De stagiair hoofdstuk 17 Beeld Getty Images
De stagiair hoofdstuk 17Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 17: “Hij drukt zich nog wat dichter tegen me aan, terwijl onze tongen de tango dansen”

Fae gaat uit logeren dus Sanna heeft een avondje voor zichzelf. Ze besluit Laurens uit te nodigen.

Hanneke MijnsterGetty Images

“Heb je een schone onderbroek mee?”

“...”

“Sokken? Pyjama?”

“...”

“Telefoon? Oplader?”

“Jahaaa. Ik ben geen drie meer hè, mam, ik kan echt wel zelf plannen.”

“Tuurlijk schat, weet ik. Sorry”, zeg ik. Blijkbaar zijn we allebei even zenuwachtig voor Faes logeerweekend bij Pim. En het is maar één nachtje, want morgen komt ze in de middag alweer thuis. Maar toch.

“Ja, is goed”, hoor ik Fae zeggen. “Papa staat beneden, dus ik ga nu. Doei!”

“Dag lieverd, veel plezier hè”, zwaai ik. Ze laat de deur met een klap dichtvallen. Zie ik daar nou een Saab-cabrio staan? Die vent krijgt potdorie ook alles voor elkaar wat-ie wil. Daar hoor ik ’m echt al vijftien jaar over, “de enige wagen die de titel cabrio met trots mag dragen”, zei hij altijd. En nu gaan ze dus eindelijk samen met de kap open rijden. Met elf graden in april. Succes ermee, Pim. Fae rent naar hem toe, gooit haar tas op de achterbank en springt zo op de bijrijdersstoel, net als in de film. Ach, ik moet hier ook niet een potje gaan zuurpruimen. Pim is nu eenmaal zo’n mannetje en voor Fae is dit hartstikke leuk.

Oké. En nu? De zee aan tijd overvalt me. Opruimen moet ik sowieso, maar ik kan ook wel even naar de markt gaan voor kaas en nootjes voor als Laurens straks komt. Hoewel, kaas? Lekker natuurlijk, maar ik wil vanavond niet uit mijn mond meuren. Ha! Het is toch van de zotte dat ik me hier op mijn negenenveertigste ineens weer druk om maak? Maar het is zoals Rosita zei: “Niet saboteren, gewoon genieten.” En dat ga ik doen. Hoe lang is het wel niet geleden dat er een man voor mij heeft gekookt? Ik denk dat Edwin de laatste was, en dat is toch zeker een jaar of twee geleden. Leuke man wel, maar het werd nooit zo serieus dat hij Fae ontmoette. Wel een goede zoener trouwens... toch jammer.

Een uur later sjouw ik met een mand vol bloedsinaasappels, noten, olijven, Turks brood en blauwe kaas over de markt.

“Zo, feestje vanavond?” hoor ik achter me. Ik draai om en kijk in een vrolijk gezicht. Twee seconden moet ik nadenken, want normaal zie ik Lizette op school in plaats van tussen de zaterdagboodschappers. Nieuwsgierig gluurt ze in mijn rieten fietsmandje.

“Weekend hè”, antwoord ik.

“Lekker, ja”, zegt ze. “Krijg je visite of eet Fae ook al olijven en zo?”

Ik voel dat ik rood word.

“Oh, niks bijzonders”, pers ik eruit.

“Nou, daar denkt hij vast anders over”, lacht Lizette. Ik weet niet hoe gauw ik moet doorlopen. “Nog even naar de visboer”, zeg ik dus maar.

“Geniet ervan, meid!” roept ze, en ik haast me direct naar mijn fiets. Zonder vis.

Ping!

Een berichtje. Hij zal toch niet…

Doe die denimjurk aan, sweetie! appt Rosita en ik stuur haar een hartje terug. Ik heb nog een uur. Genoeg om te douchen, scheren, op te maken en dan zo nonchalant mogelijk met de krant op de bank te gaan zitten.

Ze heeft gelijk over die jurk, want hij staat stoer en vrouwelijk tegelijk. Maar zal ik nu wel een panty dragen of niet? Toch maar wel. Laarsjes erbij, oogschaduw zelfs, en een goede glimlach naar mezelf in de spiegel.

Op Spotify zoek ik naar een goede afspeellijst en dat valt nog niet mee. Ik wil niet zomaar één van mijn favorieten opzetten, dat voelt gek genoeg nog te intiem. Oh, weet je wat? Fae vertelde me laatst over ‘Radio’, de lijstjes van een artiest waarin ook veel soortgelijke nummers voorbijkomen. Dat wordt het. Een energiek gitaartje schalt door m’n woonkamer. Yes, meteen goed. Edge of seventeen van Stevie Nicks is één van m’n favorieten en doet me denken aan de film School of rock waarin een uitgerangeerde muzikant docent wordt en de stijve docent Engels weer wat joie de vivre meegeeft. Midden in een restaurant gaat zij helemaal uit haar dak op dit nummer. Dansend maak ik nog een rondje door mijn huis. Kranten bij het oudpapier, plantjes recht, dekentje netjes over de leuning van de bank. Heupwiegend en meezingend loop ik naar het raam om alvast de gordijnen een stukje dicht te doen. Ik heb namelijk een hekel aan schemer. Het is wat mij betreft of donker en dicht, of licht en open, maar niet dat halfslachtige gedoe. Mijn linkerhand reikt bijna naar het gordijn als ik ineens in de pretogen van Laurens kijk. Hij steekt zijn hand op en zegt iets dat klinkt als “verrassing!”

Ik haast me naar de deur en zwaai ’m open. Laurens ziet er belachelijk goed uit vanavond. Donkerblauwe chinobroek, sneakers met blauwe en witte ruitjes, wit overhemd en een kistje vol groenten onder zijn arm.

“Was je alvast zonder mij begonnen, Sanna?” grijnst hij.

Stevie schalt nog steeds op de achtergrond, maar dat hindert niet. Laurens stapt binnen, gooit meteen zijn arm om m’n nek en geeft me een kus op mijn mond. Hmm, wat ruikt hij toch lekker.

“Kan ik iets van je aanpakken?” vraag ik.

“Nee hoor, schenk jij maar wat in. Ik heb een flesje wit meegenomen, want we eten lenterisotto. Lekker vegetarisch, ja, want vlees is het nieuwe roken, zoals je weet.”

Nu weet ik dat niet, maar ik vind het prima. Ik ruil zijn fles wit voor mijn koude, toevallig hebben we allebei een Grüner Veltliner gekozen. De glazen schenk ik goed vol en ik hoop dat de muziek en de alcoholpercentages snel hun werk gaan doen, want ik voel me nu toch knap nerveus.

Ik geef Laurens zijn glas aan en na een proost-met-oogcontact neem ik een iets te grote slok. Proestend en hoestend probeer ik mijn verslikking te boven te komen en als ik weer lucht kan happen, slaat Laurens zijn arm om me heen.

“Gewoon ontspannen en genieten”, zegt hij. “Het is goed. Alles is goed.”

In de uren daarna dans ik door de keuken, terwijl ik kijk naar een man die na het betere snijwerk af en toe langzaam door een pan roert.

“Ik vind de oude Fleetwood Mac nog beter”, zegt hij. “Zonder Stevie dus.” Even heb ik een deja-vu. Wat niet kan, want ik weet zeker dat Laurens niet eerder in mijn keuken heeft staan roeren. Komt het door wat hij zegt? “Just the blues bijvoorbeeld. Waar is je telefoon? Zet ik ’m even op.”

Ik dek de tafel, schenk ons allebei nog eens bij en realiseer me dat het maar goed is dat Laurens ook een fles heeft meegenomen. Laurens scrolt al door mijn lijstje op mijn telefoon. Heh? Ik heb mijn inlogcode toch nog niet gegeven? Of was-ie al ontgrendeld door de playlist misschien?

“Ik vind het leuk dat je er bent”, zeg ik, wanneer ik over zijn schouder meegluur in de pan.

“Ik ook”, antwoordt hij en weer krijg ik een zoen.

“Hup, we kunnen aan tafel”, glimlacht hij.

Laurens’ risotto is goddelijk, net als de man zelf. We zijn allebei wat rozig van de wijn. Ik vraag of hij koffie wil, en start met het afruimen van de tafel.

“Genoeg gewerkt”, zegt hij, en hij pakt mijn armen vast en duwt zijn lippen zacht op de mijne. Geen vluchtig kusje deze keer, maar een warme zwoele. Hij opent zijn lippen en likt met zijn tong zacht over mijn onderlip. Hij drukt zich nog wat dichter tegen me aan, terwijl onze tongen de tango dansen. Mijn handen liggen om zijn middel en ik laat ze langzaam over zijn rug glijden. Zijn rug voelt gespierd en hard, ik voel zijn ribben en zijn schouderbladen. Zo’n sportieve man heb ik nog nooit gehad.

Hij kust mijn mond, mijn wangen, mijn hals en streelt mijn armen en mijn nek zacht en lief. Zijn vingertoppen glijden over het dunne denim, langzaam van mijn hals naar beneden. Mijn adem stokt even als hij bij mijn borsten aankomt. Laurens merkt het op en trekt zijn hoofd iets naar achteren. Om hem niet te ontmoedigen lik ik nu zijn onderlip en duw mijn bekken nog wat dichter tegen hem aan. Gelukkig verstaat hij me, want hij laat zijn vingers nog iets dieper zakken en trekt zacht aan het knoopje bij mijn decolleté.

“Je ziet er prachtig uit, Sanna”, fluistert Laurens, “maar mag die jurk nu eindelijk uit?”

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden