De stagiair hoofdstuk 20 Beeld Getty Images
De stagiair hoofdstuk 20Beeld Getty Images

PREMIUM

De Stagiair - hoofdstuk 20: “Het was zo’n fantastische, lekkere avond en nu weet ik niet hoe verder”

Fae, de dochter van Sanna, wordt groot. Ze krijgt een taille en heupen en draagt beha’s in plaats van topjes, realiseert Sanna zich ineens. Maar wat gebeurde er tijdens dat skatefestival?

Hanneke MijnsterGetty Images

De tijd dat Fae nog om half zeven ’s ochtends bij mij in bed kroop, lijkt een leven geleden. Ik weet dat ik het toen vervloekte, maar eerlijk gezegd mis ik het nu soms wel. Slaapt ze ineens tot half elf uit in de vakantie, terwijl ik om negen uur de ontbijttafel al heb gedekt.

Ze wordt al echt een vrouw ook. Taille, heupen, beha’s in plaats van topjes en inmiddels aan elke kant twee oorbellen. Mascara in de ochtend en liters deo. De laatste tijd draagt ze ineens van die wijde spijkerbroeken. Wel leuk op zich. Beter dan die skinny’s die ze vorig jaar nog wilde, daar leek ze al helemaal zo’n mevrouw in. Als het aan haar lag, zou ze elke week wel shoppen, maar ja. Ze moet het vooral van de kinderbijslag hebben, en de keren dat Pim eens zijn portemonnee trekt.

Ook deze ochtend sta ik weer alleen voor mezelf aardbeien te snijden en granola door de yoghurt te roeren. Niet dat het erg is. Ik zet m’n afspeellijst van Barbra Streisand op en pak m’n boek. Liverpool lees ik nu, van James Worthy. Een breekbare hommage van een zoon aan zijn overleden vader. Grappig en vertederend.

I am a woman in love, And I’ll do anything, to get you into my world, zingt Barbra tegen Barry Gibb en ik gniffel ervan, omdat ik mezelf erop betrap dat ik steeds stop met lezen en al voor de vierde keer mijn telefoon pak. Ik denk aan Laurens en ik wil iets zeggen, of doen, of of of... Ik weet het niet. Zal ik een liedje sturen? Een passage uit het boek? Iets dat indruk maakt en toch nonchalant overkomt. Pure aandachttrekkerij, dat zie ik zelf ook wel. Meestal neemt hij het initiatief, maar nu ik erop zit te wachten, duurt het verdomd lang. Uiteindelijk stuur ik niks.

Gestommel in de gang. Aan het loopje hoor ik al dat Fae nog moe is. In een trainingsbroek, sloffen met tijgerpoten en een hoodie schuifelt ze de kamer binnen.

“Goedemorgen lieverd! Zal ik een broodje voor me maken?”

“Kan”, mompelt de hoodie.

“Heb je lekker geslapen?” houd ik vol. Ik heb haar bijna niet gesproken de afgelopen dagen en, nou ja, ik wil dus gewoon aandacht.

Fae schudt haar hoofd en zucht.

“Ik ben zoooo moe, maar ik kon gewoon niet slapen.”

“Hoe komt het?”

Ze haalt haar schouders op. Ik smeer twee boterhammen met hagelslag voor haar, schenk een glas melk in en breng haar ontbijt-op-bank. Ja, ik zie zelf ook wel dat ik haar verwen, maar vandaag hebben we het allebei even nodig blijkbaar.

“Alsjeblieft lieverd”, zeg ik, en ik geef haar een kus op haar hoofd.

“Niet nodig”, grapt ze.

“Ik begreep van papa dat jullie wel een gezellig weekend hadden”, lieg ik. Uiteraard heb ik geen woord van Pim gehoord, maar ik moet toch wat.

“Hm hm”, knikt ze.

“Wat hebben jullie gedaan?”

“Oh gewoon. Een beetje geshopt en geluncht. Ik had een tosti met avocado, was echt lekker. En ik kreeg een crop top, maar die heb je gisteren al gezien.”

“Nou, fijn zeg”, probeer ik zo positief mogelijk te blijven. “En bij het skatefestival was dus ook leuk?”

Faes wangen kleuren rood en het valt me op dat ze haar boterham na één hap alweer op haar bordje legt.

“Het was zo vet”, glundert ze. “Ik heb allemaal nieuwe vrienden gemaakt. Ik en Anna gaan over twee weken weer. Mag dat?”

“Anna en ik”, verbeter ik.

“Het is toch Nederlands, djiezzz”, zucht Fae.

“Jawel, maar ook onbeleefd. Je moet jezelf altijd als laatste noemen.”

“Oké. Maar mag het?”

“Vertel eens over die vrienden?”

“Een hele groep skaters, echt een grote groep en ze zijn echt goed. Ook meisjes, hoor. Ze kunnen echt vette tricks allemaal, dat willen ik en Anna ook leren. Anna en ik.”

Ze zou eens moeten weten wat mijn skater voor tricks had, denk ik bij mezelf en ik doe mijn best om een klein binnenpretje onderdrukken.

“Als het kan, en van Anna’s ouders ook mag, dan vind ik het goed”, glimlach ik. Het is fijn om haar zo blij te zien. En dit is precies wat de puberteit is. Groepjes zoeken en jasjes passen. Zo ontdekt ze steeds meer wie ze zelf is.

“Mag ik douchen?” vraagt ze. Ik knik en zie hoe ze vakkundig haar driekwart resterende boterham naar de keuken brengt en weggooit.

Trrrr trrrrr trrrrr...

“Schatje!” roep ik blij.

“Jaaaa, ik moest je toch even horen, lieffie”, lacht Rosita aan de andere kant van de lijn. “Ik ben zo blij voor je. Hoe is het nu?”

“Stil”, zucht ik. “Nee, valt wel mee hoor. Ik ben gewoon een beetje in de war. Het was zo’n fantastische, lekkere avond en nu weet ik niet hoe verder. We appen wel, maar Fae is hier ook en ik kan dus eigenlijk niks.”

“Geduuuulllld lieverd!” roept ze. “Geniet gewoon even van hoe heerlijk je zaterdag was en laat die man je missen. Je gaat jezelf niet op een presenteerblaadje leggen, toch?”

“Nee...”, zeg ik vertwijfeld. “Hoe is het daar? Heb je een hondje gevonden?”

Wat volgt is een verhaal van een kwartier over zwarte hondjes met korte pootjes, en hoe precies die ene met het witte achterpootje naar haar toeliep. Ze is door het dolle heen, de schat. We nemen afscheid en beloven elkaar echt weer snel te zien.

Rosita’s woorden zetten me wel aan het denken. Ik moet afleiding zoeken, en ik denk dat het voor Fae ook goed is.

“Jij mag kiezen”, zeg ik daarom wanneer ze met nat haar weer op de bank zakt. “Museum of kringloop vandaag.”

“Allebei niet?”

“Jawel, we gaan sowieso iets doen. Het is nu nog vakantie en we moeten eruit.”

“Doe dan maar kringloop.”

En zo zitten we een uur later op de fiets naar de stad. We hebben er een vaste stek, waar ik begin bij het servies en Fae meteen de hoek met vintage kleding induikt. Bij de woonafdeling blijf ik even hangen. Mijn oog valt op een elpee van de Bee Gees, en ineens heb ik zo’n zin om een platenspeler te kopen. Misschien staat die hier ook wel. Ik struin de kasten door en verdomd.

“Doet-ie het nog?” vraag ik aan de techneut die hier rondloopt.

“Tuurlijk”, antwoordt hij. “Probeer maar.”

Ik til de plastic kap op en breng de naald voorzichtig naar de groef.

Tragedy

When you lose control and you got no soul

It’s tragedy

When the morning cries and your heart just dies

It’s hard to bear

With no-one beside you, you’re goin’ nowhere

Het galmt door de zaak en gut wat word ik hier blij van. Ik neem ’m gewoon mee! Past misschien zelfs in m’n fietstas. Voor tien euro extra mag ik er van de beste man nog drie andere elpees bij uitzoeken.

Ondertussen komt Fae aanlopen en sist dat ik normaal moet doen.

“Ach, een klein dansje mag toch best?” plaag ik.

“Mammmmmm! We zijn in een winkel. Hier zijn ménsen!”

“Oké, oké, ik stop al. En ik neem dit dus mee naar huis. Heb jij nog wat gezien?”

Ze duwt twee wijde legerbroeken in mijn handen.

Verbaasd kijk ik haar aan.

“Is dit niet voor-”

“Nee, deze wil ik.”

En dus reken ik twee broeken, vier elpees en een platenspeler af.

Fae stopt haar broeken zelf in haar rugtas en ik schuif de elpees in mijn fietstassen. De platenspeler stut ik onder de snelbinders. Niet echt een charmant gezicht, maar ja. Het zal wel moeten.

“Voorzichtig fietsen, Fae”, zeg ik.

Zachtjes trappen we de klinkers over en ik stel voor om door het park te fietsen, daar is het vast wat rustiger.

Bij de ingang van het park kijk ik verbaasd op. Een lange man met een groene mountainbike fietst ons tegemoet. Ik zou toch zweren dat het Laurens is. Ik probeer te focussen en zie dat hij onze kant op kijkt. Ik steek mijn hand op en glimlach, maar hij fietst snel de hoek om. Heb ik me vergist?

Hieronder luister je alle muziek die je terugvindt in de hoofdstukken van De Stagiair.

OVER DE STAGIAIR

Elke zaterdag om 22.00 uur verschijnt er op Libelle.nl een nieuw hoofdstuk uit onze erotische thriller ‘De Stagiair’.

Sanna (49) geeft les op een middelbare school. Ze twijfelde toen de stoere skater Laurens solliciteerde om haar stagiair te worden, maar hij pakte haar in met zijn charme en kennis. In de loop van het jaar laat ze hem steeds dichterbij komen en komt-ie zelfs bij haar thuis. En dan is haar dochter Fae (12) ineens verdwenen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden