De Stagiair - hoofdstuk 16: “Laurens’ ogen fonkelen en mijn hart bonst” Beeld Shutterstock
De Stagiair - hoofdstuk 16: “Laurens’ ogen fonkelen en mijn hart bonst”Beeld Shutterstock

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 16: “Laurens’ ogen fonkelen en mijn hart bonst”

Fae gaat een weekendje naar haar vader en Sanna heeft zin om iets te ondernemen. Zal ze Laurens appen?

Hanneke MijnsterShutterstock

“Och lieverd, wat jammer nou”, roept Rosita aan de andere kant van de lijn. “Jelle en ik gaan dit weekend naar een fokker in Diever en plakken er een nachtje aan vast. Anders had ik zeker met je meegewild naar Den Haag.”

“Nog een hondje, ja?” vraag ik verbaasd. Ik weet nog hoe zwaar ze het in het begin vond met Lottie, haar boomer. Een klein blond keffertje vind ik het, maar Rosita is er helemaal gek van.

“Jaaa, ik mag een teckel van Jelle. Voor m’n verjaardag, dus we gaan dit weekend alvast kennismaken. Leuk, hè!”

“Zeker”, antwoord ik. “En lekker op tijd ook, met je verjaardag in augustus.”

“Sweetie, je weet toch”, lacht Rosita. En we gieren het uit. Het is zo’n mooie combinatie, Rosita en Jelle. Zij vol Surinaams temperament, kleuren en dromen, hij de rustige, droge Fries. Na ruim twintig jaar weet hij wel beter dan haar ook maar een strobreed in de weg te leggen. Maar het mooie is, als Jelle wél nee zegt, dan weet Rosita ook meteen dat het menens is en bindt ze in. ‘Geen nee’ is in Rosita’s wereld ‘nu’, dus die trip naar die teckel verbaast me niks.

Zo was ze vroeger al, op de middelbare school. Ze kwam in de derde bij ons op school en had op de eerste dag meteen een trommel vol zelfgebakken koekjes mee. Slim, want daarmee kocht ze zich meteen in bij alle reeds gevormde kliekjes. Ik was de eerste die naar haar glimlachte toen ze de klas binnenstapte en daarom kwam ze naast mij zitten, vertelde ze me later. We werden vier handen op één buik. Bijna elk weekend logeerden we bij elkaar. Ik meestal bij haar trouwens, omdat het zo gezellig was met haar mama en haar zussen. We gingen samen naar Pinkpop, stonden uren in de rij voor een handtekening van Robert Smith van The Cure, zwijmelden bij Lovesong en rookten stickies met een stel Fransen op het strand van Normandië. Jongens draaiden als vanzelf in cirkeltjes om ons heen, omdat we zoveel lol hadden en niet schroomden ons rokje hoog op te trekken. Na ons laatste tentamen, we studeerden inmiddels Nederlands (ik) en pedagogiek (Rosita), boekten we een weekend Amsterdam en dansten in de Roxy. Wat. Een. Wereld. Ik had nog nooit mannen met zo weinig kleding gezien, met een hondenkopmasker op en vrouwen die hun netkousen hadden opgetrokken tot hun oksels. En meer droegen ze ook niet. Daar, in die extravagante zweethut, liepen we drie lange blonde jongens tegen het lijf. Twee daarvan probeerden de hele avond bij ons in het gevlij te komen, haalden bier en deelden complimenten uit, en die derde keek alleen maar om zich heen. Dat was Jelle. Aan het eind van de avond schreef Rosita haar telefoonnummer op de kraag van zijn overhemd en hij nam vervolgens twee weken de tijd om haar te bellen. Een absurde combinatie, die twee, maar misschien is dat wel juist het geheim van hun succes. Ze wilden allebei nooit kinderen, hij wilde voor geen goud weg uit Lemmer en zij wilde vooral bij hem zijn. Sindsdien is zij niet alleen mijn beste vriendin, maar Jelle ook mijn beste vriend. In de tijd dat ik scheidde van Pim, kwam Jelle regelmatig een weekend met Rosita mee om te klussen in de flat, of op Fae te passen zodat wij even samen de deur uit konden.

“Ik mis je, schatje”, zeg ik en we spreken af dat we de paasdagen samen vieren. Vindt Fae vast ook leuk.

“Hoe voelt het voor jou dat Fae naar Pim gaat dit weekend? Durf je het aan?”

“Ja, ja, zeker, ik verwacht geen gekkigheid”, antwoord ik. De gedachte aan een heel leeg weekend maakt me blij en verdrietig tegelijk.

“Je kunt me altijd bellen, hè, schatje”, zegt Rosita. Alsof ze het aanvoelt. “Of je regelt een leuke date.”

Ik zeg niks. Tuurlijk heb ik al lang aan Laurens gedacht, maar dat is wel echt een brug te ver.

“Kijk nou gewoon eens wat er op die apps te vinden is, San. Je hoeft niet meteen te trouwen, hè. Gewoon een avondje boom shakalaka en je helemaal laten adoreren door wat mannelijk gezelschap. Nu ben jij aan de beurt, lieve schat.”

Even later download ik Tinder op mijn telefoon. Maar alles wat ik moet invullen werkt zo ontmoedigend dat ik het er meteen weer afgooi. Met een zucht schuif ik mijn telefoon in de hoek van de bank.

Ping!

Een slaapmutsje voor jou lees ik. Laurens stuurt me uit het niets een nummer dat ik weer eens niet ken, Bumpin’ van Till Brönner. Is dit nou een of andere geile R&B-plaat? Daar heb ik helemaal geen zin in. Ten onrechte, zo blijkt, want Laurens stuurt me een lief liedje met een diepe trompetklank en ik kruip zowaar met een iets lichter gemoed mijn bed in.

Dank! Slaap goed antwoord ik. Ik aarzel even over de eventuele emoji.

HIj stuurt een kushartje en ik laat het.

Het lijkt wel november, zo hard regent en waait het op deze feitelijke lentedag. Fae wil met de bus naar school, maar ik pak gewoon de fiets. Van bewegen ga ik me altijd beter voelen. De dag kruipt voorbij. De leerlingen zijn druk en bijna niemand heeft zijn huiswerk gemaakt.

“Jongens, meisjes en iedereen daar tussenin”, roept Laurens tijdens het laatste uur, “dit gaat zo niet. Volgende week maandag verwacht ik dat iedereen zijn huiswerk om 08.00 uur bij mij inlevert, anders moeten we straks over op een vierkant rooster en geloof mij, dat wil je echt niet.”

De klas lacht en knikt en zucht.

Pleuni steekt haar hand op. “Wat is een vierkant rooster?”

“De hele week van half negen tot half vijf op school aanwezig zijn. Verplicht”, antwoordt Laurens op zijn strengst. Het is mooi om te zien dat de rol van leerkracht hem steeds meer past. Ik moet me bedwingen om niet even zijn arm aan te raken.

We lopen samen richting de fietsenstalling, ik met mijn tas en hij met zijn longboard onder zijn arm.

“Wat doe je dit weekend eigenlijk?” vraag ik zo nonchalant mogelijk. Laurens kijkt me verbaasd aan. “Waarom wil je dat weten?” Ik heb meteen al spijt van mijn vraag en weet ook even niet wat ik moet zeggen.

“Ik plaag je maar, Sanna, je kent me nu toch wel een beetje?”

Mijn opgeluchte glimlach ontgaat hem niet.

“Zondag ben ik occupied, maar zaterdag kunnen we wel gaan skaten samen? Of zal ik voor je koken?”

Occupied?” herhaal ik. “Je hebt al plannen, bedoel je?”

“Ga je nu ineens de juf uithangen, Sanna? Staat je goed hoor, daar niet van.”

“Wandelen en eten”, knik ik. “Jij kookt.”

“En plaatjes draaien!” glimlacht hij. Zijn ogen fonkelen ervan en mijn hart bonst.

Heb een date zaterdag! app ik even later naar Rosita. Ze stuurt me twee emoji’s van Spaanse danseresjes terug. You go girl! schrijft ze. Wat is dat toch met al dat ge-Engels van iedereen?

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden