null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - 37: “Mijn noodkreet naar Laurens blijft hangen op één vinkje”

Sanna hangt aan de lijn met de politie omdat haar dochter Fae is verdwenen. Dan komt er op Pims telefoon een vreemd berichtje binnen.

Hanneke MijnsterGetty Images

“Politie”, zeg ik.

“Wat is uw locatie?” zegt een zakelijke, maar warme vrouwenstem aan de andere kant van de lijn. Dat stemt me gerust. Hopelijk is deze dame ook moeder.

“Den Bosch. Mijn dochter-”

“Bent u op dit moment veilig?”

“Ja, ik wel, maar mijn dochter... Ze is vermist. Fae is vermist.”

“Wilt u een vermissing opgeven mevrouw?”

“Ja, natuurlijk!” jammer ik.

“Goed. Ik stuur twee collega’s naar u toe vandaag. Dat kan wel even duren, want het is erg druk. Wat is uw adres?”

Ik noem Pims straat en huisnummer en bedank deze dame voor de moeite. “En kom alsjeblieft zo snel mogelijk, want ik maak me grote zorgen!”

“Is daar een medische aanleiding voor?” vraagt de agente kalm.

“Nee, dat niet”, antwoord ik, “maar het gaat om mijn kind! Ze is pas net dertien!”

“Ik hoor wat u zegt. Probeer kalm te blijven, ik stuur een wagen naar u toe. Dag mevrouw. En sterkte.”

Pas wanneer ik heb opgehangen, realiseer ik me dat ik niets over de ingeslagen autoruit heb gezegd. Dat is nu ook even niet belangrijk. Ik kijk om me heen, naar de huizen, de auto’s en de bakfietsen in de voortuinen. Een dame van een jaar of zestig komt de straat in, met een tas vol boodschappen. Ze kijkt me aan.

“Goatet wel?” vraagt ze.

“Mijn dochter is zoek. Fae. Blond haar, dertien jaar. Kijk dit is ’r.” Ik duw mijn telefoon onder haar neus. “Heeft u haar misschien gezien?”

“Ja, volleges mijn hek haar van de wek wel zien lopen nier.” Ze knikt naar het huis van Pim. “Van hem toch ok?”

Ik knik. “Pim is haar vader, ja. Daar was ze een paar dagen op bezoek. Wanneer heeft u haar voor het laatst gezien?” vraag ik hoopvol. “En hoe zag ze er toen uit?”

“Och, da week nie meer, meske. Maar nie vandoag of gister, want ik ben al twee doag nie buiten wist.”

Ze wil nog verder praten over de warme zomer en haar dikke enkels, maar ik wil nu alle buren vragen of ze Fae hebben gezien. Eerst bel ik haar nog een keer. Want stel nou dat ze ineens wel opneemt? Of toch gewoon al terug naar huis fietst en dan tien keer sorry zegt terwijl ik het al lang gezegend vind?

Maar helaas. Hij gaat niet eens over.

Dan probeer ik Laurens. Op mijn appjes heeft hij nog niet gereageerd en nu krijg ik ook bij hem geen gehoor.

Ik heb je hulp nodig!! stuur ik. Mijn noodkreet blijft hangen op één vinkje.

Na even rondkijken en logisch nadenken besluit ik als eerste bij de buren op de hoek aan te bellen. Hun huis ligt aan het fietspad, misschien hebben zij iets gezien.

“Ja?” Een man in blote bast, met alleen een sportbroek aan en badslippers, doet wat geïrriteerd de deur open.

“Goedemiddag”, zeg ik, “ik ben Sanna van Appelen en ik -”

“Gij ben toch van zwarte wagen met die kapotte ruit?”

“Ja, klopt, ik -”

“Heb ik niks mee te moaken nor.”

“Nee, oké, ik ben hier voor mijn dochter.”

Zijn grijze wenkbrauwen veren omhoog. Nu pas zie ik dat de man felblauwe ogen heeft.

“Ze is vermist”, ga ik verder, “en nu kom ik vragen of u misschien iets gezien heeft. Haarzelf, of iets verdachts?”

“Och vrouwke, wadderg zeg.”

De man, die ruikt naar shag en zweet, kijkt aandachtig naar de foto van Fae. Hij schudt zijn hoofd.

“Wes! Wes!” roept hij de gang in. “Wes! Kom ’s kijken, jong.”

Een jongen met dezelfde blauwe kijkers en dezelfde kledingstijl, aangevuld met sportsokken, komt de gang in gesjokt.

“Hedde gij deze meid gezien?” vraagt de man. “Ze is zoek.”

Maar ook Wes schudt zijn hoofd.

“Oké, dank u wel”, zeg ik en mijn ogen vullen zich weer met tranen.

“Zullen we helpen zoeken?” stelt de man voor. Ik kijk hem verbaasd aan.

“Nou, eh, graag!” antwoord ik.

“Ik ben Cor trouwens, en dit is mijn zoon Wesley. Hij is zestien. Hoe oud is zij?” vraagt hij, wijzend naar mijn telefoon.

“Fae is dertien.”

“App mij effe die foto dan, dan roep ik een paor moaten bij mekaar en kome we hellepe.”

En dat is precies wat we doen.

Kletsend met Cor loop ik terug naar het huis van Pim, om hem te vertellen over de plannen en de hulp.

Met Cor in mijn kielzog houdt Pim zich in, maar ik zie aan zijn gezicht dat hij niet blij is. Ongelofelijk toch. Hoe kun je nou géén hulp willen bij het zoeken naar je kind?

“Blijven jullie maor hier totdat de resjesje komt”, zegt Cor. “Wij gaan zoeken nu.”

“Ik ga ook mee”, zegt Pim stellig. En weg is hij.

Huilend blijf ik achter in het huis van Pim. Ik google op ‘vermissing’ en kom op de site van de politie een kopje ‘gezochte personen’ en een kopje ‘vermiste personen’ tegen. Er staan een paar volwassen mannen op, niet al te scherpe foto’s en een kort signalement. Daarnaast staat een kopje vermiste kinderen, en wanneer ik daarop klik, huil ik nog harder. Vier pagina’s vol zie ik, met allemaal fotootjes van kinderen die vermist zijn. Sommigen al maanden. Of een naam, twaalf jaar en dan alleen een babyfoto.

Stop. Ik moet mezelf herpakken nu. Ik klik de site weg, haal weer even heel diep adem zoals Rosita zei en langzaam voel ik een diepe rust en gevoel van strijdvaardigheid over me heen komen. Ik ga mijn kind vinden. Punt. Zoals Ben Howard zegt: Keep your head up, keep your heart strong.

Ik sta op om thee te zetten en zie dat Pims telefoon nog op de eettafel ligt. Het scherm licht op en ik zie een hoe een onbekend nummer stuurt: Ik weet van Verschie. Blijf waar je bent.

Verschie? Als in Laurens?

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden