“YouTube. Alles wat me raakt, zoek ik meteen op. Mensen die me liedjes sturen, of zoals zo’n spel laatst, dan ontdek je wel veel natuurlijk. Maar ook via films en TikTok bijvoorbeeld.”

Hij somt een hele lijst nummers, films en soundtracks op, maar het wil niet beklijven bij me. Ondertussen aait hij mijn haren, mijn schouders en streelt met zijn duim langs mijn wang. Het voelt ontspannend, bijna vertrouwd. Maar dat kan natuurlijk helemaal niet. Zijn vingers zijn ruwig en droog, en blijven af en toe steken in de stof van mijn trui.

“Wie sturen jou dan zulke mooie liedjes?”

The ladiesssss”, antwoordt hij en we schieten allebei in de lach.

“Heb je een vriendinnetje?” hoor ik mezelf vragen.

“Nee man, anders zat ik toch niet hier?” zegt Laurens. Ik veer op, vergeet zowaar mijn broze hoofd en vraag: “Wat doe je eigenlijk hier?”

Weer die grote grijns. “Voor je zorgen natuurlijk, dat zie je toch? Helpt het een beetje, deze hoofdhuidmassage? Alle afvalstoffen komen hierdoor los. Goed water drinken dus, dan voer je ze meteen af.”

“Ja, dit helpt zeker. Dank je wel. Maar-”

“Nee, geen maar. Ontspan, Sanna. Geniet. Ken je deze? Is ook zo’n fijne plaat.”

Uit mijn speakers klinken de eerste tonen van I’ll be your lover, too van Van Morrison. Een kenmerkend gitaartje en de woorden die iedere vrouw hoopt te horen.

I’ll be your man, I’ll understand.

Do my best to take good care of you.

Yes I will

Dit nummer zong Pim eens voor me in de auto toen we onderweg waren naar Barcelona. Ik voelde me zo verliefd, maar diezelfde avond had hij meer aandacht voor de twee zakenvrouwen naast hem aan de bar dan voor mij.

“Wat wil je eigenlijk van mij, Laurens?”

“Ik wil niks. Ik volg gewoon mijn gevoel. En blijkbaar kom ik dan bij jou uit. Dat mag toch? Wat wil jij dan, Sanna? Wat wil jij voor jezelf?”

Ik zucht.

“Nou? Zeg het dan?” dringt Laurens aan.

“Rust. Ik wil rust.”

“Oké, maar wat wil je om jezelf te voeden? Om het leven mooier te maken?”

Ik zwijg.

“Met alleen werken en een goede moeder zijn voor Fae kom je er niet. Ik las laatst een interview met een rouwpsycholoog en die vertelde dat het ware geluk vooral schuilt in de kwaliteit van je relaties. Met je kind, met je vrienden en familie en met je geliefde natuurlijk.”

Ach, de liefde, denk ik bij mezelf. Ik voel ook wel dat Laurens nu zit te vissen, maar wat moet ik? Liefde is voor later.

“Vandaag is niet de dag voor dit soort vragen”, antwoord ik. “En ik verwacht Fae zo thuis, dus eh, ja.”

Ik sta op van de bank, trek mijn trui recht en schud mijn krullen weer in model. Laurens staat ook op en loopt naar mijn boekenkast. Hij laat zijn vingers langs de ruggen van de meesterwerken glijden en mompelt de achternamen als een echte kenner. “Twee vrouwen vind ik mooier dan De aanslag”, zegt hij met zijn neus nog in de kast. “Nou, ik vind-” zeg ik, maar realiseer me dat hij met deze aanzet tot een discussie alleen maar tijd koopt. Ik wil echt niet Fae hem hier ziet. En ik wil gewoon liggen, want ik ben nog steeds moe.

“Toch?” probeert Laurens weer. Ondertussen heeft hij De profeet, zijn eigen cadeau, in zijn handen. Hij slaat hem open aan de achterkant en kijkt onderin. Wel apart.

“Het is kwart voor vier, dus...”

“Je wilt me weg hebben, hè Sanna”, grijnst Laurens. “Ik ga al, hoor. Niet zo gastvrij, maar ik beloof je dat ik er niks achter zoek.” Nu moet ik ook lachen. Als een havik kijkt hij mijn woonkamer rond, alsof hij alles in zich opneemt. Het doet me denken aan die Kees uit de documentaire Het beste voor Kees, over een autistische man van in de veertig die nog steeds bij zijn ouders woont en alle gebouwen die hij ziet feilloos kan natekenen.

Hij legt De profeet op mijn salontafel. “Pagina 34, vanavond”, knipoogt hij.

Als afscheid geeft hij me een knuffel en een kusje op mijn wang. Ik hoor de deur van het trappenhuis dichtslaan en meteen daarna nog een keer. Snel kijk ik naar de bank. Hij is toch niks vergeten?

“Hola!” klinkt het in de gang. Het is Fae.

“Ik kwam Laurens net tegen in het trappenhuis. En hij zei hoi.” Ze bloost ervan.

“Oh, eh ja, hij kwam iets afgeven voor ons literatuurproject.”

“Oh wat dan?” vraagt Fae, terwijl ze de kamer rondkijkt.

“Ophalen bedoel ik. M’n migraine is weer gezakt gelukkig. Nu ben ik alleen nog misselijk. Zal ik voor vanavond maar gewoon wat tomatensoep ontdooien?”

“Ja! Mag ik dan tosti’s maken?”

“Mag jij, meisje,” zeg ik en ik geef een kus op haar hoofd. Fae is al bijna even groot als ik, strawberryblond en prachtig. Ze draagt maatje XS van de textielreuzen en wisselt regelmatig kleding uit met haar vriendin Anna. In mijn kast is ze nog niet gaan shoppen, maar dat zal niet lang meer duren.

“Mag ik dit weekend naar papa?” vraagt ze tijdens het eten. Ze kijkt diep in haar soep in plaats van naar mij. Ik zeg niks en kijk naar haar. Die armerd voelt natuurlijk dat er iets speelt, ook al hebben we het er nog helemaal niet over gehad.

“Kun jij ook iets leuks voor jezelf gaan doen”, gaat ze verder. “Naar Rosita of zo, of op een date.”

Ik moet erom lachen. “Lieverd”, zeg ik, “natuurlijk mag jij naar papa. Maar dan moeten we dat wel even goed met hem afspreken.”

“Al gedaan”, zegt ze. “Zaterdagochtend haalt hij me op en zondagavond brengt hij me thuis.”

Ik zucht. “Goed gedaan, lieverd”, zeg ik. Mijn hoofdpijn is meteen weer terug.

Fae staart en roert nog steeds in haar soep.

“Ik wil ook wel bij jou blijven, hoor, als je het moeilijk vindt”, zegt ze zacht.

“Och liefje, nee, natuurlijk niet. Ga lekker naar papa, heel leuk voor je. Ik vermaak me prima, joh. Echt! Weet je wat? Ik bel vanavond Rosita even, dan weet je ook meteen waar ik dan ben. Echt hoor, geen zorgen!” Ik zeg het net iets harder, in de hoop dat ik het zelf ook ga geloven.

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden